- 29 January 2008
- Gepost door Jan Simons
Eergisteren heb ik jullie uitgelegd wat mijn Release Management rol juist inhoudt. Zoals ik toen al had vermeld, werken we momenteel met 2 SAP lijnen. Lijn 1 bevat een ontwikkelings-, een acceptatie- en een productiesysteem. Lijn 2 bevat alleen een ontwikkelings- en acceptatiesysteem. De bedoeling is om binnen 2 weken een switch uit te voeren. Dit houdt in dat het productie systeem wordt weggenomen van lijn 1, en bij lijn 2 wordt geplaatst.
Deze switch gaat ook nog eens samen met een upgrade van het SAP-systeem, en de Go Live van een project dat werd ontwikkeld op Lijn 2.
De filosofie was waarschijnlijk, laten we proberen zoveel mogelijk vervelende zaken in 1 keer te doen. Dan moeten we ook maar 1 keer de rotzooi opruimen.
Als je je productie systeem switcht van lijn, moet je ook alle ontwikkelingen van de ene lijn naar de andere overzetten. Doe je dit niet, verlies je een hele hoop werk. Om dit soepel te doen verlopen, moet het natuurlijk via een gecontroleerd proces gebeuren. Men heeft hiervoor dan ook een heuse procedure uitgewerkt: alle ontwikkelingen van lijn 1 worden gedocumenteerd in een tabel die op de systemen van lijn 2 wordt bijgehouden. Via deze tabel kan men zien welke ontwikkelingen gesynchroniseerd moeten worden, en door wie.
Elke entry (= elke verschillende ontwikkeling) bezit ook een synchro veld, dat initieel leeg is. De bedoeling is om dit veld op te vullen met informatie die wijst naar de “nieuwe” ontwikkeling op lijn 2. Zo weet je direct of de synchronisatie al is uitgevoerd, en waar je deze kan vinden. Zo kan je ook makkelijk alles terug linken aan elkaar, en gaat er geen informatie verloren.
Om te zorgen dat men dit ook effectief zou doen, ontvangen de verantwoordelijke personen regelmatig mails zolang hun synchro veld leeg is.
Mooi uitgedacht, niet? Zo moet wel alles goed verlopen, … of niet?
Hoewel dit op papier een mooie oplossing lijkt, heeft de praktijk anders uitgewezen. Jammer genoeg ben ik de persoon die dit mag oplossen.
Vermits dit allemaal Live moet gaan over 2 weken, heb ik mijzelf de actie toegewezen om deze tabel eens volledig te controleren. Ik had namelijk verwacht dat het wel mee zou vallen. Ik dacht dat de meeste mensen hun werk wel correct hadden gedaan, en de entries wel zouden kloppen, … was ik even mis.
Het leek wel alsof ik een beerput had open getrokken, en er met open ogen in ben gesprongen. Erger nog, ik had zelf gezegd dat ik wel in deze beerput wou springen.
Hoe kwam dit nu allemaal?
Zoals gepland, werden de ontwikkelingen gedocumenteerd in deze tabel, en zoals gepland kregen de mensen regelmatig een mail zolang hun sycnhro veld leeg bleef. Na een tijdje begonnen de mensen zich echter te storen aan deze “herinneringsmails”. Men begon dan ook creatieve oplossingen te bedenken. Sommigen gingen het synchro veld willekeurig opvullen, zoals “abcd”, “N”, “X”, of mijn persoonlijke favoriet: “Ik doe dit niet”.
Natuurlijk deed niet iedereen dit zo opvallend. Ik vond ook entries die op het eerste zicht normaal leken. Maar meer in detail bekeken, bleek dat men doodleuk verwees naar ontwikkelingen die niet bestonden.
Na lang en hard zwoegen, was ik door de volledige tabel/beerput gezwommen, en kwam ik op de proppen met een mooi lijstje van alles wat mis was. Maar liefst 36% van de entries waren foutief, en daar schrok men wel even van. Opeens kreeg dit de hoogste prioriteit.
Mijn komende dagen zullen dan ook goed gevuld zijn met het achterna lopen van mensen om dit op te lossen. Gelukkig is dit wel mijn laatste blog entry, want tijd om te blijven schrijven zal ik toch niet meer hebben.
