- 10 October 2008
Donderdag is meeting dag. We zitten samen met de verschillende product groepen: product manager, product specialisten en de managers van achtereenvolgens het machine hardware team, het machine ontwerp team, het machine software team en het visie ontwerp team. “Samenzitten” is wat moeilijk in geval van het machine hardware team, want die mensen zitten allemaal in Hong Kong. De klok loopt ginder 6 uur voor, zelfs 7 uur in de winter - ze kennen in Azië geen zomertijd - dus dat is de eerste vergadering. We zitten rond een telefoon en bespreken de lopende projecten, in het Engels want wij kennen geen Cantonees (Chinese taal die in Zuidoost-China en Hong-Kong wordt gesproken). Mijn Mandarijns Chinees is veel beter - daarin kan ik toch al tot vier tellen, goeiedag en hallo zeggen ;-). De ontwikkelingsmanager KC (vele Chinezen worden aangesproken met de afkortingen van hun twee voornamen), enthousiast zoals altijd, geeft gedetailleerde uitleg over de vooruitgang. Ik vertel hem dat onze klant in Malta gekozen heeft voor standaard verlijmeenheden, dus kunnen we twee projectjes schrappen. Een klant in de Filippijnen en een andere in Singapore produceren vingerafdruksensoren - je hebt ze misschien al gezien op sommige laptops (schootcomputers). Om die op te pikken moeten we alle truuks uit de kast halen, want we mogen het oppervlak van de sensor zelf niet aanraken. Daarvoor heeft KC’s team een aantal speciale experimentele “zuignap-moduletjes” ontwikkeld, en mijn collega’s Koen en Guido hebben die grondig getest. Ze hebben wat problemen ondergevonden in productiemode en Hong Kong gaat dit verder onderzoeken. Voor een ander project hebben we wat testen gedaan bij ons in Leuven, maar we hebben niet alle noodzakelijke onderdelen in huis. We vragen Chris (vele Chinezen worden met hun “alternatieve” Engelse voornaam aangesproken), de taper specialist van uit KC’s team, om de 3D tekeningen eens in detail te bekijken en ons te adviseren. En zo overlopen we alle actieve hardware projecten in de loop van een uur - tijd voor de volgende vergadering, dus nemen we afscheid van de collega’s in Hong Kong.
Het volgende anderhalf uur overlopen we de projecten die met machine ontwerp en machine software te maken hebben. Dat gaat van kleine verbeteringen aan de machine betrouwbaarheid, over exotische vragen van één enkele klant tot compleet nieuwe machine concepten. ICOS heeft veel klanten, die uiteenlopende producten maken, maar waarvoor we toch standaard machines en software proberen te maken. Dat is een hele uitdaging, maar het garandeert goede kwaliteit aan lage kost met betrouwbare software. Die principes liggen mee aan de basis van ICOS’ succes en de hoge klantentevredenheid. ICOS eindigt steevast in de top tien van klantentevredenheid bij enquêtes door prestigieuze, onafhankelijke instellingen. We hebben ook verschillende awards (prijzen) gewonnen bij sommige van de grootste microelectronicabedrijven in de wereld. Maar elk van die klanten komt natuurlijk wel met zijn eigen speciale vereisten of wensen. Sommige van hun ingenieurs lijken soms het warm water terug te willen uitvinden, maar de grote meerderheid van die vragen zijn voor ons erg boeiend en belangrijk. Ze tonen ons hoe onze machines in de praktijk gebruikt worden, wat de nieuwe ontwikkelingen zijn in de industrie, hoe we de productiviteit van onze klanten kunnen verhogen - kortom, die vragen zijn als een vergrootglas op de noden van onze klanten. Door die op te volgen garanderen we dat onze machines effectief voldoen aan de actuele vereisten, en dat ICOS de beste blijft in de markt. Eén van mijn taken als product specialist is om die vragen te vertalen in algemeen bruikbare verbeteringen of “features”, zodat ook andere klanten er iets mee kunnen aanvangen. Wat je dan eerst moet doen is: trachten te achterhalen wat de klant nu écht nodig heeft of wil bereiken. Wat ze vragen is niet altijd wat ze nodig hebben, en dat kan erg verwarrend zijn. Ik herinner me zo een projectje, waarbij exact gedaan werd wat de klant gevraagd had. Het resultaat was niet bruikbaar, want het had niets te maken met wat de klant eigenlijk nodig had. Dus hebben we een tweede project moeten implementeren, dat wél zijn probleem oploste. Dat eerste project hebben we een jaar later wél nog kunnen gebruiken om heel snel aan een compleet verschillende vraag van een andere klant te voldoen - dat was een meevaller.
