- 3 July 2008
Vergaderingen op gezinsvriendelijke uren, een eigen strijk- en boodschappendienst en een aangepaste verlofregeling. Er zijn genoeg maatregelen te bedenken om het de 200.000 Vlaamse eenoudergezinnen zo gemakkelijk mogelijk te maken. Sommige bedrijven hebben zo een aangepast gezinsbeleid. Vacature legde er haar oor te luisteren. Het verslag las je op zaterdag 5 juli in het magazine.
Doet jouw werkgever iets extra’s voor alleenstaande ouders?
Fluffy6-07-08 - 4:08 pm
Mijn werkgever deed ook iets voor mij als alleenstaande moeder: nl. me ontslaan! Ik was niet flexibel genoeg (lees: overwerken zonder compensatie). Nu ja, dé reden waarom ik moest gaan, is omdat ik mijn kader niet aanvoel. Op mijn vraag wat ze daarmee bedoelde, kreeg ik als antwoord “ah voila, zie je wel!”. Flexibiliteit is nog altijd een woord dat vooral in éénrichtingsverkeer geldt.
Dipsy7-07-08 - 5:44 pm
Ik werk momenteel voor een kleine dienst binnen de overheidssector. Totnogtoe heeft mijn huidige departementsverantwoordelijk correct gehandeld. Ik zal dan zelf ook correct blijven handelen. De aanvraag van een 4/5 zou ze me waarschijnlijk niet in dank afnemen.
Over het algemeen is mijn indruk dat er zeker geen voordelen zijn alleenstaande ouders, en zeker niet voor alleenstaande moeders over wie heel wat vooroordelen bestaan, bij sollicitaitieprocedures noch op de werkvloer zelf! Ik zou zeggen, beste werkgevers, het is aan de werknemer om te beslissen wat hij aankan, niet aan u.
Gerrit9-07-08 - 9:29 am
Van die zogenaamde “flexibiliteit” die bedrijven tegenwoordig zo hoog in het vaandel dragen blijft inderdaad maar weinig over. Het was nochtans een sleutelwoord bij mijn sollicitatie, maar uiteindelijk bleek dat het er vooral op neerkomt dat je als werknemer flexibel moet zijn.
karen kets12-07-08 - 4:17 pm
Ik betwijfel geenszins dat alleenstaande ouders, of het nu een man of vrouw betreft, vaak geconfronteerd worden met precaire en complexe situaties, zowel op financieel als organisatorisch vlak. Ik steun ook de maatregelen die van overheidswege worden of zouden moeten worden getroffen om bv kinderopvang toegankelijker te maken (ik ben er weliswaar niet van overtuigd dat dit ook de rol is van de werkgever zoals steeds vaker wordt geponeerd); bovendien lijkt het me een kleine toegeving (en zelfs evidentie) van de werkgever om avondlijke vergaderingen ed te vermijden, zodat deze alleenstaande ouder - NET ALS EEN ANDERE WERKNEMER, AL DAN NIET KINDERLOOS - zich indien gewenst professioneel en persoonlijk kan ontplooien, hopelijk voor zijn of haar minimum financiële slagkracht kan instaan, en toch ook zoveel mogelijk oog kan hebben voor het welzijn en de begeleiding van zijn/haar kind, binnen een praktisch, financieel en organisatorisch haalbaar kader.
Weliswaar moet het me ook eens van het hart (dat voor alle duidelijkheid erg kindgevoelig is en veel bewondering en respect heeft voor de wijze waarop al dan niet alleenstaande ouders de combinatie werk-privé bestieren) dat er de laatste tijd toch een tendens lijkt te ontstaan naar ‘positief discriminerende aandacht’ voor bepaalde werknemers’categorieën’.
Als werknemer ga je een verbintenis aan met je werkgever, en wanneer men een functie aanvaardt, wordt men ook geacht deze naar behoren uit te voeren. De persoonlijke situatie zou hierbij (hoewel we allen menselijkergewijs weten dat dit in de praktijk niet steeds evident is) in se geen rol mogen spelen.
De grens kan inderdaad periodiek eens verschuiven, maar laten we ervan uitgaan dat het wellicht het meest aangewezen is voor beide partijen - werkgever en werknemer - om over het algemeen de lijn duidelijk te trekken, en te respecteren.
Het is uiteraard fijn (maar geen door de werknemer ‘af te dwingen’evidentie) te ervaren dat bepaalde werkgevers er een politiek van ‘geven en nemen’ op nahouden , dwz in geval van ‘overmacht’ toestaan enige flexibiliteit in te bouwen, voor een werknemer die zich in de regel ten volle inzet. Ik begrijp dat mensen met kinderen met een aantal problematieken kunnen worden geconfronteerd die kinderloze wernemers niet treffen, en ik gun hen deze flexibiliteit, aangezien ik er van uitga dat het dan moeilijke momenten betreft, die een sito presto oplossing vereisen (bv plotse ziekte van kind ed.)
Mijn pleidooi richt zich echter op meer ‘respect’ voor ALLE werknemers, dus ook kinderloze… Ook professioneel actieve mensen ZONDER kinderen hebben recht op die ad hoc ‘flexibiliteit’, indien de nood zich opdringt.
Het is frustrerend te ervaren/vernemen hoezeer er soms wordt vanuit gegaan dat werknemers zonder kinderen ‘beschikbaarder’ zouden (moeten)zijn dan mensen met kinderen.
Iemand die kinderloos is, heeft ook (recht op) een privéleven (en hoe daaraan invulling wordt gegeven, is een vrije keuze, die LOS STAAT VAN HET PROFESSIONELE LEVEN), wordt ook soms geconfronteerd met onverwachte zaken, heeft ook soms plots ‘ruimte’ nodig voor iets urgent dat zich aandient, zeker indien er geen ‘praktisch opvangnet’ is, en men alles zelf reilt en bezeilt.
Zo is ook het krijgen van kinderen (in onze contreien) hopelijkergewijs een vrij keuze, een keuze waarvan men a priori (zou moeten) we(e)t(en) dat ze consequenties heeft op persoonlijk vlak, en potentieel op professioneel vlak. Een kind kiest er niet voor om geboren te worden, het is aan de persoon die het ter wereld brengt om met verantwoordelijkheid te zorgen voor een goede start in het leven.
Dat dat niet steeds makkelijk is, dat is een onmiskenbaar en soms betreurenwaardig gegeven, en we kunnen alleen hopen dat de meeste werknemers erin slagen de best mogelijke omstandigheden te creëren om de zaken zo goed mogelijk op elkaar af te stemmen; dat het welzijn van een kind primordiaal is, is een evidentie; maar dat men als werknemer verplichtingen heeft, en dat alle werknemers gelijk zijn en dezelfde rechten hebben, ongeacht hun persoonlijk situatie, is het dat ook…