- 11 September 2007
Vandaag is m’n eerste werkdag na twee weekjes zonnige vakantie. En da’s altijd weer een ganse belevenis, zo’n eerste werkdag. Daar zijn zo wel een aantal redenen voor:
Primo: paswoorden…
Tja. Die moet je dus weer ergens gaan opdissen na zo’n lange vakantie. Een mens heeft tegenwoordig een gans excel-bestand nodig, vol met allerhande verschillende (en niet-synchroniseerbare) paswoorden van alle verschillende computertoepassingen. En die excel zelf ? Tja, die heeft natuurlijk op zich ook weer een paswoord, wat dacht je. En om aan je excel-bestand te geraken, moet je natuurlijk eerst toegang krijgen tot het bedrijfsnetwerk, met…jawel, nog een ander paswoord! En om het verhaal compleet te maken: als je op een superbeveiligde laptop werkt met zo’n automatic-destroy effect (te vergelijken met zo’n ontplof-koffertje bij Group4 waar bij diefstal verf op de inhoud wordt gespoten), dan heb je ook hier nog een apart paswoord nodig, om te vermijden dat je ganse excel-bestand compleet vernietigd wordt. Want dan ben je natuurlijk nog veel verder van huis. Ach, hoe de moderne mens lijden kan… Misschien moeten we voor de moderne mens dringend op zoek naar een geheugen-wonderpil ;-))
Secundo: e-mails…
Nog zo’n uitdaging op je eerste werkdag. Ik tel ze allang niet meer. Na een verlofperiode ziet het er gewoon zwart van (allé, “rood” op mijn scherm hier, maar da’s bijzaak). Ik heb mezelf de gewoonte aangekweekt om er niet in één keer door te razen, maar om elke ochtend en avond een uurtje emails te doorspartelen. Kwestie van tijdens de overige uren van de dag vooral nuttig werk te kunnen verrichten…
Tertio: feedback van collega’s…
Aha. Nu wordt het interessant. Even polsen bij de collega’s naar de straffe verhalen tijdens mijn afwezigheid : welke bommen zijn ontploft? Welke ‘stories’ hebben zich bij collega’s afgespeeld zonder mijn medeweten? Welke financiële crisissen heeft de bankwereld moeten uitzweten? En vooral: welke klanten hebben ons een compliment gegeven voor het goeie werk, of een blaam voor eventuele fouten. Want laat ons eerlijk zijn: de ‘klant’, daar doen we het toch allemaal voor hé? En die moet ik dus tevreden houden, zodat die volgend jaar mij ook weer zo’n zonnige vakantie betaalt.. ;-))
Tot morgen (voor het serieuzere werk).