- 25 January 2008
- Gepost door Jan Simons
Vandaag is het donderdag, en dan moet ik altijd terug denken aan mijn eerste project. Daar gingen we elke donderdag middag in de McDonalds eten. We hadden deze dag zelfs omgedoopt tot McDonderdag.
De reden waarom ik er nog steeds aan denk, is omdat het tot nu toe mijn leukste werkervaring is. Ik prijs mezelf ook gelukkig dat mijn eerste werkervaring in zo’n goede omgeving was. Een groot deel van de skills die ik nu nog dagelijks gebruik, heb ik geleerd van de mensen op dit project.
Daarnaast vond ik het ook gewoon leuk. Mijn eerste project had even goed een vervelend project met irritante mensen kunnen zijn. Wie weet had ik dan al lang ontslag genomen.
Alle projectleden waren ook zeer gemotiveerd, geïnteresseerd in het project, en bereid om hard te werken. De meer senior personen in het team wisten zeer goed waar ze mee bezig waren. De junior mensen (waaronder ik toen ook nog) kregen zo de kans om enorm veel te leren.
Iedereen kon het ook heel goed met elkaar vinden. Het was simpelweg leuk om met deze mensen samen te werken, en tijdens de werkuren werd er altijd plezier gemaakt. Het “Accenture als 1 team bij de klant” gevoel was er ook sterk aanwezig.
Zelfs de managers hebben toegeven dat ze zelden een team hadden gezien waarin iedereen zo gemotiveerd was, en zo goed kon samenwerken.
Het project was een SAP-migratie. En als (toen nog) SAP leek gaf me dat de kans om me volledig onder te dompelen in de techniek van een SAP systeem. Van het datamodel, de performance tuning, de coding, tot aan de administratie en nog vele andere zaken toe, ik heb van elk technisch onderdeel mogen proeven. Deze kennis komt natuurlijk allemaal van toepassing in mijn huidige Release Management rol.
Het was ook wel een zeer ambitieus project. De materie was redelijk complex, en het datavolume was ook niet te onderschatten. Hiernaast was de planning nogal krap. Dit resulteerde dan ook snel in lange werkdagen, en occasioneel wat weekendwerk. Maar zoals ik zei, meestal hielden we sfeer er wel in. Het harde werk is dan allemaal niet zo erg.
Zoals ik gisteren al aangaf, is mijn huidig project volledig anders. Deze keer zit ik niet in een project rol. Ik werk eigenlijk rechtstreeks voor de klant in een dienstverlenende rol.
Een project heeft altijd een deadline en doelen om naartoe te werken. Mijn huidige rol heeft dit minder. Er is bvb geen duidelijke einddatum. Het is simpelweg een rol die constant opgevuld moet worden.
Ik mis het eigenlijk wel een beetje, om echt te werken naar een doel toe, om iets af te krijgen.
Ook zit ik niet meer samen met andere Accenture personen. Begrijp me niet verkeerd, ik heb allemaal toffe mensen rondom mij, en ik kan goed met hen opschieten (natuurlijk moet ik dit schrijven, stel dat ze hier lezen 
). Maar ik moet toch toegeven dat ik het teamgevoel een beetje mis.
Dit teamgevoel krijg je volgens mij alleen als je in een project zit, als je samen naar hetzelfde doel moet streven, en als je elkaar moet helpen om succesvol de deadline te halen.
Och misschien mis ik wel gewoon de McDonalds op donderdag. Er is hier namelijk geen enkele McDonalds in de buurt te bespeuren. Een McDonderdag is dan ook moeilijk om te introduceren.
Er ligt wel Een Pizza Hut in de buurt, maar zeg nu zelf, hier kan je geen leuke naam van maken: Pizzadonderdag? Kom op zeg, dat klinkt helemaal niet goed. Het beste wat ik kan verzinnen is Donderhutdag, en dat trekt eigenlijk ook nergens op.
Het lijkt misschien onnozel, maar simpele zaken, zoals bvb elke donderdag naar de McDonalds trekken, helpt om de groepssfeer te versterken.
Zo zie je je collegae eens buiten de werkplek. Het is toch net dat ietsje anders. Je ziet elkaar in een andere omgeving, en dan gedragen mensen zich ook anders. Je leert elkaar beter kennen.
