- 20 June 2006
Als je op een doordachte manier op zoek gaat naar een job, dan weet je dat je er best verzorgd kan uitzien. Als je er dan ook nog voor zorgt dat je de nodige research over het bedrijf gedaan hebt en al eens hebt nagedacht over de vragen die de rekruteerder je zou kunnen stellen, dan weet je dat je best niet zo’n gek figuur zal slaan. Een verzorgd uiterlijk en een goede voorbereiding hebben namelijk nog nooit iemand kwaad gedaan!
Nochtans zijn er steeds kandidaten die van die logica blijkbaar geen weet hebben. Mensen die onaangekondigd twee uur later opdagen, of, erger nog, helemaal niet komen. Sollicitanten die in strandkledij vlug even binnenspringen voor ze een duik gaan nemen in het plaatselijke zwembad. Je kan het zo gek niet bedenken of iemand heeft het ooit al wel eens ergens geprobeerd.
Toch is het niet zo dat je per definitie zal scoren als je met das en hemd aan de deur staat. Probeer je de rekruteerder tijdens het gesprek jouw oude wagen te verpatsen of geef je onomwonden toe dat de enige reden waarom je solliciteert de 30% personeelkorting is, dan maak je beslist ook geen al te beste indruk.
Heb je geen al te best gevoel over je laatste gesprek? Maak je dan niet meteen al te veel zorgen. De kans bestaat dat de rekruteerder al veel erger heeft meegemaakt. Probeer dus gewoon jezelf te zijn, en doe vooral normaal. Daarmee kom je ongetwijfeld het verst.
Weet je niet goed hoe je je moet voorbereiden? Lees dan even onze tips voor een vlot sollicitatiegesprek!
David22-06-06 - 1:19 pm
Ik heb ooit het volgende gezien: pas afgestudeerde burgerlijk ingenieur komt solliciteren in chique kostuum (in een kleine KMO/start-up - dat was al een eerste tegenindicatie). Wanneer hij gevraagd wordt even over zichzelf te vertellen, weet hij niet wat zeggen!!
Die stond natuurlijk na 10min. al terug op straat.
A-M VANDENABEELE27-06-06 - 1:43 pm
DE “JOIE” VAN HET SOLLICITEREN
Het zou een makkie moeten zijn : een goedgevuld CV van twee bladzijden, 20 jaar werkervaring en dus polyvalent en net 40 geworden, m.a.w. volgens tal van studies op het toppunt van mijn kunnen. Meer nog, slechts in 3 bedrijven werkzaam geweest en telkens intern doorgegroeid, tot op management niveau zelfs. Dus, geen “shopper” op de arbeidsmarkt, maar een trouwe, ambitieuze medewerker die steeds in stijgende lijn geëvolueerd is.
Reden van mijn zoektocht : ontslag wegens het alom gebruikte argument “reorganisatie” !
En dan begint het : eerst en vooral de domper op de waarde van een diploma dat 20 jaar oud is (in mijn geval equivalent aan bachelor vertaler/tolk).
1) Binnen “stad en staat” betekent dat een niveau 2 en zal nooit niveau 1 worden (ondanks de inzet, de ervaring of het talent), wegens……… geen universitair niveau. Dan loop je jobs mis doordat de werkgever anders onvoldoende gesubsidieerd wordt. Verder moet je aan een lagere salarisschaal beginnen en met je anciënniteit aan euro’s winnen. Maar, dat lijkt me alleen lucratief als je als prille twintiger bij stad of staat aan de slag gaat.
2) Men moet opboksen tegen de grote meerderheid van de vacatures waar universitair niveau gevraagd wordt, of toch minstens een bachelor in een heel specifieke richting. Laatst las ik een artikel in een vooraanstaande economische krant dat het aantal universitairen de laatste 15 jaar is geëvolueerd van 3,6% naar 7,6%. Dan vraag ik me af hoe al die vacatures in godsnaam worden ingevuld. Temeer daar men beweert dat er onder die afgestudeerden vaak mensen niet eens echt bekwaam zijn, maar ondanks dat toch het diploma hebben verkregen.
3) Mijn CV doorsturen naar de veelvuldige recruitment & selection kantoren die mijn regio rijk is. Via internet heb ik er meer dan 30 aangeschreven, maar ben er, na 6 maanden, door slechts 7 uitgenodigd voor een eerste verkennend gesprek. Nadien niks meer. De meeste onder hen sturen je een geautomatiseerd berichtje terug waarin de ontvangst van je CV wordt bevestigd, evenals de verzekering dat er contact zal worden opgenomen indien er zich een gepaste vacature aanbiedt. Waarom zouden ze namelijk al tijd en geld in iemand investeren als ze niet eens weten waar ze die eventueel zouden kunnen plaatsen. Ik vermoed dat een degelijke selectie (inclusief testen) slechts begint op het moment dat het aantal kandidaten kan gefactureerd worden aan het rekruterend bedrijf.
OK, ik kan nu honderden brieven gaan sturen naar een resem bedrijven waarvan het product mij dikwijls nauwelijks interesseert. Want, het dient gezegd, de “9 to 5” mentaliteit is mij onbekend, maar op voorwaarde dat de job-inhoud en het product interessant en leerrijk zijn. Is dat veeleisend voor een ambitieus iemand die “staat” voor haar bedrijf ? Of is dat geen mode meer ?
