- 9 April 2008
Hoi,
Ik maak deel uit van de ochtendploeg vandaag. Met een (water)zonnetje in de rug en enkele gekscherende collega’s zat de sfeer er direct in. Al vlug blijkt echter ook we dat nog maar net een drukke paasperiode achter de rug hebben. Meer klanten die vaker terugbellen, dossiers die reeds afgesloten zijn maar waar links of rechts toch nog iets in aangepast (ja soms ook rechtgezet) moet worden, leasingmaatschappijen en garages in België die intussen het relaas van hun klant te horen gekregen hebben en die toch even willen toesten aan onze versie en ga zo maar door.
Aan het einde van mijn shift zal ik een tiental garages in het buitenland gebeld hebben. “Wanneer kan de herstelling beginnen?” “Wat is de panne precies?” “Kunnen jullie binnen x aantal dagen herstellen of dienen we te repatriëren (hetgeen klanten zééér graag horen)?” In functie van is de vooruitzichten op herstelling in de garage is er vervolgens overleg met de klant, die in sommige gevallen reeds naar België gerepatrieerd werd (”ik moet maandag gaan werken meneer”, en eens zelf in België hun wagen natuurlijk ook graag zien terugkeren). Ik heb geluk vandaag: ik heb net al mijn derde klant die verzoekt om een repatriëring op zijn wenken kunnen bedienen…”Nogmaals bedankt meneer!”… “Graag gedaan meneer!”…
Tussendoor ook een hotelletje georganiseerd in Spanje, waar de alternator van een Opel Astra vervangen moet worden. De welwillende garagist belooft er morgenochtend dadelijk werk van te maken van zodra het wisselstuk toekomt.
Intussen is het al net voorbij middag, en jawel, ook de nieuwe dossiertjes blijven aan redelijk tempo binnenstromen. Onder andere een Zwitser die in Schaarbeek startproblemen heeft (wel ja, we behandelen dossiers van onze landgenoten in het buitenland, maar ook de buitenlanders met problemen in België komen bij ons terecht) en die we wel 4 (vier!) keer hebben moeten terugbellen om uiteindelijk toch een correct en volledig adres te pakken te krijgen, een Volvo XC90 chauffeur die in Frankrijk zijn autosleutels in de wagen heeft opgesloten (altijd reserve meenemen heb ik hier al geleerd !) en daardoor een belangrijke aandeelhoudersvergadering dreigt te moeten missen…”Zo snel als kan aub” smeekte hij vriendelijk maar hoorbaar opgewonden…
Zal het voertuig ter plaatse geopend kunnen worden ? Geen idee, want ik mag het stilaan voor bekeken houden. De lopende dossiertjes dispatch ik allemaal naar de collega’s die deze namiddag de opvolging verzekeren. Ik wissel nog even van gedacht met mijn overste over het verhaal van een klant die een herstellingsfactuur betwist…en doe dan mijn computertje dicht.
Morgen horen mekaar morgen weer !