Zelfs al is het louter smiddags buiten het bedrijf gaan eten, het helpt effectief om een goede groepssfeer op te bouwen.
Ik moet wel toegeven, het komt je gezondheid niet altijd ten goede. Ondertussen is het nog steeds donderdag, en ik heb nog altijd geen McDonalds gegeten. Gezond voel ik me wel, maar trek in fast food heb ik ook. Tijd om af te sluiten, en wat fast food te zoeken.
- 24 January 2008
- Gepost door Jan Simons
Ik vind dat ik jullie wel wat uitleg over mijn project ben verschuldigd. Dit is immers al mijn 3de dag, en jullie kunnen nog steeds geen duidelijk beeld vormen van mijn werk.
Zoals jullie waarschijnlijk wel weten, is Accenture een Consultancy bedrijf. Dit houdt meestal in dat wij projecten verkopen aan de klant, om dan met een heel team het project uit te voeren.
Momenteel zit ik echter in een andere situatie, ik zit niet in een Accenture team. Ik zit moederziel alleen in een Release Management rol bij de klant.
Release Management is eigenlijk een samenraapsel van rollen en verantwoordelijkheden uit verschillende domeinen. Een Release Manager overziet de technische kant van een ontwikkeling en/of een systeem. Hij is de persoon die waakt en communiceert over changes, issues, risicos, roll-outs, ontwikkelingen, … .
Verwar dit echter niet met een projectmanager. Een Release Manager beziet alles steeds vanuit een technisch standpunt. Een projectmanager is daarentegen meestal high level bezig. Hij gaat business requirements opmeten, mensen aansturen en het project plannen. En vooral niet te vergeten, met de klant eten!!
Natuurlijk zijn er overlappende taken (jammer genoeg niet met de klant eten). Een goede release manager kan de projectmanager steeds bijstaan met raad over de haalbaarheid van zijn plannen, de beschikbaarheid van de systemen, en andere belangrijke zaken.
In mijn geval doe ik het Release Management voor een SAP systeem. Bij een SAP systeem mag je nooit vergeten dat het in constante ontwikkeling is. Er worden altijd wel aanpassingen gedaan, issues ontdekt en opgelost, projecten opgestart en functionaliteiten uitgebreidt.
Zoals elk zichzelf respecterend platform, omvat SAP meestal 3 systemen: Development, om de ontwikkelingen op te starten en unit tests uit te voeren. Acceptance om, wie had het gedacht, acceptatie-testen uit te voeren, … what’s in a name. En als laatste, Production, het live systeem.
De klant waar ik nu voor werk, heeft een zeer actieve SAP practice. Ook bevat het systeem een groot deel van de belangrijkste functionaliteiten voor het bedrijf. Als gevolg heb je dan steeds een hoop verschillende teams en projecten, die op hetzelfde systeem willen onwikkelen. Momenteel zijn de ontwikkelingen zelfs opgesplitst in 2 lijnen. Er zijn dus 2 Development systemen, en 2 Acceptatie systemen, die beide naar hetzelfde Productie systeem leiden.
Je begrijpt dat dit al snel in chaos kan ontaarden, en er dus nood is aan Release Management.
Om de chaos een beetje te bedwingen, moet ik heel strikt de regels en procedures volgen. Een groot deel van mijn taak bestaat dan ook uit quality management. Ik ben de persoon die andere mensen er steeds op moet wijzen als ze iets fout doen. Vergelijk het met je vervelend klein broertje dat steeds aan mama gaat vertellen als je iets stouts deed. Tof als je je eigen job zo moet omschrijven ;-).
- 23 January 2008
- Gepost door Jan Simons
Entry nummer 2, en gisteren heb ik gezegd dat ik zou proberen om vandaag iets over mijn werkdag te schrijven. Om met de deur in het huis te vallen, de dag begon niet aangenaam. Je kent het wel, zo een dag waar alles fout lijkt te gaan. Ik kan mijn voormiddag zelfs best illustreren aan de hand van mijn frustraties.
