- 9 December 2006
- Gepost door Stijn
Na het schrijven van mijn verslagje van gisteren ben ik vorige nacht nog gauw even de sauna ingesprongen. Sauna is een Finse volkssport, dus het zou zonde zijn dat we daar niet van geprofiteerd hebben, nietwaar? De meesten van ons slapen in blokhutten, en elk van die blokhutten heeft een kleine sauna. En als ik zo even rondhoor onder de andere deelnemers aan de trip, dan ben ik niet de enige die al van de sauna gebruik gemaakt heeft. 5 reisgezellen hebben de afgelopen nacht niet in een blokhut geslapen. Zij kregen de kans om in een glazen iglo te slapen (zonder sauna!). Een prachtig zicht en een geweldige ervaring, maar zonder elektriciteit en al te veel verwarming, toch niet zo vanzelfsprekend. Maar goed, dat hoort ook bij de uitdaging en de ervaring van de hele trip. Volgende nacht zijn de vijf andere kandidaten aan de beurt, dus iedereen passeert de revue.
Na een korte nachtrust – voor sommigen al wat korter dan voor anderen – stond vanmorgen de eerste echte finaledag op het programma. Afspraak om 9u30 voor een kort introductiegesprek. Daarvoor was iedereen aan de ontbijttafel gepasseerd, sommigen in de sauna gesprongen, en natuurlijk allemaal fris gewassen. Klaar om er een ‘Lap’ op te geven! Tijdens het introductiegesprek was er tijd voor een klein welkomstwoordje van Marianne Edlund, Unit Manager van het Vacature.com-team, en legde Prof. Dr. Herman Van Den Broeck, afdelingshoofd Research bij Vlerick en peter van het hele “M/V van het Jaar”-project, de bedoeling van deze finale even nader uit. Lijkt allemaal heel licht, maar dat was het niet. Bij wijze van introductie werden de kandidaten gevraagd om luidop na te denken over wat hen vervulling geeft in hun leven, en waar zij zelf een kick van krijgen. En dat om half tien ’s morgens. Maar goed, de toon voor het verdere verloop van de dag was gezet, en dat was het belangrijkste…
10u30, tijd voor de Huskysafari. The moment we’ve all been waiting for. Vooraf hadden we er veel van verwacht, achteraf bleek de realiteit zelfs de stoutste verwachtingen te overtreffen. Bij aankomst op de Husky farm bleek meteen dat wij niet de enige waren die naar de safaritrip (ja, ook in het hoge noorden spreken ze over safari’s) uitkeken. Onze trekhondjes stonden al luidblaffend op ons te wachten, en, waren ze niet vastgeketend, ze zouden zonder ons vertrokken zijn. Een hels lawaai was het, tussen al die honden. Stuk voor stuk hitsen ze elkaar op, blaffen links, blaffen rechts. Tot het moment dat ze worden losgelaten en je slee met een stevige ruk het wijde sneeuwlandschap in trekken. Dan is het plots stil. Pure concentratie voor de sleebestuurder en de honden, zuivere rust voor de passagier. Echt een hemelsbreed verschil. Wanneer je als bestuurder op de slee staat, word je gedreven door adrenaline en probeer je de honden voortdurend onder controle te houden. Zit je neer op de slee, dan kan je enkel nog genieten van de rust rondom je. Prachtig! Daarvoor alleen al zou je naar hier komen. Met de lekkere Rendiersoep en een warme drank in de kota, een authentieke Finse hut, konden we weer even op temperatuur komen. “Een geweldige ervaring,” hoor ik de mensen rondom me zeggen, “daar doen we het toch gewoon voor. Echt genieten!”
