Vacature.com

• 1 August 2008
• Gepost door Ines Sylverans

Elke dag voor een lege pagina beginnen werkt de eerste 15 minuten demotiverend. Mijn belangrijkste bezigheid het laatste kwartier is dan ook geconcentreerd rondstaren. Gelukkig is er normaal dan de poëet Gert (leuke collega van de communicatiedienst), die mij een openingszin uit een gedichtje voorschotelt om mee te beginnen. ‘Normaal’ wil dus zeggen dat die er vandaag niet is en dat ik zelf mijn plan ga moeten trekken. Dus…

Goeiemorgen – morgen… Goeiedag (Nicole & Hugo, verder geraak ik niet op mezelf )
Ik sta op. Het is al 7u45 dus vandaag geen klachten over de wekker. Ik heb op de radio gehoord dat het vandaag de warmste dag van het jaar gaat worden, dus ik kies voor mijn bloemetjesrok (kwestie van mij te integreren in de natuur). Vandaag rijd ik terug richting Antwerpen, ik recapituleer voor wie de vorige dagen gemist heeft: lekkere broodjes (om de een of de andere reden denk ik altijd eerst aan eten), aangenaam terras, sauna in onze loft en voorraadprocessen. Mijn eerste werk als ik aankom is mijn mails checken, wat eigenlijk geen goede gewoonte is. Ik heb gehoord van iemand van de managers bij ons die een cursus over efficiënt tijdsgebruik heeft gevolgd dat je ’s morgens eerst je belangrijkste werk moet doen voor je naar je mails begint te kijken, want die kunnen je alleen maar afleiden van wat je de vorige dag al had gepland (als ze je echt nodig hebben zullen ze wel bellen trouwens). Nuttige tip dus!

Ik merk dat vanaf vandaag op Insight (ons intranet) een berichtje staat over mijn blog. Blijkbaar lezen er nogal wat mensen dit, want het is de eerste dag dat ik zoveel reacties krijg. Ik ben wel blij dat de mensen een beetje positief zijn en dus neem ik mijn tijd om hun mailtjes te beantwoorden.

 Om 9u30 besluit ik om toch maar eens terug in de voorraadprocessen te vliegen. Mijn collega’s (alias 2handen op mijn buik)hebben gisteren de flowcharts gefinaliseerd, een risico- en controlematrix opgesteld en een eerste versie van een testplan opgesteld. Alle controles die we hebben geïdentificeerd op basis van gesprekken, moeten nu immers getest worden op hun efficiëntie en effectiviteit in de praktijk. Het testplan wordt voor review doorgestuurd naar Kenneth, de manager voor deze opdracht, of excuseer… senior manager (hij is net gepromoveerd). Een uur later mail van Kenneth met de reviewnotes voor het testplan. 5 minuten later telefoon (opnieuw Kenneth): “Inés, je zit toch bij XXX (=mijn overheidsklant), ik heb voor een andere audit daar nog enkele gegevens nodig. Is het mogelijk daar eens voor rond te horen?” Geen probleem. 30 minuten later telefoon (3 keer raden wie): “Inés, we hebben net het rapport besproken van een IT-audit bij  XXX (=nog steeds zelfde klant)en er zijn een aantal zaken die we additioneel nog zouden moeten bekijken. Kan jij dit tussendoor opvolgen?” Geen probleem. En dan zeggen ze dat je pas van niveau manager die cursus voor efficiënt tijdsgebruik nodig hebt… :-)  

Om 12u30 hebben we een validatie meeting van mijn vorige opdracht (ander proces, zelfde klant). Vandaar dat we extra vroeg mogen gaan eten vandaag (joepijei!). Het wordt een broodje met kip, ananas en cocktailsaus dat we buiten op een bankje gaan opeten. Het broodje op zich was ongelooflijk lekker, maar ik had mijn keuze niet aangepast aan onze locatie. Ik heb zo al problemen met proper te eten, laat staan een broodje boordevol lekkers opeten op een bank boven een witte bloemetjesrok! Maar ikzelf blijf gelukkig gespaard en het is enkel de grond die eraan moet geloven.

12u30 Validatie meeting met de bestuursdirecteur van logistiek. Het doel van zo’n meeting is om het rapport te bespreken met de geauditeerde: alle bevindingen en aanbevelingen worden overlopen en gevalideerd. Er kunnen nog steeds aanpassingen gebeuren, maar dit is in principe niet de bedoeling. De klant heeft hier ook de mogelijkheid om een antwoord te formuleren op de aanbevelingen en eventueel een actieplan op te stellen. Het ziet ernaar uit dat alles bijzonder vlot gaat verlopen aangezien hij enthousiast was over de samenwerking en het rapport. Een klein uurtje later is alles afgerond. Ik blijf bij de klant plakken, aangezien op het departement logistiek voorraad aanwezig is en ik de taak op mij heb genomen om hier een aantal testen voor te doen.

Als auditor is het belangrijk dat je vriendelijk bent tegen de mensen, zeker als je iets van ze nodig hebt. Ik neem dit zeer ter harte, maar daarstraks liep het bijna fataal af. Ik ben op weg naar het magazijn met mijn papieren en bic in mijn handen en met een stralende glimlach op het gezicht naar mijn rechterkant gericht waar een groepje mannen op middelbare leeftijd staat te kletsen, loop ik richting deur. Jammer genoeg gaat de deur naar de andere kant open dan ik had verwacht. Gevolg: hoofd tegen de deur, papieren tegen de grond en reputatie helemaal om zeep…

Om 17u heb ik de keuze tussen vertrekkenen en opgesloten worden. Ik kies optie 1, want als je op één dag een terrasje moet doen is het wel op de warmste dag van het jaar. Deze middag hebben we al afgesproken met een aantal collega’s om op het terras voor de deur iets te gaan drinken en mosselen te eten. Het was eigenlijk de bedoeling om een foto die ik met mijn nieuwe gsm heb getrokken online te zetten, maar jammer genoeg is mijn technologische kennis ondermaats en heb ik er geen flauw benul van hoe ik dat nu van mijn gsm hier op mijn scherm kan krijgen. Ik ga mij morgen informeren en dan beloof ik nog een foto: ofwel van het terrasje, ofwel van ons verkleedpartijtje op ons laatste teamevent

Er zijn wel een paar anekdotes van mijn lieftallige collega’s die ik jullie niet wil onthouden (let wel, op terras gezegd bij een frisse pint, maar aangezien het collega’s zijn beschouw ik dit als werkgerelateerd):

Eén van mijn twee handen (ik verklap niet de welke) vraagt aan de ober: “Hebben jullie misschien witte sangria?” Ober: “Nee, maar wel rode”. Hand: “Ah ok, geef dan maar nen Duvel.”

Zelfde hand: “Er rijdt een vrachtwagen achter mij en die zit de ganse tijd met zijn lichten te flikkeren. 5 minuten later ontploft er één van mijn banden. Ik zet mij langs de kant en die vrachtwagen stopt en vraagt: mevrouw, had je niet gezien dat ik met mijn lichten aan het flikkeren was? Er komt al de hele tijd vuur uit uw band.” S:”Jawel, maar ik dacht gewoon dat je vond dat ik er geweldig goed uit zag.”

De redenering van een vrouw…