8u - Frustratie # 1: Opstaan
De wekker was al wakker, maar mijn lichaam wou niet meewerken, snooze is dan de oplossing !! Toen ik er eindelijk in sloeg om mijn ogen te openen, zag ik tot mijn verbazing 8u staan op de wekker. Ik rij circa 1 uur naar mijn werk, en om 9u had ik een meeting gepland. Mij haasten was dus de boodschap: snel aankleden, wat eten en tanden poetsen, … om dan te beseffen dat het eigenlijk pas 6u was.
Op een werkdag is elk uur extra in bed, goud waard voor mij. Ik ben dan ook maar terug gaan slapen.
8u (deze keer echt) - Frustratie # 2: Nogmaals opstaan
Als je het al mee hebt gemaakt, zal je me wel begrijpen. Als je te vroeg opstaat, en terug gaat slapen, dan is het extra moeilijk om later nog eens uit je bed te komen.
8u55 - Frustratie # 3: File
Natuurlijk, uitgerekend vandaag is er uitzonderlijk veel file. Vijf minuten voor mijn meeting, en ik schat dat ik nog makkelijk een uurtje moet rijden. Die meeting haal ik dus niet meer, telefonisch dan maar. Altijd leuk als er een hoop mensen in gesprek zijn, en je enkel degene verstaat die het dichtst bij de telefoon zit.
9u45 - Frustratie #4: Netwerkproblemen
Eindelijk aangekomen op mijn werk. Snel mijn laptop boven halen, aanzetten, en … dan blijkt het netwerk niet te werken. Dan maar de helpdesk opbellen.
De eerste vraag is natuurlijk of de kabel wel insteekt. Lichtelijk geïrriteerd door deze vraag, kwam ik tot het pijnlijke besef dat dit inderdaad het probleem was. Met grote schaamte moest ik dit dan ook toegeven.
10u - Frustratie # 5: Mails
Mijn huidig project bevindt zich momenteel enkele weken voor de Go Live. In mijn Release Management rol houd ik mij o.a. bezig met het opvolgen van de ontwikkelingen, de issues, en de testen op het SAP systeem. Daaruit vloeien natuurlijk een hoop mails naar andere mensen over o.a. status updates.
Gisteren had ik net een groot aantal mails verstuurd. Blijkbaar had dan ook iedereen beslist om samen wraak te nemen. Het gevolg was een uitpuilende mailbox.
Geen probleem, ik doe gewoon wat ik altijd doe, hoofdtelefoon op, muziek aan, en beginnen met lezen en klasseren. Ik kan elke vervelende taak aan, zolang ik maar muziek kan luisteren.
10u - 19u30: Toch beterschap
Een uurtje, en ettelijke 10tallen mails later, begon de dag er al wat beter uit te zien.
Een aantal personen vertelden dat hun issues waren opgelost. En dat bespaart me een hele hoop werk.
Daarnaast kreeg ik in mijn 2 meetings te horen dat mijn acties tegen vrijdag niet meer nodig waren. Het systeem zou namelijk niet beschikbaar zijn, geweldig nieuws voor mij dus !!
Ik had wel nog steeds een overdosis mails te verwerken, maar met mijn trouwe vriend de hoofdtelefoon, en zijn kompaan de Mp3 aan mijn zijde, kon ik deze uitdaging gerust aan.
De rest van de namiddag ben ik nog vooral bezig geweest met het opstellen van een persoonlijk en gedetailleerd actieplan voor de Go Live. Er staan namelijk een aantal belangrijke acties op mijn naam die ik niet mag vergeten.
Rond 19u30 ben ik dan maar huiswaarts getrokken.
20u30:
Na mijn maaltijd besefte ik, dat ik nog iets moet neerpennen over mijn dag. Ik had gisteren immers beloofd dat ik het over mijn werkdag zou hebben. Maar eigenlijk was er niet echt iets interessants gebeurd.
Weet je wat, ik graaf wel even in mijn geheugen, en ik raap een aantal worst case scenarios bij elkaar. Dat zal mijn tekst wel wat interessanter te maken
Wil je zelf aan de slag bij Accenture? Neem dan snel een kijkje tussen de vele boeiende jobs die momenteel online staan op onze site.