Maar we zijn hier natuurlijk niet enkel om te genieten. Er moet ook gewerkt worden. En daarvoor was het na de Huskysafari meer dan hoog tijd. “Toch niet evident,” vertrouwt Ronny me toe, “ik heb het gevoel dat we getest worden op ons ‘maandaggevoel’. Concentratie, ontspanning, opnieuw concentreren tijdens de assessments, niet altijd gemakkelijk om die click te maken.” En toch gebeurde het. Na de safari werd de groep in twee gesplitst. Een deel werd verwacht bij de mensen van Hudson|De Witte & Morel, de andere helft mocht naar de sessie van Inventi. Een dik uur later werden de rollen omgekeerd. In het assessment bij de mensen van Hudson|De Witte & Morel werden de kandidaten middenin een bedrijfsrelocatie gedropt, en werd er van hen verwacht dat ze, op basis van een heleboel gegevens en een tiental minuten voorbereidingstijd, een aantal problemen oplosten die met zo’n bedrijfsinplanting gepaard gaan. Pol Vandeplassche van Inventi peilde tijdens zijn sessies dan weer naar de commerciële feeling van de kandidaten door een aantal hete hangijzers aan te snijden.
Na een korte pauze was het tijd voor het groepsinterview onder leiding van Etienne Van Keer, afdelingshoofd R&D bij Hudson|De Witte & Morel, en Herman Van Den Broeck van Vlerick. Tijdens dat interview, waarbij iedereen aan één en dezelfde tafel zat, werden een aantal zaken opgerakeld uit de cv’s van elk van de kandidaten, en werden die ter discussie/ter verduidelijking op tafel gelegd. Dat werd duidelijk een geanimeerd gesprek, want een tijdje na het groepsgesprek waren de kandidaten nog steeds in een boeiende conversatie gewikkeld. Pas wanneer het avondeten geserveerd werd – een halfuurtje later – werd er plaats gemaakt voor de iets ‘luchtigere’ conversaties. Tijd om weer even uit te blazen van de inspanning…
Althans voor eventjes, want morgenvroeg is het de beurt aan Mirya Pollman van LinkPower voor de sessie rond coaching. Benieuwd wat het wordt? Afspraak morgen. Same time, same place.
- 8 December 2006
- Gepost door Stijn
Kwart na één. Tijd voor een eerste reflectiemoment. Tot dusver is daar nog geen tijd voor geweest. De eerste dag van de Laplandreis was meteen een vermoeiende. Vanmorgen om 9u30 begon de trip met de afspraak op de luchthaven. Allemaal in dikke winterkleren, klaar voor de koude die zou komen. Met die zachte temperaturen in Brussel, het moet een zicht geweest zijn! Vlug even met iedereen kennismaken, en dan het vliegtuig op naar Helsinki, om van daaruit door te vliegen naar de luchthaven van Ivalo. Het lijkt een “walk in the park” als ik het zo vlug vertel, maar zo’n reis wordt al vlug een dagvullende bezigheid, zeker als je er ook nog eens het tijdsverschil bijrekent – hier in Finland is het 1 uur later dan in België. Aankomst in Ivalo: kwart voor zeven. Reken daar nog eens een trip naar het Igloo Park, waar we verblijven, bij, en een uitgebreide avondmaaltijd, en je dag is om natuurlijk.
Voor vanavond houd ik het nog kort, ik ga mijn kruit nog niet verschieten op de eerste dag. Er komen er nog drie, weet je. De mensen thuis wil ik alvast gerust stellen: in Lapland ligt wel degelijk sneeuw. Een centimeter of twintig! En gsm-ontvangst is in het hoge noorden ook geen probleem. Internetconnectie, dat is een andere zaak. Ik heb net ondervonden dat mijn dagelijkse berichtjes enkel live kunnen gaan vanuit de bagageruimte in het hoofdgebouw van het vakantiecomplex. Dus, als je mijn berichtjes over de Laplandtrip leest, weet dan dat ik ze naar jullie doorstuur vanop onderstaande pc. Ik had het me wel enigszins anders voorgesteld, maar ja. Dat maakt natuurlijk ook deel uit van de charme van het geheel.
