Leuke sollicitatieanekdote
- 12 March 2007
Een paar dagen geleden kreeg ik onderstaande sollicitatieanekdote toegestuurd van één van onze surfers:
“Anno 1999 waren pas afgestudeerde ict’ers nog schaars loslopend wild, waardoor sommige bedrijven net niet zouden gaan vechten opdat die éne sollicitant toch maar voor hen zou kiezen. Dat had uiteraard ook zijn weerslag op de looneisen van de sollicitanten. Velen probeerden de citroen tot de laatste druppel uit te persen. Ikzelf ben wat loonverwachtingen betreft altijd heel redelijk geweest, althans dat dacht ik toch…
Op zekere dag werd ik in Brussel uitgenodigd voor een kennismakingsgesprek bij de Belgische vestiging van een multinational met Franse roots. Het overgrote deel van het personeel was Franstalig, maar voor hun Nederlandstalige klanten waren ze op zoek naar een Nederlandstalige ict-medewerker. Daardoor was dus ook mijn sollicitatiegesprek bijna helemaal in het Nederlands, op het verplichte nummertje “Vous parlez aussi le français? Do you also speak English?” na. Mijn interview werd afgenomen door drie personen, allen Franstalig, die hun uiterste best deden om Nederlands te spreken.
Nadat ze wat gepeild hadden naar het verloop van mijn studies, mijn interesses, hobby’s… kwamen de klassieke sollicitatievragen. Toen ik mij ook daar vrij vlot had door geworsteld, kwam de cruciale vraag: “stel dat we u aannemen, hoeveel zou u dan willen verdienen?”
Uit ervaring met een aantal eerdere sollicitaties wist ik dat het gemiddelde voor een ict-starter niveau graduaat rond de 75.000 Belgische frank bruto per maand schommelde. En omdat ik dat bij eerdere sollicitaties telkens al op identiek dezelfde wijze had geformuleerd, volgde ook nu weer mijn standaardzinnetje: “uit mijn eerdere sollicitatiegesprekken is gebleken dat ik rond de 75.000 frank bruto per maand waard ben”.
Hier volgde er echter geen reactie zoals ik die verwachtte (zoiets van “u bent heel redelijk in vergelijking met wat we hier soms nog binnen krijgen”). De vraagsteller werd lijkbleek tot aan zijn tenen, staarde een minuut lang naar het papier dat voor hem lag en keek vervolgens eens voorzichtig links en rechts van zich naar zijn twee collega’s, die blijkbaar even hard waren geschrokken. De minuut die daarop volgde, staken de 3 mannen hun hoofden bij elkaar om wat in het Frans te roezemoezen. Ten slotte veranderde de vraagsteller van lijkbleek in knalrood, veerde op van zijn stoel en ontstak in een (letterlijk) Franse kolere: “WIE DENK JE WEL DAT JE BENT DAT JE HIER ZO’N SCHANDALIGE LOONEISEN DURFT TE KOMEN STELLEN! EN DAT VOOR EEN PAS AFGESTUDEERD GRADUAATJE! WE ZIJN HIER WEL ÉÉN EN ANDER GEWOON, MAAR DAT… DÁT KAN DUS ÉCHT NIET HÉ!”
Ik zat als aan mijn stoel genageld, terwijl de man maar voort raasde in het Frans: “IEDEREEN VAN DIE VERWAANDE ICT’ERTJES DIE HIER DE LAATSTE MAANDEN BEGONNEN ZIJN, IS GESTART AAN MINDER DAN DE HELFT VAN WAT JIJ DURFT TE VRAGEN!”
Mijn verstand, dat de verlamming nog niet helemaal te boven was, maakte de rekensom en kwam tot de innerlijke bedenking “37.500? Da’s niet eens het minimumloon! Nu zijn zij aan het kijken hoe ver ze kunnen afbieden, of wat?”
Ondertussen kreeg de man zijn normale kleur terug, en vervolgde in het Nederlands: “80.000 is wat wij betalen aan een universitair, en dan ga jij hier eens eventjes 175.000 komen vragen!”
Pas toen werd mij helemaal duidelijk dat ‘rond de’ een beetje klinkt als ‘honderd’. Ik heb me toen geëxcuseerd voor het misverstand, heb mijn spullen bijeen genomen en ben zo gauw ik kon dat bedrijf buitengesneld. Vanaf mijn volgende sollicitatiegesprek heb ik mijn standaardzinnetje lichtjes gewijzigd in “wat zou u denken van 75.000 bruto per maand?” Blijkbaar was dat beter, want ik heb het maar 1 keer moeten gebruiken om aangeworven te worden.
En ondertussen werk ik al een paar jaar als federaal ambtenaar, en heb ik nooit meer last gehad van vervelende loononderhandelingen.”
Heb je ook zo’n verrassend sollicitatieverhaal dat je met de Vacaturegemeenschap wil delen? Stuur ze dan meteen door naar netredactie@vacature.com.