- 22 January 2008
- Gepost door Jan Simons
Zo, hier zijn we dan, mijn eerste blog entry. De komende 5 dagen krijgen jullie hier de kans om mijn schrijfsels te bekritiseren (waarom lees je anders iemand zijn blog ).
Hoe interessant het uiteindelijk zal worden, weet ik zelf nog niet. Ik heb namelijk niet echt een idee van wat ik zal schrijven. Ik zal jullie wel al direct vertellen wat ik NIET zal doen, en dat is schaamteloze reclame maken voor mijn bedrijf.
Ik heb gisteren een aantal entries van andere personen gelezen om een gevoel te krijgen wat de bedoeling is. De meesten zijn zeker de moeite om te lezen. Informatief, entertainend en goed geschreven. Als je hier graag over leest, raad ik je ze zeker aan.
Bij anderen kreeg ik echter het idee dat men een marketing persoon een promo tekst had laten typen, ipv een werknemer laten bloggen. Hier doe ik dus niet aan mee. Men heeft mij gevraagd om te bloggen over mijn werk/werkdag, en dat zal ik ook doen.
Laten we in elk geval maar eens beginnen bij het begin, en mezelf voorstellen. Mijn naam is Jan Simons. Ik ben 24 jaar, en ik werk bij Accenture Technology Solutions als SAP Consultant. Ik ben een nerd in de stereotype betekenis van het woord, en schaam me niet om dit te zeggen: ik ben veel met computers bezig, ik lees comics en strips en ik speel bord- en computerspellen. Het enigste dat mij nog onderscheidt van het stereotype “Amerikaanse filmnerd” beeld, is dat ik geen bril draag, en een normaal aantal sociale skills bezit. Daarnaast ben ik natuurlijk ook uitzonderlijk knap.
Hmmm dat bloggen blijkt nog zelfreflecterend te zijn. Ik wist bvb nog niet dat ik zo’n groot ego had …
Ik heb eigenlijk mijn hele leven al met computers gespeeld, en dat ben ik nooit ontgroeid. Zo ben ik dan ook bij ATS (Accenture Technology Solutions) terecht gekomen. ATS is de “technologische” tak van Accenture.
Waar Accenture zelf business consultants, met ook een goede technologische basis bezit, gaat ATS eerder voor mensen met diepe technologische kennis met ernaast wat business skills. Dit is dan ook direct hetgeen dat mij momenteel het meest aanspreekt: de kans om mij blijvend te verdiepen in technologie, en toch tegelijkertijd meeproeven van de businesswereld eromheen.
Toen ik pas begon te werken, was het eigenlijk alleen het technologische dat mij aantrok. Het business gedeelte schrok me zelfs eerder af. Ik had namelijk geen zin om 2 uur te vergaderen over (naar mijn mening) kleine en nutteloze details. Ik zag er het nut ook niet van in. Ik vond gewoon dat men wat minder nutteloze discussies moest houden, en vooral sneller en effectiever beslissingen moest nemen.
Ondertusen ben ik 2,5 jaar aan het werk, en ik heb mijn mening wel moeten bijsturen. De lange discussies zijn soms gewoon nodig om iedereen het nut van een bepaald detail uit te leggen. Er is namelijk niks belangrijkers dan dat iedereen op dezelfde lijn zit. Dit creëert een veel aangenamere werksfeer, en het elimineert een hoop mogelijke problemen.
Wat je gewoon zo snel mogelijk moet leren beseffen, is dat verschillende mensen verschillende meningen kunnen hebben, en ook een verschillende aanpak vereisen als je ze iets moet uitleggen. Het klinkt misschien enorm logisch, maar niet iedereen beseft dit direct.
Ik blijf natuurlijk wel een IT-man in hart en nieren. Ik ben er dus wel nog altijd van overtuigd dat het allemaal effectiever kan, en met een hoop minder woorden en meer daden.
Als iedereen nu gewoon maar luisterde naar mij, ging alles veel vlotter (daar is mijn ego weer ).
Zo zo, kijk eens waar we zijn geraakt … In het begin nog niet eens weten waarover ik zou schrijven, en toch eindigen met een semi-relevante tekst over Business - IT mensen. Wie had dat gedacht!! (ik in elk geval niet). Morgen toch maar proberen om effectief iets over mijn werkdag zelf te schrijven. Tot dan!