Het eerste daglicht, dat zal voor morgen zijn. Naar verluidt kunnen we tussen 10u en 14u wat zonlicht verwachten, maar daarna is het weer al duisternis wat de klok slaat. Nog morgen op het programma: de eerste dag van de “M/V van het Jaar”-finale, want daarvoor zijn we hier uiteindelijk. Na een eerste kennismaking met de finalisten, is meteen duidelijk dat ze allemaal heel wat in hun mars hebben, en dat ze elk hun eigen visie en persoonlijkheid mee hebben gebracht, maar er kan maar 1 man en 1 vrouw winnen natuurlijk. En om te weten te komen wie dat wordt, hebben de meegereisde experts – de mensen van Hudson|De Witte & Morel, Vlerick, Inventi, LinkPower en PKZ – nog heel wat gepland. Al zijn zij niet de enige die iets van plan zijn, want ook onder de kandidaten roert er wat. Worden de rollen misschien omgekeerd?
Hoe dan ook, het vervolg, dat lees je morgen…
- 7 December 2006
- Gepost door admin
Toen twintigers Sergey Brin en Larry Page enkele jaren geleden in de logeerkamer van een zwangere kennis met hun bedrijfje Google begonnen, hadden de twee studenten nooit durven dromen dat het zo’n vaart zou lopen. Ook in onze contreien bestaan ze, de Google-lookalikes. Twintigers, succesvol én altijd online. Wij zochten drie briljante techno-jonkies op. Wat we ontdekten, lees je dit weekend in het Vacaturemagazine. We geven je alvast een voorsmaakje met een aantal quotes:
“Na de school controleerde ik snel mijn e-mails om te zien of er geen problemen waren met de hosting-diensten.”
“Het is niet omdat je maar 24 bent, dat je diensten niet professioneel kunnen zijn. Als je mensen in de sector of daarbuiten vertelt wie je bent en wat je doet, komt het respect wel vanzelf. Jong of oud, dat maakt geen verschil.”
Als ondernemer is het ook zeer belangrijk om de cijfers niet uit het oog te verliezen. Niet alleen de omzet, maar bijvoorbeeld ook de hele kostenstructuur. Eigenlijk vind ik dat veel startende bedrijven, ook vandaag nog, te weinig begeleiding krijgen.
Geloof jij in de kracht van jonge ondernemers aan het hoofd van een groeiend bedrijf? Of denk jij dat een zekere ervaring essentieel is om op lange termijn te slagen? Laat het ons weten!
- 7 December 2006
- Gepost door Erik Verreet
Bijna elke maand ruim ik de stapels op mijn bureau op. Die groeien tegen beter weten in: rechts wat ‘verplichte lectuur’, vooraan artikels in wording en links door te nemen persberichten, kranten en tijdschriften.
Elke dag drukt het besef dat mijn werkplek nooit proper genoeg is voor een goede zakelijke indruk. Clean desk is mijn onbereikbaar ideaal.
‘Time management’ is niet het probleem, wel ‘paper management’. Heb ik teveel eerbied voor het gedrukte woord? En het is niet omdat alle papiertjes netjes in mappen zitten, dat het gezochte sneller gevonden wordt.
Wie vertelde me weer over zijn directeur die zaterdags langskwam en alles wat er teveel op lag, onverbiddelijk van de bureaus veegde? De man heeft honderd procent gelijk. Regels zijn regels. Maakt de man zichzelf niet wijs alles onder controle te hebben als de desks clean zijn? Misschien dringt hij zijn medewerkers in een spannend korset dat creatieve adem snoert?
Eric Abrahamson is mijn maat. Hij doceert aan de Columbia Business School (New York) en brengt in januari het boek uit ‘De wet van de stimulerende wanorde’ (in het Engels ‘A perfect Mess’). Hij prijst uitpuilende kasten en overvolle bureaus.
Zijn stelling: soms vergen het opslaan en het ordenen zoveel energie dat een lichte graad van rommel meer leefbaar en goedkoper uitvalt. Licht chaotische systemen gebruiken de ingezette middelen efficiënter, zorgen voor betere oplossingen en kunnen beter tegen een stootje dan nette systemen.
Dat geldt niet alleen in bedrijven, maar ook in huishoudens en voor wetenschappelijk onderzoek. Elk individu moet uitzoeken waar voor hem een bruikbaar evenwicht zit.
