- 20 December 2006
- Gepost door Stijn
Je hoort wel eens dat werknemers hun baas verlaten in plaats van hun baan. Onderzoek van professor Wayne Hochwarter van de Florida State University toont aan dat er in die stelling zeker een grond van waarheid zit. Hij onderzocht wat werknemers vinden over de manier waarop bazen met hen omgaan en kwam tot bedroevende resultaten.
Samen met zijn team ondervroeg Hochwarter 700 personen met uiteenlopende banen over hoe ze behandeld worden door hun leidinggevende. Bijna een derde (31%) van de respondenten zei dat hun meerdere hen in het afgelopen jaar wel eens ‘doodgezwegen’ had en bijna vier van de tien (37%) rapporteerde geen erkenning te krijgen wanneer die wel op zijn plaats was. Een iets hoger percentage werknemers (39%) stelde dat de leidinggevende zijn beloftes niet nakwam en meer dan een kwart (27%) merkte op dat de chef zich geregeld negatief uitliet over hen tegenover collega’s of managers. Leidinggevenden die inbreuk maken op de privacy zijn een probleem voor 24% van de respondenten en 23% meldde dat de baas anderen de schuld geeft van zijn eigen fouten en blunders.
Uit het onderzoek blijkt ook dat bedrijven die niets ondernemen tegen slechte bazen, heel wat problemen riskeren. Werknemers die verwikkeld zijn in een schadelijke relatie met hun chef hebben bijvoorbeeld vaker last van uitputting, spanning, stress en depressies. Bovendien vertrouwen ze hun overste niet, zijn ze minder geneigd om bijkomende taken op zich te nemen of over te werken en zijn ze minder tevreden met hun werk. Bovendien ontdekte Hochwarter dat werknemers nog eerder ontslag nemen als ze ontevreden zijn over hun chef, dan wanneer ze vinden dat ze te weinig verdienen.
(bron: HR Square)
- 20 December 2006
- Gepost door Stijn
De drang naar de top is vooral een mannenzaak. Dat zegt de Amerikaanse onderzoeker Allan Mazur. Hij vond een sterke correlatie tussen succes, leiderschap en testosteron. Omdat mannen een grotere ambitie vertonen dan vrouwen, bekleden vooral zij topfuncties. En dat ligt aan hun hormonen: mannen in leidinggevende functies produceren namelijk meer testosteron.
De correlatie die Mazur ontdekte, functioneert overigens in beide richtingen: meer succes leidt tot een hogere testosteronproductie en dat leidt weer tot meer succes.
Denk jij dat er een waarheid schuilt in zijn bevindingen? Of slaat hij de bal volgens jou volledig mis? Geef ons jouw mening…
- 15 December 2006
- Gepost door admin
Door de herstructureringen bij Volkswagen Vorst komen ook in andere Europese landen banen op de helling. AFL Alcoa dat vanuit het Automotive Park in Vorst Just-in-time kabelbomen levert voor de productie van de Golf, produceert die in de Alcoa-fabriek in het Tsjechische Stribro. Ook in die fabriek zijn volgens de plaatselijke human resources manager Rudolf Simek duizend banen bedreigd - én honderd bij lokale toeleveranciers.
Duizend werknemers zijn alvast naar huis gestuurd. Het bedrijf onderhandelt met Volkswagen om te kunnen leveren aan de fabrieken in Duitsland die de productie van de Golf overnemen.
Vind jij dat de vakbonden goed werk geleverd hebben? Of durf je je vragen te stellen bij de hoge vertrekpremies? Laat het ons weten…
- 14 December 2006
- Gepost door admin
Vroeger was het simpel: een Ferrari onder de billen, een Louis Vuitton-handtas onder de arm en een Gucci-uurwerk om de pols. Meer had een mens niet nodig om door collega-miljonairs gewaardeerd en door Jan met de pet verafgood te worden. Anno 2006 ligt dat wel even anders: luxeproducten worden min of meer gemeengoed en dus moet de sector zichzelf opnieuw uitvinden.
