- 25 January 2008
Beurzen krijgen flinke klappen en topbedrijven publiceren tegenvallende jaarcijfers. Het woord ‘recessie’ is niet uit de lucht. Zelfs de Chinese sneltrein vertraagt dit jaar. Van de +11% vorig jaar, zakt de groei er naar 6 tot 8%. Dat is voor China een harde landing. Met als gevolg voor ons: het kelderen van de grondstoffenprijzen.
Intussen breekt in onze kleine, open economie de ene staking na de andere uit. Arbeiders klagen over hun dalende koopkracht. “Duurdere energie, duurdere voeding, duurdere huisvesting: onze werknemers ervaren het verlies aan koopkracht aan den lijve”, onderstreept ABVV-voorzitter Rudy De Leeuw.
Normaal beschermt de index hen tegen zwaar koopkrachtverlies. Onder de militanten leeft het gevoel dat de gezondheidsindex niet volstaat om hun koopkracht op peil te houden. Zonder olie, diesel en alcohol volgt die index nog amper de koopkracht, wat de bedoeling was.
Onder druk van de stakingsacties hebben verschillende partijvoorzitters verklaard dat ze nu weten ‘waar de mensen echt mee bezig zijn’. In dezelfde sfeer pakten bevlogen ministers uit met hun ideetjes om die koopkracht te vrijwaren. Nu de grondstoffenprijzen gepiekt hebben, wordt het risico groot dat elke gerichte maatregel te laat komt. Alvorens zo’n maatregel door de administratie netjes is ingepast, kunnen de prijzen van olie en andere grondstoffen alweer gedaald zijn. Zodat de maatregel moet ingetrokken worden, of niet meer is dan een slag in het water.
Daarom is het beter een brede maatregel te formuleren, zoals een vermindering van de lasten op het salaris. Als een werknemer zijn nettosalaris ziet toenemen, zal hij minder geneigd zijn bij zijn werkgever aan te kloppen voor een loonsverhoging. Zo’n maatregel is tegelijk een stevige anti-depressiepil voor onze economie.
Wie hoor ik zuchten dat het geld op is? Dezelfde politici die al acht jaar lang en in volle hoogconjunctuur datzelfde geld door deuren en ramen buiten zwierden?
