- 22 January 2008
Voor het eerst wordt de ‘war for talent’ in België op zo’n grote schaal gevoerd. De West-Vlaamse bedrijven vrezen dat ze vele duizenden Franse sollicitanten zullen verliezen. Begin 2009 dooft hun gunstig fiscale regime immers uit, zodat het nettoloon voor nieuwkomers met een tiende daalt. Indien de Fransen echt wegblijven, overweegt driekwart van de West-Vlaamse bedrijfsleiders zijn productie naar elders over te brengen. De werkgeversorganisatie Unizo schreeuwt moord en brand. Want de gevolgen voor de streek zijn niet te onderschatten. Vandaag telt West-Vlaanderen 9.000 grensarbeiders. Er werken ruim 31.000 Fransen in alle grensregio’s in België.
Vroeger nam niemand aanstoot aan de fiscale begunstiging van de Fransen. Tot het bij de Waalse politici doordrong dat Vlaanderen ernstig werk maakt van de regionalisering van de arbeidsmarkt. Rudy Demotte, de minister-president van de Waalse regering, neemt het niet dat de Vlamingen telkens wijzen op het feit dat in het Kortrijkse duizenden Fransen aan de slag zijn en weinig Walen. De Waalse werklozen kunnen volgens hem immers niet concurreren met de goedgeschoolde stielmannen van over de grens. Want voor een Belgisch werkgever valt zo’n Franse specialist goedkoper uit dan een werkloze uit eigen streek.
Daarom zullen de Waalse politici het been stijf houden: waarschijnlijk volgt er een parlementaire goedkeuring van het protocol dat minister Reynders afsloot met enkele Franse ministers, tenzij de Unizo-campagne het kan tegenhouden. De oplossing is het aansnijden van de Waalse arbeidsreserve. Daarvoor moet de samenwerking tussen VDAB en Forem nog beter en de Waalse werklozen beter geschoold worden.
Daarnaast bestaat er een tweede uitweg: de West-Vlaamse bedrijven kunnen ook hogere salarissen betalen. Uiteindelijk is dit een typisch geval van een tekort aan aanbod. Willen ze medewerkers aantrekken van over de grenzen, dus ook Polen, Nederlanders en Italianen, is een goed salaris een ideaal startpunt.