Het Burj al Arab Hotel in Dubai pakt graag uit met z’n sterren, letterlijk én figuurlijk. Het favoriete optrekje van nogal wat beroemdheden omschrijft zichzelf zonder de minste schroom als het eerste zessterrenhotel ter wereld. Klinkt buitengewoon aanlokkelijk, ware het niet dat er in de internationale hotelclassificatie gewoonweg geen zessterrenhotels bestaan: vijf sterren is het allerhoogst bereikbare. Alleen: hoe onderscheid je je dan van honderden concurrenten wereldwijd die net zogoed vijf sterren opgeplakt kregen? En dus pakken tientallen luxehotels, in navolging van het Burj Al Arab, nu al vrolijk uit met zes of zelfs zeven sterren. Meteen een treffende illustratie van een trend die zich in luxeland almaar nadrukkelijker doorzet: het prijskaartje van een dienst of product speelt nog amper een rol, terwijl (vermeende) exclusiviteit de nieuwe maatstaf geworden is. Want anno 2006 durft zelfs de vrouw van de slager om de hoek op zondag al eens met een Vuitton-handtas pronken, of gaat ze samen met manlief een weekje zonnen en shoppen in Dubai. En daar sta je dan, als luxemerk. Of zoals een trendwatcher het onlangs nog iets minder omfloerst formuleerde: labels are for losers. Of hoogstens voor kleine zelfstandigen die nog zo naïef zijn te denken dat ze met hun zuurverdiende centjes vlug vlug een stekje bij de echte elite kunnen afdwingen.
Ook al je zegje doen over de luxe-industrie? Dan kan dat hier! Of lees je liever eerst het volledige artikel in het Vacaturemagazine van dit weekend?
- 14 December 2006
- Gepost door Erik Verreet
Sidmar, de Gentse staalfabriek, en ALZ, de Genkse roestvaststaal- fabrikant zitten nu in handen van het Indische Mittal Steel. En wellicht worden Brazilianen de nieuwe eigenaars van de Duffelse aluminiumfabriek, het oude Sidal (nu Corus). De zogenaamde ‘ontwikkelingslanden’ kopen onze topindustrieën op. Is dit de omgekeerde wereld?
Niet echt. Er groeit een hybride industrieel model waarbij de lageloonlanden de eenvoudige productie verzorgen en de dure stukken hier worden gemaakt. Topmanagers van onze industriële ondernemingen zijn optimistisch over hun kansen om fabrieken in het Westen operationeel te houden. We beschikken immers over sterke troeven: gesofisticeerde producten, flexibele productiemethodes en de nabijheid van klanten. Die toplui geloven dat de limiet van wat naar China of India kan versast worden, bereikt is.
Niet alleen Indiërs en Chinezen kopen hier bedrijven. De grootste kopers zijn de Amerikanen. “Iedereen spreekt over China, maar de actie is elders. In 2005 heeft de VS viermaal zoveel geïnvesteerd in België dan in China”, zegt Dan Hamilton (John Hopkins University) over zijn nieuwe studie ‘Transatlantic Economy 2006′. Zo pompte Johnson & Johnson flink wat miljoenen in een nieuwe proeffabriek in Geel. Ook Baxter, Genzyme en Pfizer lieten zich niet onbetuigd.
De as VS-Europa is nog steeds de motor van de wereldeconomie. België ligt perfect om die dynamiek te plukken. Maar dan moet ons huishouden in orde blijven. De paarse ploeg van Verhofstadt blinkt vooral uit in creatieve boekhoudtechnieken. Een reeks kritische rapporten wijst op de afbrokkeling van onze productiviteitsgroei en van onze uitvoer. Ook is België nog altijd een uitvoerder van halffabrikaten en niet van hightech (zoals we ons zo graag zien).
