- 18 April 2008
Beste fans,
Kan ik al van fans spreken? Het is nu toch al mijn vierde blog-dag, dus als jullie nu nog steeds deze tekstjes lezen, dan beschouw ik jullie als fans. Vandaag was ik nog ietsje later op het werk omdat de werken langs de snelweg er in geslaagd waren hun betonmachine zo te plaatsen dat de vrachtwagens er bijna niet langs konden. Resultaat: een erg trage file. Dit boeit jullie waarschijnlijk niet zo erg, en voor ik het weet ben ik mijn fan-base weer kwijt. Dus over naar de orde van de dag.
Zoals gezegd dus met enige vertraging aangekomen en meteen vergadering over de lay-out waar we maandag niet aan toegekomen waren. Dit was een nuttige vergadering hoewel er toch net iets te lang bij de elektrische implementatie van de veiligheden is blijven hangen, wat voor mij toch minder belangrijk was. Gelukkig kwam uit deze discussie dat 2 van de 6 elektrische kasten eigenlijk leeg zouden gaan zijn en dus weg konden, dat maakt voor mij het leven een stuk makkelijker. Aansluitend was het dan WOG (werk overleg groep), onze maandelijkse bijeenkomst van de constructeurs en hoofdconstructeurs waar onderwerpen worden behandeld die het dagelijkse reilen en zeilen van de afdeling beïnvloeden, aangevuld met interessante machinebouwpresentaties. Vandaag op het programma: Enkele ICT mededelingen over onze tekeningendatabase, een overzicht van nieuwe beschikbare cursussen, een presentatie over het versiebeheer waarvoor de procedure in de toekomst gaat wijzigen, een presentatie over een nieuwe manier om prijzen van machines en onderdelen af te schatten en tot slot hoofdconstructeur Marcel die het project kwam toelichten waar hij momenteel aan werkt. In de mechanische afdeling zijn we immers met een 50 tal personen zodat het moeilijk is een idee te behouden van wie aan welk project werkt. Daarom staat er elke maand iemand anders op het programma die zijn huidig project toelicht.
Vervolgens ging ik in volle vaart naar de kantine omdat donderdag friet dag is en je dan niet te laat mag komen, anders zijn de files te lang (het lijkt wel de middelbare school). Nog net op tijd kunnen stoppen voor ik met mijn neus tegen het hek van de gesloten kantine knalde. Blijkbaar was er enige onenigheid bij het bedrijf dat onze maaltijden verzorgt en was er een spontane staking. Ik was dus al bang dat het een hongerige namiddag zou worden. Gelukkig werd 20 minuutjes later afgeroepen dat de kantine toch open was gegaan, maar dat er geen warme maaltijden zouden zijn. Dus toch nog kunnen eten, al was het een broodje martino i.p.v. de verhoopte kalkoenfilet met lenteslaatje en frietjes. Deze namiddag allerhande eerder organisatorische dingen gedaan voor de verschillende projecten waar ik aan werk. Een lijst met reserveonderdelen opgevraagd bij een van onze leveranciers, enkele vergaderingen ingepland om ons technologie beleid op het gebied van mechatronica te plannen, de status gechecked van een turn-key project (Een project waarbij je een machine volledig extern laat ontwerpen en bouwen volgens specificaties). Een korte discussie met mijn coachende hoofdconstructeur gehad over de speling in verschillende soorten precisie geleidingen, nog even doorgewerkt aan het geheimzinnige project van dinsdag en waarschijnlijk nog enkele andere korte intermezzo’s waar ik nu even niet aan denk. Aan zo een versnipperde dag houd ik toch nooit het zelfde gevoel over als aan zo een meer samenhangende dag als gisteren. Bovendien leef ik met enige spanning omdat mijn vrouw en ik recent een huis hebben gekocht en morgen worden de sleutels definitief overgedragen. Maar maak jullie geen zorgen, dat is pas voor ’s avonds gepland, dus morgen zal ik jullie mijn verslag niet onthouden.
