- 31 August 2007
Ik stond even met de mond vol tanden: in het rekje ‘Nieuwe Titels’ van die grote Londense boekhandel prijkte een bekende Vlaamse naam. Daar stond ‘The Chicago School’ van Johan Van Overtveldt vers van de pers te blinken. Zijn onderzoek rond de toonaangevende economieschool had een Amerikaanse uitgever overtuigd. De ex-journalist had vanuit zijn artikels voor Trends en veel onderzoek een werk ggeschreven dat door Milton Friedman, een van de beroemdste economen ooit, wordt betiteld als een ‘diepgaande en bijzonder goed geïnformeerde geschiedenis’.
Voor mij is dit het zoveelste bewijs dat Vlamingen internationaal echt kunnen meespelen. Ik zou evengoed voorbeelden kunnen nemen uit het design, de muziek, het management, de diplomatie, …
Toch klaagt Bekaert-topman Bert De Graeve dat “we in Vlaanderen heel slecht bezig zijn. Vlaanderen plooit te veel terug op zichzelf. We worden kleiner en kleiner omdat we kleiner en kleiner denken.”
En Baloji, de muzikant achter de groep Starflam, verwijt Vlaamse muzikanten dat het softies zijn: “Ze klagen godganse dagen dat ze het moeilijk hebben. Maar als ik hoor wat ze met hun muziek verdienen, val ik gewoon achterover. Ze zijn ontzettend kleinburgerlijk.”
Hetzelfde gevoel leeft bij onze bedrijven. Ze steken hun kop in het zand, beweert Antoine van Agtmael. Hij schreef een boek over de opkomende multinationals die bij ons bedrijven als Sidmar, Pauwels Trafo, Hanssen Transmission of Sidal opkopen.
De wereld gaat open. Wij krijgen nieuwe kansen is zijn boodschap, maar velen durven niet. Onze bedrijven gaan er niet voor. Ze voeren uit naar traag groeiende landen. En ze verliezen er nog marktterrein ook. Ze zouden dringend werk moeten maken van de BRIC’s en de andere, snelgroeiende landen die Vacature deze maand portretteert.
Toch beschikken we over alle troeven: kennis, mensen en kapitaal. Onze studenten, bijvoorbeeld, proeven van die nieuwe wereld via de Erasmus-uitwisselingen. Daarom, fiere Vlamingen, graag wat meer ambitie en durf aub.