Er is meer nodig om de productiviteit van het menselijk kapitaal te verbeteren. Zo mist ons land, volgens het Lissabonrapport van de EU- commissie, een duidelijke investeringsstrategie naar bijscholing en opleidingen. Het roept op voor soepelere arbeidsreglementering, minder obstakels voor startende ondernemers en minder vestigingswetten. Het goede investeringsnieuws is slechts deel van de puzzel. Het gebrek aan daadkracht van de huidige regering betalen we binnen enkele jaren cash.
- 14 December 2006
- Gepost door admin
Bedrijven krijgen van de Privacycommissie groen licht voor een kliklijn waarop werknemers wangedrag of fraude van collega ’s kunnen melden. Zou u ooit een collega ‘verraden’ omwille van wangedrag of fraude?
Laat het ons weten…
- 11 December 2006
- Gepost door Stijn
Vandaag schrijf ik voor de allereerste keer een verslag op een vliegtuig. Best wel eens een ervaring. Beetje spannend, maar de vriendelijke hostess verzekerde mij dat het geen probleem kon zijn.
We zijn dus op de terugweg naar België, de Laplandtrip zit er bijna op. Spijtig, want man man, wat een ervaring! Ik denk dat ik voor elk van ons kan spreken en kan zeggen dat dit een ervaring was om nooit meer te vergeten. En dat de Laplandreizigers deze vierdaagse niet zullen vergeten, daarvoor heb ik zelf mijn uiterste best gedaan. Op drie dagen tijd (ik tel vandaag er nog niet bij) heb ik een kleine 700 foto’s getrokken, zodat bijna elk facet van de trip achteraf nog eens herbeleefd kan worden, bijna tot in detail.
Vanmorgen was de afspraak aan de brunch voor velen een hele opdracht. Na de officiële bekendmaking van de “M/V van het Jaar” (ik hou jullie nog in spanning, hier kom je ’t niet te weten), het aansluitende diner en de verschillende glazen wijn en kaneeldrank (een plaatselijke specialiteit) waren velen een hele tijd blijven plakken in het restaurant, met alle gevolgen vandien. Wein, weib und gesang, en achteraf een fikse kater 
Dat mag ook, het was tenslotte de afsluitende avond, en daar wil je steeds het beste van maken, nietwaar? Het iets minder frisse ochtendgevoel van vandaag typeert de groep wel. Niet dat ik wil zeggen dat we elke morgen een gat in de dag geslapen hebben of dat we allemaal zuiplapen zijn, integendeel, maar het zegt wel iets over de toffe onderlinge sfeer en de manier waarop iedereen elkaar op zo’n korte tijd goed heeft leren kennen en appreciëren. Want wees nu eerlijk, toen we donderdagmorgen op de luchthaven kennismaakten, waren velen van ons vreemden voor elkaar. Vannacht was daar niet veel meer van te merken.
Afsluitend nog even dit. Beste mensen van de Laplandtrip, ik ben blij dat ik deel uitgemaakt heb van deze toffe groep, het was een voorrecht om jullie te leren kennen. Ik heb op deze blog maar een klein deel van onze Laplandreis kunnen meegeven aan de buitenwereld. Veel dingen zal ik te kort behandeld hebben, misschien zelfs helemaal onvermeld gelaten. Maar niets belet jullie om zelf je ervaringen hier even toe te voegen, of mij te verbeteren als ik de bal heb misgeslaan. Vertel, vertel, vertel…
- 11 December 2006
- Gepost door admin
Een sollicitant mag niet verplicht worden zijn toekomstige werkgever in te lichten over een ziekte of handicap, oordeelde de Brusselse arbeidsrechter in een zaak van een ergotherapeute die werd afgewezen omdat ze epileptisch is. Gaat u akkoord met dat verdict?