Abrahamson is natuurlijk niet tegen orde. Maar elke organisatie moet een beetje toeval en onverwachte invallen binnenlaten, omdat die dikwijls voor doorbraken zorgen. De juiste hoeveelheid rommel kan leiden tot nieuwe vondsten en idee
- 6 December 2006
- Gepost door admin
In elke organisatie lopen er verschillende types van medewerkers rond, dat spreekt vanzelf. Een leidinggevende moet rekening houden met de verschillende verwachtingen van deze types. Werknemers kunnen in een andere fase van hun ontwikkeling zitten. Afhankelijk van die fase moeten ze anders aangesproken worden. Om die fases aanschouwelijk te maken, heeft Vlerickprofessor Dirk Buyens ze namen gegeven: Benjamins, Rambo’s, James’ en Alexanders. "Let op, dit zijn geen echte types. Het is eerder een denkschema dat aangeeft: in welke fase zitten mijn mensen?"
1. De Benjamin is de jonge werknemer zonder ervaring. Hij komt naar uw bedrijf om te leren. Grote bedrijven kunnen zich naar deze categorie profileren als een grote leerschool. Sommige werknemers blijven in hun Benjamin-statuut zitten. Ze zijn de eeuwige beloftes. Om dat gevaar te doorbreken, kan een Benjamin best een andere wei opzoeken. (In dat geval, 1 tip: Neem eens een kijkje tussen de boeiende jobaanbiedingen op onze site!)
2. James is de expert die achter de schermen de zaak rechthoudt, kortom, de rots in de branding. Hij heeft zijn groeipotentieel ingeruild voor het leveren van toegevoegde waarde. Hét gevaar voor deze groep is achterhaald worden door nieuwere technologieën.
3. Rambo: deze gedreven medewerkers zorgen voor enorm veel meerwaarde, maar ze hebben veel ruimte nodig. Dat motiveert hen. Om te overleven heeft een organisatie zo’n karakters nodig. Maar ten hoogste 2% van het personeelsbestand. Twee Rambo’s moet je voortdurend uit elkaar houden.
4. Alexander: "Alles voor mij en niets voor een ander". Dit zijn de negatieve destructivisten. Niemand werft ooit een Alexander aan. Toch heeft elke organisatie, hoe klein ook, wel een of meerdere Alexanders.
Tot welk van deze types behoor jij? Ben jij een rambo of eerder een James? Laat het ons weten…
- 6 December 2006
- Gepost door Stijn
Als werknemers nadenken over hoeveel ze verdienen, dan komt doorgaans alleen het bedrag bij hen op dat ze op hun loonstrookje zien. Velen vergeten de verborgen extra’s. Daarom denken ze vaker slechter af te zijn dan in werkelijkheid het geval is. Dat blijkt uit een onderzoek van de Amerikaanse Charlton Consulting Group bij HR-medewerkers uit 128 bedrijven die zich dagelijks met verloning bezighouden. Werkgevers communiceren dan weer te weinig over de secundaire arbeidsvoorwaarden.
Slechts 5% van de ondervraagde personeelswerkers is ervan overtuigd dat de werknemers de waarde kennen van de secundaire arbeidsvoorwaarden en dat ze deze ook appreciëren. Tweederde beweert dat de werknemers hier geen flauw benul van hebben. Het is dus hard nodig de secundaire arbeidsvoorwaarden te belichten. Want terwijl werknemers vaak de bijkomende voordelen naast hun direct afleesbaar loon vergeten, spenderen werkgevers veel geld aan ziekte-, arbeidsongeschiktheids- en pensioenverzekeringen. Wanneer personeelswerkers dit duidelijker weten over te brengen op de werknemers, dan zal dit de loyaliteit van medewerkers ten goede komen, aldus de Amerikaanse consultant.
Toch tijd om uit te kijken naar een nieuwe uitdaging? Dan vind je die beslist in ons uitgebreide aanbod kwalitatieve jobs. Neem gerust een kijkje!
- 6 December 2006
- Gepost door admin
“Ergonomische aanpassingen aanbrengen, betekent meestal een strijd op drie fronten”, lacht Dirk Delaruelle, diensthoofd ergonomie bij Mensura. “Ergonomische verbeteringen zijn per definitie een combinatie van technische aanpassingen van de werkplek, arbeidsorganisatorische bijsturingen en het aanleren van juiste werkmethodes.”
