- 4 August 2008
VRIJDAG, Een dag om je prettig te voelen, om de 1000 m te lopen, mijn blog te lezen, een dag om van te houden… (Van Herman de Coninck via Gert naar mij)
Mooi gezegd van Herman, maar in realiteit lag dat toch wel even anders. Je kan zo van die ochtenden hebben dat je niks liever wilt doen dan je omdraaien en verder slapen (bij de ene komt dat al wat vaker voor dan bij de andere)en dat is nu net wat mij overkomt op deze vrijdagmorgen. Ondanks mijn ochtendblues zit ik om 9u toch braafjes achter mijn bureau in Antwerpen. Er heerst hier enige verwarring, want deze nacht is er blijkbaar een waterleiding gesprongen en er staat een deel van het gebouw onder water. Terwijl de anderen druk in de weer zijn met het beperken van de schade, kan ik op mijn plaats (die gelukkig gespaard is gebleven) doorwerken aan het documenteren van de testings die ik gisteren heb gedaan. We focussen ons vooral op hoe de fysieke voorraad is beveiligd, hoe we zeker kunnen zijn dat alle voorraadbewegingen in hun systeem correct worden geregistreerd en hoe ze hun voorraad waarderen.
Ik probeer intussen ook al eens te kijken naar de opdracht die ik in de komende week moet opvolgen. Het lijkt mij nog een interessante benchmark oefening: we hebben voor een overheidsinstelling berekend wat de kost is die zij per computerscherm binnen de organisatie betalen aan een IT bedrijf dat voor hen de ondersteunende diensten verzorgt. Nu gaan we dezelfde oefening doen bij andere vergelijkbare openbare instellingen en daarna deze cijfers naast elkaar leggen. Zo gaan we na of de structuur die er vandaag wordt gehanteerd voor IT ondersteuning wel de meest voordelige is en indien dit niet het geval is, hopen we een oplossing te bieden van hoe het anders zou kunnen.
Om 12u heb ik naar goede gewoonte een rammelende maag. Leen permitteert het zich om een uur daarvoor nog een meeting te plannen en het ziet er niet naar uit dat ze snel terug gaat komen. Sabine en ik zijn collegiaal vandaag en besluiten te wachten. Sabine is gelukkig echt op alles voorzien en heeft aperitiefhapjes in haar sjakosj zitten.
13u Terrasje met zijn drieën. Net wanneer we gedaan hebben met eten, toetert er een auto naar ons. Sabine (oeps, verklapt wie) kijkt direct om, want ze denkt natuurlijk weer dat dit is omdat dat ze er weer zo goed uitziet (wat ook wel het geval is hoor). Maar nee, het is één onze BAS (=Business Advisory Services) collega’s uit Gent die een dagje verlof heeft en langs ons terras passeert. Dit geeft mij (eindelijk, want ze waren er al lang op aan ’t wachten) de gelegenheid om alle lieve BASsertjes uit Gent te bedanken om mij zo vriendelijk in hun midden (als je de satelite office zo kan noemen tenminste 
)te ontvangen als ik eens een dagje in Gent kom werken. Dat is natuurlijk het voordeel van voor een groot bedrijf als Ernst & Young te werken: Er zijn kantoren over praktisch heel België verspreid en er is er altijd wel eentje bij jou in de buurt voor als je eens een dagje de files wil vermijden.
Nu denk ik eraan dat ik nog niks heb verteld over het hoe en waarom ik bij Ernst & Young ben terechtgekomen. Hoe? Door te solliciteren, jammer genoeg niet op één van die amusante rekruteringsweekendjes, maar gewoon op het kantoor in Brussel. Waarom? Eigenlijk was het niet echt een bewuste keuze om bij één van de Big 4 te gaan werken, het schrikte mij zelfs eerder af. Ik speel 4 keer in de week volleybal en er was geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht om dat de eerste jaren op te geven. Dus als je enkel de wilde verhalen van superlange werkdagen en een gebrek aan een sociaal leven als je daar begint te werken hoort, leek mij dat niet de ideale omgeving om te gaan werken. Daarbovenop kwam dan ook nog eens dat ik mij niet hele dagen zag zitten slijten tussen boekhouders. Gelukkig kwam toen een verhelderend telefoontje van Kristof (waarvoor ik hem nog altijd ongelooflijk dankbaar ben) die mij de werking en de activiteiten van Business Risk Services heeft uitgelegd. Hij speelde ook voetbal en kon mij verzekeren dat dit quasi perfect combineerbaar was. Nu, na 2 jaar dienst, kan ik bevestigen dat het inderdaad heel goed te combineren valt, zolang je van te voren maar goede afspraken maakt met iedereen. Er is 1 gouden regel en dat is dat het werk af moet zijn op het einde van de rit. Hoe je dit organiseert is voor een groot deel je eigen verantwoordelijkheid. En last but not least kan ik de uitspraak dat je geen sociaal leven meer zou hebben zelfs met klem tegenspreken. Herinner u hoeveel keer ik wel niet bijzonder leuke collega (al dan niet onder druk) heb moeten zeggen op deze 5 dagen.
Wohoow, genoeg met de reclamecampagne nu en weer over naar serieuze zaken. Hoe ziet een vrijdagnamiddag eruit bij Ernst & Young: Ongeveer hetzelfde als een voormiddag vandaag, met wel een dieptepunt bij mijn tweede bezoek aan het departement logistiek. Ik moest er slechts een uurtje aanwezig zijn, maar ik ben zeker 4 keer door de deur naar het magazijn gelopen. Niet 1, niet 2, niet 3, maar 4 keer heb ik het honende gelach en gegrinnik en gefluister (in de aard van: loop niet weer tegen de deur hé kinneke, of ook wel, pas op voor de verf) van het groepje mannen op middelbare leeftijd waar ik gisteren zo vriendelijk naar gelachen heb, moeten aanhoren. Na de 4de keer heb ik wel een deal afgesloten om er zeker van te zijn dat ik volgende week mijn eerherstel krijg.
16u. Ik heb genoeg van het gelach en besluit maar op kantoor verder te gaan werken of liever, de allerlaatste keer mijn dag op papier te zetten.
Ziezo, dit was het dan, niet alleen voor vandaag, maar ook voor alle andere dagen 
Ter afsluiting graag nog enkele mededelingen:
- Het is zeker de moeite om op mijn blog van woensdag reactie 7 te lezen. Als je je het nog kan herinneren zaten 2 collega’s van mij (Jan en Stijn) ingewikkelde dingen te doen in Pakistan die ik jammer genoeg niet verder kon toelichten. Jan heeft dit nu in mijn plaats gedaan! Applaus voor Jan en dankjewel en zeker gaan kijken!
- Dit weekend moet ik in Duinbergen beachvolleyballen dus moest je aan de zee zitten: alle supporters welkom (speciaal voor de Wil )
- Ik had jullie gisteren foto’s beloofd en aangezien die van het terras nog steeds niet op mijn pc staan en ik mij aan mijn beloftes houd, zal het ons team-event worden (bij de linkse geen commentaar, rechts is heel het Risk Advisory Departement):
- Een laatste vers om het af te leren (met dank aan Gert en opnieuw Herman de Coninck)
In mij knaagt er een diep gemis
Dat blijven duren zal
Zolang nog in dit tranendal
VRIJ-dag mij laatste blogdag is