- 10 December 2006
- Gepost door Stijn
In reactie op de “M/V van het Jaar”-finale kwamen de finalisten met een eigen wedstrijd op de proppen: “Assessor van het Jaar”. Om daar wat meer over te vertellen gaf ik vanmiddag de pen aan finalist Frederik Moortgat. Hij vertelt ons meer over ‘de wedstrijd naast de wedstrijd’, over hoe de assessor plots de assessee werd…
“De assessoren waren in het Lapse klimaat nog niet helemaal opgewarmd of ze kregen al een koekje van eigen deeg gepresenteerd. Wij (de 10 finalisten) lanceerden de eerste avond in de bar al de competitie “Assessor van het Jaar”. Het zou een interessant afstudeerwerk aan de Vlerick School kunnen zijn om na te gaan in hoeverre deze zet voorspelbaar was. Terwijl we betrokken werden in allerlei hersenbrekende tests, slaagden we erin de assessoren op te volgen in al hun bewegingen, gedragingen en beslissingen. Zelfs de kleur, consistentie, geur en versheid van hun kousen werd in de beoordeling meegenomen. Deze en andere observaties hebben een schat aan informatie opgeleverd waarmee we een beter inzicht kunnen krijgen in het gedrag van deze, toch wel bedreigde diersoort, de assessor. Toch was dit alles niet voldoende om op een gefundeerde manier de Assessor van het Jaar te kiezen. Na een korte beraadslaging hebben we dan maar een opdracht voor onze evaluators verzonnen. Het werd een heel algemene opdracht omdat wij uiteraard in één oefening alle dimensies van het gedrag en kunde van de assessors moesten meten. Zij kregen 2 dagen en 4 sessies om ons te beoordelen, maar wij moesten en zouden performanter moeten zijn dat. “Doe iets, gelijk wat, maar iets. Jullie krijgen tijd tot vanavond en jullie mogen samenwerken.” Dat kregen de assessoren samen met hun portie vis en rijst op hun bord tijdens de lunch. Nadat de wanhoop overging in paniek en de stilte als een sneeuwdeken over het gesprek lag, kwam hun professionaliteit bovendrijven. De hersens begonnen te kraken als sneeuw onder hun voeten, de ideeën begonnen op te borrelen, eerst als Russische, later als Franse champagne. Ze waren vertrokken, gelanceerd. Ze hadden een doel in hun leven. Go go go !!!
Stijn en Brigitte beten de spits af en brachten een geïnspireerde en ook wel hilarische versie van de Brabançonne in het Fins. Toen de woorden “mayonnaise” en “coctail” in de tekst voorkwamen en de ober tevergeefs de menukaart aan het zoeken was, begrepen we pas echt hoe diepzinnig het Belgisch volkslied wel niet kan zijn.
Ondertussen waren Mirya, Joke en Philippe in de coulissen verdwenen met allerlei attributen. Terwijl zij druk bezig waren buiten ons zicht, kwamen plots 3 mystieke figuren met toverstokjes, heksenhoeden en een bel ons bord op tafel zetten. Ze deden dat met zoveel gratie, ingetogenheid en zen dat iedereen er stil van werd. Ze zweefden langs ons heen terwijl wij vastzaten in een slow-motion waar ieder geluid en gebaar uit elkaar getrokken werd … tot uiteindelijk de bel ons terug bracht naar een meer aards niveau. Mirya, Joke en Philippe hebben dit allemaal gemist en we weten tot op heden niet wat ze van plan waren. Nog niet helemaal bekomen van het vorige trok Herman ons allemaal mee naar buiten in de sneeuw. Zijn schoenen en kousen uit, een witte band rond zijn broek en tonnen concentratie kwamen op ons af in een adembenemende ademhalingscontrole-oefening uit de karate. Toen Herman zijn adem volledig onder controle had, konden wij ook weer ademhalen. Het was indrukwekkend.
Tijdens de koffiepauze van onze sneeuwschoenwandeltocht trokken Mieke, Pol en Marianne ook alle registers open in een rapversie van Tom’s Dinner, het overbekende nummer van Suzanne Vega. De danspasjes van Pol en het achtergrondkoor maakten de productie af en leverde een welkome rustpauze in onze vermoeiende wandeltocht.
Tot slot kwamen ’s avonds in de pianobar Etienne, Jeroen en Hadewijch ook aan hun trekken in een aangepaste versie van Jingle Bells. Ze bezongen hun eigen kwaliteiten met de nodige knipogen. Het publiek begon al vlug mee te klappen. Het was een mooie afsluiter van de opdracht die de assessoren gekregen hadden.
