- 29 January 2008
Eergisteren heb ik jullie uitgelegd wat mijn Release Management rol juist inhoudt. Zoals ik toen al had vermeld, werken we momenteel met 2 SAP lijnen. Lijn 1 bevat een ontwikkelings-, een acceptatie- en een productiesysteem. Lijn 2 bevat alleen een ontwikkelings- en acceptatiesysteem. De bedoeling is om binnen 2 weken een switch uit te voeren. Dit houdt in dat het productie systeem wordt weggenomen van lijn 1, en bij lijn 2 wordt geplaatst.
Deze switch gaat ook nog eens samen met een upgrade van het SAP-systeem, en de Go Live van een project dat werd ontwikkeld op Lijn 2.
De filosofie was waarschijnlijk, laten we proberen zoveel mogelijk vervelende zaken in 1 keer te doen. Dan moeten we ook maar 1 keer de rotzooi opruimen.
Als je je productie systeem switcht van lijn, moet je ook alle ontwikkelingen van de ene lijn naar de andere overzetten. Doe je dit niet, verlies je een hele hoop werk. Om dit soepel te doen verlopen, moet het natuurlijk via een gecontroleerd proces gebeuren. Men heeft hiervoor dan ook een heuse procedure uitgewerkt: alle ontwikkelingen van lijn 1 worden gedocumenteerd in een tabel die op de systemen van lijn 2 wordt bijgehouden. Via deze tabel kan men zien welke ontwikkelingen gesynchroniseerd moeten worden, en door wie.
Elke entry (= elke verschillende ontwikkeling) bezit ook een synchro veld, dat initieel leeg is. De bedoeling is om dit veld op te vullen met informatie die wijst naar de “nieuwe” ontwikkeling op lijn 2. Zo weet je direct of de synchronisatie al is uitgevoerd, en waar je deze kan vinden. Zo kan je ook makkelijk alles terug linken aan elkaar, en gaat er geen informatie verloren.
Om te zorgen dat men dit ook effectief zou doen, ontvangen de verantwoordelijke personen regelmatig mails zolang hun synchro veld leeg is.
Mooi uitgedacht, niet? Zo moet wel alles goed verlopen, … of niet?
Hoewel dit op papier een mooie oplossing lijkt, heeft de praktijk anders uitgewezen. Jammer genoeg ben ik de persoon die dit mag oplossen.
Vermits dit allemaal Live moet gaan over 2 weken, heb ik mijzelf de actie toegewezen om deze tabel eens volledig te controleren. Ik had namelijk verwacht dat het wel mee zou vallen. Ik dacht dat de meeste mensen hun werk wel correct hadden gedaan, en de entries wel zouden kloppen, … was ik even mis.
Het leek wel alsof ik een beerput had open getrokken, en er met open ogen in ben gesprongen. Erger nog, ik had zelf gezegd dat ik wel in deze beerput wou springen.
Hoe kwam dit nu allemaal?
Zoals gepland, werden de ontwikkelingen gedocumenteerd in deze tabel, en zoals gepland kregen de mensen regelmatig een mail zolang hun sycnhro veld leeg bleef. Na een tijdje begonnen de mensen zich echter te storen aan deze “herinneringsmails”. Men begon dan ook creatieve oplossingen te bedenken. Sommigen gingen het synchro veld willekeurig opvullen, zoals “abcd”, “N”, “X”, of mijn persoonlijke favoriet: “Ik doe dit niet”.
Natuurlijk deed niet iedereen dit zo opvallend. Ik vond ook entries die op het eerste zicht normaal leken. Maar meer in detail bekeken, bleek dat men doodleuk verwees naar ontwikkelingen die niet bestonden.
Na lang en hard zwoegen, was ik door de volledige tabel/beerput gezwommen, en kwam ik op de proppen met een mooi lijstje van alles wat mis was. Maar liefst 36% van de entries waren foutief, en daar schrok men wel even van. Opeens kreeg dit de hoogste prioriteit.
Mijn komende dagen zullen dan ook goed gevuld zijn met het achterna lopen van mensen om dit op te lossen. Gelukkig is dit wel mijn laatste blog entry, want tijd om te blijven schrijven zal ik toch niet meer hebben.
