- 11 June 2008
Steven hier! Heb vandaag kennis gemaakt met onze nieuwe collega Fabrice. Mijn baas heeft me gevraagd om zijn peter te zijn. Een taak die ik graag aanvaard. Ik hou van deze menselijke aanpak en de praktijkervaring die ik in deze nieuwe rol zal opdoen, kan ik meteen verwerken in onze onthaalbrochure voor nieuwkomers.
Intussen is het ook spannend afwachten hoe het nieuwe nummer van het SUEZ tijdschrift ‘Terre Bleue’ er gaat uitzien. Dit ‘people magazine’ is deze keer vooral aan het nucleaire thema gewijd. Een uitgelezen kans om onze collega’s wereldwijd op een aangename wijze te vertellen over onze kennis en ervaring. Tractebel Engineering mag best trots zijn op zijn verleden, voor mij de beste garantie voor een mooie toekomst.
Daarnet Anne tegen het lijf gelopen. Zij zat gisteren nog met een aantal andere collega’s op ons ‘PartnerShip’, in Bretagne. Neem even de tijd en luister mee naar haar verhaal.
“Wat een avontuur! Het was een zeilregatta van 3 dagen in Concarneau (FR), waarbij verschillende bedrijven het tegen elkaar opnamen. In totaal waren er 26 boten, waarvan één genaamd PartnerShip; de boot van Tractebel Engineering! Met een equipe van 5 man (allen Nuclear collega’s) kliefden we door de golven: de zeilen gespannen, wind vanachter, concentratie alom. Hoe groot was het plezier wanneer we de andere boten voorbijstaken (en hoe jammer, wanneer wij niet op kop lagen). En eens de eindstreep bereikt, wachtte ons een lekkere barbecue of een kasteelfeest. Ambiance verzekerd! Steven en Sven, hieraan moeten jullie volgend jaar beslist ook meedoen!“
En Sven? Die vertoeft ‘ver’ van huis…hij werkt dezer dagen niet in Brussel, maar bij Electrabel in Doel. Met de huidige communicatiemiddelen is het echter geen probleem om te achterhalen waar hij mee bezig is.
“Sinds gisteren werk ik voor een aantal dagen in de kerncentrale te Doel om er te helpen bij de herlading van de kern van Doel2. We werken in ploegendienst en deze keer maak ik deel uit van de ploeg die werkt van 14-22h. Deze dagindeling biedt mij de mogelijkheid om ’s morgens allerlei zaken te regelen in verband met de verhuizing waarmee ik momenteel bezig ben. Uiteindelijk vertrek ik rond het middaguur vanuit mijn nieuwe thuishaven om ruim op tijd in Doel aan te komen. Voordat onze ploeg de werkzaamheden begint, verzamelen we, drinken samen een koffie en vertellen elkaar de laatste roddels, waarbij met name Steven en Anne maar zeker ook Isabelle en Jean-Philippe niet gespaard worden. Vervolgens worden we op de hoogte gebracht van de stand van zaken met betrekking tot het werk waarvoor we hier zijn.
In vergelijking met de werksituatie op kantoor is dit uiteraard een wereld van verschil. Ik kom er in contact met collega’s van andere afdelingen maar ook met mensen van Electrabel zelf en ook van Fabricom. Het werk op zich is niet al te moeilijk maar vereist een goede concentratie (zeer belangrijk in de nucleaire sector) en bijgevolg wordt er niet al te veel gepraat tijdens de werkzaamheden. Toch vind ik de sfeer uitermate prettig, je ziet collega’s eens in een heel andere omgeving. We bevinden ons op een mobiele brug boven de kern van Doel2 en plaatsen met behulp van een grijper onder deze brug splijtstofelementen in de kern. Wanneer wij eventjes wachten op een handeling van een aantal collega’s, passeert één van onze contactpersonen van Doel. Ik maak van de situatie gebruik om hem een specifiek probleem voor te leggen dat onlangs opdook tijdens het uitvoeren van mijn dagelijkse taken te Brussel.
Halverwege onze shift wordt er een gezamenlijke pauze ingelast. Deze duurt bijna een uur, want het duurt eventjes voordat iedereen zijn overall heeft uitgetrokken en de nodige controleposten is gepasseerd alvorens wij aan tafel kunnen gaan. Ons stilzwijgen van de afgelopen uren wordt ruimschoots gecompenseerd. Na de pauze kunnen wij dan ook weer fris en monter aan de slag tot de nachtploeg ons zal komen aflossen!
Iets na 22h zit onze shift erop en keren wij moe maar voldaan huiswaarts. Bij het buitengaan van het reactorgebouw van Doel2 blijk dat er wat vuil op mijn broek is terechtgekomen en omdat er in een kerncentrale in een dergelijk geval geen enkel risico wordt genomen, moet ik mijn jeansbroek uittrekken en achterlaten. Nog altijd moe maar inmiddels iets minder voldaan keer ik in mijn onderbroek huiswaarts. Je moet er al eens iets voor over hebben om in de nucleaire sector te werken. ”
We hadden jullie nog onze leeftijden beloofd; Steven mag sinds september een vier als eerste cijfer neerpennen, Anne telt 31 lentes en Sven mag inmiddels ook een vier noteren: 34. Morgen lees je wat er op het menu van ons bedrijfsrestaurant staat!
Groetjes en tot morgen.
http://blog.references.be/category/blog-du-salarie/ .
www.tractebel-engineering.com