Cruciaal is uiteraard een goede kantoorstoel met ingebouwd bewegingsmechanisme en een op de juiste hoogte ingestelde bureautafel. Dirk Delaruelle: “Ik kom in nogal wat bedrijven over de vloer. Helaas investeren nog maar weinig bedrijven in ergonomisch kantoormeubilair en in een globale ergonomische aanpak. Anders dan in Nederland hebben werknemers in Vlaanderen doorgaans géén in de hoogte afstelbare werktafel. Dat is geen probleem voor medewerkers van een gemiddelde grootte (pakweg tussen 1.65 en 1.85 m). Maar grotere en kleinere mensen vallen uit de boot. Kleinere mensen kunnen dat verhelpen door het gebruik van een voetbankje. Grotere mensen moeten houten blokjes onder de bureaupoten schuiven. Veel bedrijven investeren serieus in softwaresystemen en nieuwe computers, terwijl hun medewerkers elke dag kreunen op stoelen die duidelijk hun beste tijd hebben gehad. Er zijn tegenwoordig nochtans heel wat degelijke ergonomische bureaustoelen op de markt.”
Hoe zijn de werkomstandigheden bij jouw werkgever? Wordt er bij jou geïnvesteerd in ergonomisch kantoormeubilair? Wordt er aandacht besteed aan zithouding, beweging op het werk, …? Laat het ons weten!
- 1 December 2006
- Gepost door admin
Ben jij het ermee eens dat het Antwerpse stadsbestuur voortaan werknemers verbiedt een hoofddoek te dragen, als ze in contact komen met de burger? Of vind je dat overdreven?
Laat het ons weten…
- 1 December 2006
- Gepost door admin
“Twee jaar geleden gold België nog als een relatief veilig land “, zegt Ingrid Deschepper, manager executive risks van Aon Belgium. “Maar met onder andere de arrestatie in 2004 van de leden van de terreurgroep Groupe Islamique Combattant Marocain (GICM) is de dreiging toegenomen.”
Volgens Deschepper is de aard van het terrorisme de laatste jaren sterk veranderd. “De strijd tegen de wereldwijde terreur heeft de terroristische netwerken versnipperd en grote aanvallen zoals 9/11 zo goed als onmogelijk gemaakt. Terroristische groeperingen specialiseren zich nu in kleinschalige aanslagen en gaan op zoek naar makkelijk te treffen doelen zoals de Londense metro. Ook een stad als Brussel is daardoor kwetsbaarder geworden.”
Slechts 1 op 100 Belgische bedrijven erkent het terreur-risico. De OECD-landen (Organisation for Economic Co-operation and Development) ramen de gemiddelde kost verbonden aan een aanslag op 42 tot 210 miljard euro. Genoeg dus om de economie zware schade te berokkenen. Vind jij dat bedrijven het gevaar moeten erkennen en zich beter moeten wapenen? Vind jij een anti-terreurbewind een goed plan? Laat het ons weten…
- 30 November 2006
- Gepost door admin
Minstens 1 miljoen Roemenen verblijven vandaag illegaal in West-Europa. Ze kloppen ellenlange dagen in het zwart of worden gedegradeerd tot seksspeeltje van Westerse mannen. En ondertussen maken ze tienduizend landgenoten slapend rijk.
Enkele jaren terug al werd de visumplicht voor Roemenen en Bulgaren die naar West-Europa willen trekken, afgeschaft. Toch blijft de illegale migratie vanuit die landen een gigantisch probleem. Zo kon de SECI vorig jaar zomaar eventjes 264.000 illegale migranten bij de kraag vatten. Uiteraard niet enkel Roemenen, maar net zo goed Bulgaren, Moldaviërs, Russen en zelfs Chinezen. “Roemenen of Bulgaren die in West-Europa betrapt zijn op zwartwerk of geen arbeidsvergunning konden voorleggen, worden teruggestuurd en mogen het land dan een jaar lang niet meer uit.”
Het volledige artikel vind je in het Vacaturemagazine. Jouw mening, die lezen we graag hier. Go ahead!
