- 11 April 2008
Hoi,
Ik begin eraan om 15.24 u en net zoals gisteren zal ik de technische dienst mee helpen bemannen tot vanavond 23.00 uur. Wetende dat de garages gemiddeld tot 18 uur open zijn (in Duitsland en Oostenrijk vaak wat minder lang, in Italië en Spanje wat langer), ligt daar mijn prioriteit: een stand van zaken opvragen over hoe de herstellingen verlopen. Zo’n dagelijkse update is onontbeerlijk om de klant gericht te kunnen assisteren. Geen geluk daarnet: een klant die besloot om ter plaatse de herstelling af te wachten (door de garage gisteren voor vandaag beloofd), zat vanmorgen om 7u al aan de ontbijttafel. Kwestie van zo vroeg als mogelijk naar de garage te kunnen om vervolgens haar wagen op te pikken en stande pede naar België af te reizen. Helaas, dat feest ging niet door. “Wegens staking bij het toeleveringsbedrijf afgelopen nacht geen wisselstukken ontvangen, dus geen herstelling mogelijk”, zo luidde de pijnlijke boodschap in de garage. Hoe lang die staking zal duren? Geen idee. Het hotelletje heb ik dan maar verlengd tot vrijdagochtend. Langer kan niet, want haar bijstandscontract voorziet slechts 2 nachten hotel. Duimen maar…
Intussen ook (het blijft een échte klassieker, staat al jààren in de panneoorzaak top 10) weer twee dossiertjes “verkeerd getankt” binnengelopen. Deze verstrooide chauffeurs bevinden zich doorgaans in Luxemburg… Inzonder wanneer de motor nadien nog een tijdlang gedraaid heeft en de wagen al rijdend de geest gaf, hangt de klant vaak een dure rekening boven het hoofd.
Verder weinig opzienbarende dossiers vandaag. Dat mag ook eens. Kan ik tussendoor wat mails lezen en beantwoorden. Tot dat koppeltje dat in Noord-Frankrijk tegen een loslopende hond knalde (zware schade, de hond kan het niet meer getuigen) terugbelde. Onverantwoord om met de wagen verder te rijden zo blijkt. Gezien de beperkte afstand van 180 km heb ik wagen en klanten maar onmiddellijk naar België gerepatriëerd.
Mijn dossiertjes in België lopen intussen allemaal van een leien dakje: één voor één worden ze ter plaatse gedepanneerd. En zo glijdt mijn shift stilaan naar z’n einde…maar plots nog eens stevig spul in mijn dossieragenda: een gezin, 2 volwassenen en 3 kinderen groot en op familiebezoek in Italië, staat vanavond met hun 4×4 voor de derde keer (in nauwelijks 2 dagen) met pech. Op de terugweg dan nog! Gepakt en gezakt en een volgestouwde koffer (inhoud: een rist levensmiddelen gaande van olijfolie en tomaten tot pasta, 2 Jack Russells en een oud maar nog functioneel televisietoestel). Voordien was starthulp telkens voldoende, nu wellicht niet, want gestrand op de snelweg. Diagnose van de klant: een oververhitte motor, want “het ding rookt als een schoorsteen” heet het. Dat voorspelt verdraaid weinig goeds.
Aan de collega die de nacht presteert om deze mensen uit de nood te helpen, want het is inmiddels 22.45 uur, dus mijn tijd is weer gekomen. Van de 5 lopende dossiertjes die ik aan hem overdraag zal het dossier in Italië de zwaarste kluif worden. Sleping, hotel, taxi, …zijn kennis van het Italiaans zal hem geheid van pas komen. In bocca al lupo wens ik hem dus maar!
Tot morgen!
