- 14 December 2006
Vroeger was het simpel: een Ferrari onder de billen, een Louis Vuitton-handtas onder de arm en een Gucci-uurwerk om de pols. Meer had een mens niet nodig om door collega-miljonairs gewaardeerd en door Jan met de pet verafgood te worden. Anno 2006 ligt dat wel even anders: luxeproducten worden min of meer gemeengoed en dus moet de sector zichzelf opnieuw uitvinden.
Het Burj al Arab Hotel in Dubai pakt graag uit met z’n sterren, letterlijk én figuurlijk. Het favoriete optrekje van nogal wat beroemdheden omschrijft zichzelf zonder de minste schroom als het eerste zessterrenhotel ter wereld. Klinkt buitengewoon aanlokkelijk, ware het niet dat er in de internationale hotelclassificatie gewoonweg geen zessterrenhotels bestaan: vijf sterren is het allerhoogst bereikbare. Alleen: hoe onderscheid je je dan van honderden concurrenten wereldwijd die net zogoed vijf sterren opgeplakt kregen? En dus pakken tientallen luxehotels, in navolging van het Burj Al Arab, nu al vrolijk uit met zes of zelfs zeven sterren. Meteen een treffende illustratie van een trend die zich in luxeland almaar nadrukkelijker doorzet: het prijskaartje van een dienst of product speelt nog amper een rol, terwijl (vermeende) exclusiviteit de nieuwe maatstaf geworden is. Want anno 2006 durft zelfs de vrouw van de slager om de hoek op zondag al eens met een Vuitton-handtas pronken, of gaat ze samen met manlief een weekje zonnen en shoppen in Dubai. En daar sta je dan, als luxemerk. Of zoals een trendwatcher het onlangs nog iets minder omfloerst formuleerde: labels are for losers. Of hoogstens voor kleine zelfstandigen die nog zo naïef zijn te denken dat ze met hun zuurverdiende centjes vlug vlug een stekje bij de echte elite kunnen afdwingen.
Ook al je zegje doen over de luxe-industrie? Dan kan dat hier! Of lees je liever eerst het volledige artikel in het Vacaturemagazine van dit weekend?