Als ideale kandidaat moet ik aan een waslijst voorwaarden voldoen (o.a. specialist door mijn studierichting, een aantal jaren ervaring hebben, minstens perfect 3-talig zijn, flexibel, stressbestendig, discreet, teamwerker,…) en dit alles voor een maximum van 2500 € bruto per maand. Immers, als ik in eigen regio aan de slag wil (Gent), dan moet ik rekening houden met het feit dat de lonen van Brussel tot aan de kust alleen in dalende lijn gaan.
Het is allesbehalve een motiverende sfeer, maar volgens mijn observatie tijdens een recente jobbeurs (waar meer leeftijdsgenoten dan jonge beginners ronddwaalden) ben ik niet de enige. Toch een magere troost !
Anneke6-07-06 - 4:57 pm
De vanzelfsprekendheid van het solliciteren… Ik denk niet dat er veel vanzelfsprekend is aan solliciteren. Er is eigenlijk niets vanzelfsprekend aan. Voor mij ook niet, want ik ‘sta erbuiten’ en moet nu weer mijn weg ‘naar binnen’ weten te banen. Het Hoe en Waar, dat zijn echter vragen waar ik geen antwoord op weet.
Ik ben een ambitieuze jonge vrouw met een graduaat (HOKT) en een kandidatuursdiploma op zak. Dat laatste zou evenwaardig moeten zijn aan het huidige Bachelor-diploma, maar daar merk ik niets van. De mensen met wie ik te maken krijg, schijnen zelfs niet te begrijpen dat zoiets eigenlijk bestaat. Telkens moet ik met handen en voeten uitleggen dat ik die twee kandidatuursjaren (het waren er maar twee in de richting Germaanse talen, mijn richting dus) ook werkelijk geslaagd ben en dus een papier op zak heb om dat te bevestigen.
Ik wil ergens geraken in het leven, iets bereiken. Daarom heb ik na die eerste opleiding, er nog een tweede bovenop gedaan. Blijkt nu net daar het schoentje te wringen, want hoe verzoen je die twee? Twee totaal verschillende richtingen heb ik gedaan voor de buitenwereld. Ikzelf vind dat ik gewoon gestudeerd heb daar waar mijn interesses liggen. Maar doe daarbovenop nog eens twee totaal verschillende jobs en ik krijg onmiddellijk de stempel van ‘job-hopper’ opgeplakt.
Die twee totaal verschillende jobs, daar hoort ook een verhaal aan, dat ik al tot vervelens toe heb moeten uitleggen. Ten eerste, zoek maar eens een job als pas-afgestudeerde. Enkele maanden kostte het me om eindelijk niet die reactie te krijgen: ‘we zoeken iemand met ervaring’. Eindelijk was daar een man die me zei dat ze precies iemand zochten zónder ervaring, en liefst iemand die universiteit gedaan had. Dat ik mijn licentie niet gedaan had, kwam hen goed uit: dat kost minder. Ik heb deze kans met twee handen gegrepen zoals elk ander persoon zou doen, ookal lag het werk niet in het verlengde van mijn studies. Het was toch al geen call-center-werk.
Na anderhalf jaar kreeg ik de kans om te beginnen op een vertaalbureau. Ik sprong een gat in de lucht, want deze job sloot wel aan bij mijn studies. Het duurde echter niet lang of er volgde een koude douche: de communicatie tussen mijn baas en mij liep van in het begin spaak. Gevolg: een onhoudbare situatie die ik meermaals heb proberen uit te praten. Mijn baas had er geen oren naar. Er was geen discussie mogelijk. Na vijf maanden vond ze ‘dat het zo niet verder kon’, en terwijl ik nog steeds mijn hersenen zat te pijnigen op zoek naar wat ik nu precies had verkeerd gedaan, zei ze me alles te laten liggen zoals het lag, en gewoon op te stappen. De vernedering was enorm.
Sinds die dag staat er een stempel op mijn voorhoofd. De stempel van job-hopper. En wat me zeker niet helpt, is mijn twijfel die sindsdien niet meer weg te branden is. Nu vind ik geen job omdat ik niet meer weet waar te zoeken. Ik ben gewoon een jonge vrouw die iets van haar leven wilt maken, wat ook geldt voor mijn werk en carrière. Blijkbaar vinden heel wat mensen het simpelweg onverzoenbaar meerdere interesses te hebben en ambitieus te zijn zonder te weten voor welke van deze interesses te kiezen.
veerle19-06-07 - 2:53 pm
Maanden zit ik al te zoeken naar een job , ik ben jong en heb geen diploma maar ben wel erg gemotiveerd en zou letterlijk al mijn energie uit mijn lijf werken als ze me een job zouden aanbieden die niet gelijk is met kuisvrouw of kassierster. Maar waarom zouden ze , tegenwoordig moet je 20 jaar ervaring hebben of moet je een diploma hebben van weet ik veel wat maar of je nu gemotiveerd bent of niet daar kijken ze niet naar. Ze hebben liever iemand die zijn werk half doet maar die een diploma of veel ervaring heeft dan iemand die zich voor 200 procent inzet en niks heeft. Dat noemen ze dan een vrije wereld , ik weet allesinds 1 ding , ik wil ergens geraken in mijn leven en dat gaat mij ook lukken en als ik geld genoeg heb begin ik zelfstandig dan moet niemand me meer veroordelen zonder dat ze ook maar 1 gesprek hebben gedaan met mij!