Alle finalisten hebben dan hun koppen bij elkaar gestoken en hun stem uitgebracht. Het was een moeilijke (dat is het altijd) beslissing, maar na het trekken van hun namen uit een hoed kwamen ze tot een gezamenlijke beslissing. Er kon maar 1 winnaar zijn, en dat was: Pol. Zijn prijs? Een heel erg mooie en schattige pluche Husky, die de kandidaten samen hadden gekocht. Proficiat, Pol!”
- 10 December 2006
- Gepost door Stijn
Onder het motto ‘1 beeld zegt meer dan 1000 woorden’ deze keer veel beeld en iets minder woord dan gisteren… Vanmorgen iets minder ruimte voor uitslapen. Afspraak was deze keer al om negen uur. En dit keer niet met het oog op een spannende sleetocht met huskies, maar voor een nieuwe assessment. Zoals gisteren al aangehaald, was dat de sessie van Mirya Pollman van LinkPower. Daarin stond er voor de kandidaten een koffer vol attributen en kledingstukken klaar, die ze mochten gebruiken om op een klein uurtje tijd een sprookje in scene te zetten. Met – voor het publiek - alle amusante gevolgen vandien… Na de sessie van LinkPower was het de beurt aan Herman Van Den Broeck van Vlerick. In zijn sessie gaf hij de groep, die in tweeën gesplitst werd, de opdracht op een aantal kaarten op de juiste volgorde te steken, met als pikant detail: er zit een mol in de groep. Bedoeling van de oefening: kijken hoe de groep omgaat met bedreigingen van buiten af.
Na de twee ochtendsessies, zette de jury zich even samen voor een korte beraadslaging. Het sein voor de kandidaten om zich buiten in de sneeuw even uit te leven, en met de slee een nabijgelegen helling te lijf te gaan. Bij momenten leken het wel kleine kinderen, het sein voor mij om me even bij hen te voegen. Een leuke afwisseling van de inspanningen tijdens de ochtendsessies, daar was iedereen het wel over eens.
Na het middagmaal stond de ontspanning van de dag op het programma: een snowshoe-excursie door het Lapse heuvellandschap. Tijdens die tocht was meteen duidelijk dat onze gids een natuurlijke voorliefde had voor zijn locale fauna en flora, en er daarom ook heel begeesterd over kon vertellen. Hoe de red fox de hare achtervolgt, waarom de poolvos steeds minder voorkomt en de red fox net meer, enzovoort. Tussendoor een korte thee of koffie-stop en dan weer verder stappen. Bergop en bergaf… “Spijtig dat het niet langer geduurd heeft, want het was wel de moeite,” vertelt Frederik. “Op voorhand had ik ook gedacht dat het vermoeiender ging zijn, maar dat viel al bij al nog wel mee. Die gids pakte dat goed aan. Ik had de snowshoes wel iets meer à la de tennisrackets in de ‘Suske en Wiske’-strips verwacht. Het leuke aan die hele tocht is dat je tijdens de wandeling zelf voortdurend bezig bent met die inspanning (je begint wel degelijk stevig te zweten) en dat je tijdens de pauze even languit in de sneeuw kan gaan liggen om te bekomen. Zaalig!”
Teruggekomen van de wandeling was het tijd voor de jury om zich te beraadslagen. Wie wordt er M en wie wordt er V van het Jaar. Het moment voor de kandidaten om de sauna in te duiken. Afspraak om half 8 in de piano baari voor de feestelijke uitreiking, met Russische champagne.
Wie het uiteindelijk gehaald heeft? Daarvoor laat ik jullie nog even in spanning. Dat verneem je snel!
En voor degenen die zich afvragen wat de kerstman hier plots bij komt doen: die werd vanmorgen voor de deur van het hotel geïnterviewd door de mensen van BBC radio, en dat kon ik niet zo maar aan me voorbij laten gaan, daar hoort nu eenmaal een fotootje bij…
