- 10 December 2006
In reactie op de “M/V van het Jaar”-finale kwamen de finalisten met een eigen wedstrijd op de proppen: “Assessor van het Jaar”. Om daar wat meer over te vertellen gaf ik vanmiddag de pen aan finalist Frederik Moortgat. Hij vertelt ons meer over ‘de wedstrijd naast de wedstrijd’, over hoe de assessor plots de assessee werd…
“De assessoren waren in het Lapse klimaat nog niet helemaal opgewarmd of ze kregen al een koekje van eigen deeg gepresenteerd. Wij (de 10 finalisten) lanceerden de eerste avond in de bar al de competitie “Assessor van het Jaar”. Het zou een interessant afstudeerwerk aan de Vlerick School kunnen zijn om na te gaan in hoeverre deze zet voorspelbaar was. Terwijl we betrokken werden in allerlei hersenbrekende tests, slaagden we erin de assessoren op te volgen in al hun bewegingen, gedragingen en beslissingen. Zelfs de kleur, consistentie, geur en versheid van hun kousen werd in de beoordeling meegenomen. Deze en andere observaties hebben een schat aan informatie opgeleverd waarmee we een beter inzicht kunnen krijgen in het gedrag van deze, toch wel bedreigde diersoort, de assessor. Toch was dit alles niet voldoende om op een gefundeerde manier de Assessor van het Jaar te kiezen. Na een korte beraadslaging hebben we dan maar een opdracht voor onze evaluators verzonnen. Het werd een heel algemene opdracht omdat wij uiteraard in één oefening alle dimensies van het gedrag en kunde van de assessors moesten meten. Zij kregen 2 dagen en 4 sessies om ons te beoordelen, maar wij moesten en zouden performanter moeten zijn dat. “Doe iets, gelijk wat, maar iets. Jullie krijgen tijd tot vanavond en jullie mogen samenwerken.” Dat kregen de assessoren samen met hun portie vis en rijst op hun bord tijdens de lunch. Nadat de wanhoop overging in paniek en de stilte als een sneeuwdeken over het gesprek lag, kwam hun professionaliteit bovendrijven. De hersens begonnen te kraken als sneeuw onder hun voeten, de ideeën begonnen op te borrelen, eerst als Russische, later als Franse champagne. Ze waren vertrokken, gelanceerd. Ze hadden een doel in hun leven. Go go go !!!
Stijn en Brigitte beten de spits af en brachten een geïnspireerde en ook wel hilarische versie van de Brabançonne in het Fins. Toen de woorden “mayonnaise” en “coctail” in de tekst voorkwamen en de ober tevergeefs de menukaart aan het zoeken was, begrepen we pas echt hoe diepzinnig het Belgisch volkslied wel niet kan zijn.
Ondertussen waren Mirya, Joke en Philippe in de coulissen verdwenen met allerlei attributen. Terwijl zij druk bezig waren buiten ons zicht, kwamen plots 3 mystieke figuren met toverstokjes, heksenhoeden en een bel ons bord op tafel zetten. Ze deden dat met zoveel gratie, ingetogenheid en zen dat iedereen er stil van werd. Ze zweefden langs ons heen terwijl wij vastzaten in een slow-motion waar ieder geluid en gebaar uit elkaar getrokken werd … tot uiteindelijk de bel ons terug bracht naar een meer aards niveau. Mirya, Joke en Philippe hebben dit allemaal gemist en we weten tot op heden niet wat ze van plan waren. Nog niet helemaal bekomen van het vorige trok Herman ons allemaal mee naar buiten in de sneeuw. Zijn schoenen en kousen uit, een witte band rond zijn broek en tonnen concentratie kwamen op ons af in een adembenemende ademhalingscontrole-oefening uit de karate. Toen Herman zijn adem volledig onder controle had, konden wij ook weer ademhalen. Het was indrukwekkend.
Tijdens de koffiepauze van onze sneeuwschoenwandeltocht trokken Mieke, Pol en Marianne ook alle registers open in een rapversie van Tom’s Dinner, het overbekende nummer van Suzanne Vega. De danspasjes van Pol en het achtergrondkoor maakten de productie af en leverde een welkome rustpauze in onze vermoeiende wandeltocht.
Tot slot kwamen ’s avonds in de pianobar Etienne, Jeroen en Hadewijch ook aan hun trekken in een aangepaste versie van Jingle Bells. Ze bezongen hun eigen kwaliteiten met de nodige knipogen. Het publiek begon al vlug mee te klappen. Het was een mooie afsluiter van de opdracht die de assessoren gekregen hadden.
Alle finalisten hebben dan hun koppen bij elkaar gestoken en hun stem uitgebracht. Het was een moeilijke (dat is het altijd) beslissing, maar na het trekken van hun namen uit een hoed kwamen ze tot een gezamenlijke beslissing. Er kon maar 1 winnaar zijn, en dat was: Pol. Zijn prijs? Een heel erg mooie en schattige pluche Husky, die de kandidaten samen hadden gekocht. Proficiat, Pol!”