Tussen de middag - en tussen twee vergaderingen door - probeer ik een software verbetering te testen op één van onze machines, voor mijn collega Hendry in Taiwan. Maar op het eerste gezicht werkt het nog altijd verkeerd. Ik bel Dirk van het MMI team (Man Machine Interface - de gebruikers- of “user interface” software) - hij begrijpt er niets van maar gaat het uitzoeken. Ik ga ondertussen snel een stukje eten. In de cafetaria zitten we met collega’s van verschillende afdelingen onder elkaar - dan hoor je eens wat van andere afdelingen, of over het boeiende vrijetijdsleven van de collega’s. Gisteren zat ik naast Dieter van de IT-afdeling - die heeft ook geen makkelijke job. Als alles goed draait dan vinden wij dat maar normaal, maar als er iets mis loopt met het netwerk of de servers, dan zitten we te kankeren op IT, die op dat moment hard aan het werk zijn om het probleem op te lossen. Ze werken ook dikwijls ’s nachts of in het weekeinde, zodat ze het normale werk niet te veel verstoren. Het is bijna uitzonderlijk dat we één van hen bij het middagmaal zien. Vandaag zit ik bij Veerle van de documentatie en Yi, afkomstig uit Shanghai, die verantwoordelijk is voor de software testen in onze afdeling. Yi woont al vele jaren in Antwerpen en ik plaag haar dikwijls door Nederlands te spreken. Eigenlijk kan ze dat wel redelijk goed (haar Nederlands is ten andere oneindig maal beter dan mijn Chinees), maar wij, haar collega’s, schakelen zo dikwijls over naar het Engels, dat ze niet zo veel de kans krijgt om te oefenen. Dat is een slechte gewoonte van ons, Vlamingen - we pronken zo graag met onze talenkennis dat we anderstaligen de kans niet geven hun eigen kennis te verrijken. Interessant is dat dit bij mijn franstalige collega’s anders verloopt. Die proberen om consequent altijd Nederlands te spreken - het helpt misschien dat nog weinig jonge Vlamingen Frans kunnen spreken 
- behalve in sommige technische discussies, die doorgaans in het Engels gebeuren. Maar daarbij hebben wij Vlamingen het eigenlijk ook moeilijk om de zaken in het Nederlands uit te leggen - voor de meeste technische zaken schakelen we bijna automatisch op het Engels over.
Even terug naar de machine om mijn mislukte test nogeens te bekijken. Er begint ergens in mijn achterhoofd een klein waarschuwingslichtje te pinken - ben ik wel met de juiste versie bezig? De datum eens nakijken - die ziet er toch juist uit: 09/10 is toch vandaag? Het lichtje begint nog straffer te pinken. Wacht even, de klok van de PC toont 01:57 PM ipv. de gebruikelijk 13:57. Oeps! Mijn oren beginnen te gloeien. De PC staat op de Amerikaanse tijd-coventies: 09/10 betekent 10 september en niet 9 oktober. Snel de juiste software versie zoeken en installeren - het probleem is toch opgelost. Even Dirk bellen dat alles OK is, maar daar komt hij de testruimte binnen. ‘Eh… Dirk, ehhh… dat van die software bug … ‘t is dat die PC verkeerd stond en ehhh… alles is OK hoor. Jullie hebben dat probleem goed opgelost … Niet dat ik daar ooit aan getwijfeld zou hebben of zo… En daarbij, ik moet nu dringend naar een meeting…’ en ik ontsnap, naar een twee uur lange vergadering. Nu bespreken we alle projecten die met de visie software te maken hebben, de meetsoftware die het hart vormt van onze machines. Daar tuiten mijn oren soms - zwarte magie is kinderspel tegenover wat mijn visiecollega’s soms moeten uithalen om aan de vereisten van de klanten te voldoen. Gelukkig zit daar een pak erg slimme gasten bij elkaar die van geen kleintje vervaard zijn. Het is een allegaartje uit alle hoeken van Vlaanderen, met een bonte mix Walen, Duitsers, Indiërs, Israeli’s, een Italiaanse, een Zweed en nog wat. Ik vind het boeiend om in zulk een internationaal team mee te draaien - de Belgische politiek wordt zo herleid to zijn ware proporties, een voetnoot in de rijke mondale cultuur.
Paul De Belder
Sr. Product Specialist CI Systems
ICOS Vision Systems
