- 17 September 2007
- Gepost door Peter Crabbe
Ik heb zalig geslapen vannacht. De bank heeft een goed hotel uitgekozen in hartje Dublin en mijn kamer heeft zicht op het centrale park. Na een gezond ontbijt, kijk ik nog even de recente klantengegevens na en dan begint een lange dag vol klantenbezoeken. Die commerciële job is nog wat nieuw voor mij – ik heb jarenlang in Organisatie- en ICT-projecten gewerkt voor de bank -, maar met de nodige tijd, zal ook dit wel wennen.
Bedoeling is om vandaag drie grote, bevriende Ierse banken te ontmoeten en te zien welke wederzijdse services aan mekaar kunnen worden geleverd, uiteraard bovenop diegéne die we elkaar vandaag al gunnen. De eerste bank ontmoet ik om 9u. Het is een bank waar we bitter weinig contacten mee onderhouden, maar niettemin is het een hartelijk gesprek en blijken er onverwachts toch nog opportuniteiten te zijn. Een meevaller dus.
De derde bank verwacht me om 12u voor een lunch-afspraak. Het gesprek gaat meteen vlot van start (en misschien zit de wijn daar ook wel voor iets tussen ;-)) . Met deze bank heeft KBC al jarenlang een intense relatie. Zoals verwacht is er tijd tekort om alle ideëen uit te wisselen, dus de rest zal per email en telefoon moeten verlopen. Maar dat kan -na zo’n fijne ontmoeting ter plekke- geen enkel probleem vormen, integendeel.
Na de middaglunch trek ik verder naar de dochterbedrijven van KBC in Dublin. Inderdaad, KBC heeft zelf ook een sterke vertegenwoordiging in Ierland (zowel in bancaire als asset-management services) en het spreekt voor zich dat ik, behalve met externe banken, ook even met de eigen collega’s kom kennismaken. Goede interne contacten binnen de KBC groep zélf, zijn immers van levensbelang voor mijn job.
16u30 lokale tijd. Ik haast me in een taxi naar de luchthaven. Ter plekke stel ik vast dat mijn vlucht met méér dan twee uur is vertraagd. Een tegenvaller. Ik schrijf alvast een draft voor mijn meeting-reports en hang verder gewoon wat rond op de (voor de rest totaal oninteressante) luchthaven. Bij toeval ontmoet ik een oud-student. Die heeft zich sinds kort definitief in Ierland gevestigd. Ik pols even naar zijn expat leven in Dublin (gezien ik er zelf ook aan denk expat te worden) en, voor je het goed en wél beseft, ben je met een pint in de hand al gauw een uurtje aan het babbelen…
23u20. Mijn vliegtuig is eindelijk geland in Zaventem. Nu snel huiswaarts. Ik voel de vermoeidheid. Op zo’n moment van de dag, prijs ik mezelf weer gelukkig dat ik hier vlakbij in hartje Brussel ben komen wonen. Ik kom om middernacht thuis en ga meteen slapen. De week is weer boeiend én vermoeiend geweest.
Slaapwel.
- 14 September 2007
- Gepost door Peter Crabbe
Vandaag is “vergaderdag”. Dit betekent dat we vandaag, behalve voor ‘the usual daily stuff’, ook expliciet tijd maken om met het ganse team samen twee uur lang in een vergaderzaal te kruipen en van gedachten te wisselen. Dat doen we één maal per maand. En da’s geen overbodige luxe, want bij ons op de dienst lijkt het soms wel een échte duiventil: iedereen vliegt naar verschillende uithoeken van de aardbol, op verschillende momenten, met verschillende oprdrachten, etc…dus als je nog een beetje voeling met mekaar wilt houden, dan is er gelukkig nog deze maandelijkse afdelingsvergadering.
Wat er zoal besproken wordt ? Dat varieert. Uiteraard de beslissingen van hogerhand die moeten neerdalen op het ‘werkvolk’ (wij dus), maar evenzeer problematische aspecten van bepaalde regio’s, die belangrijke gevolgen kunnen hebben voor andere. Neem nu de kredietcrisis in USA (mijn regio), die failliesementen veroorzaakt in Duitsland (mijn collega’s regio). Je zult het nieuws maar gemist hebben… Kortom : ‘zakelijk en noodzakelijk’. Zo zou je ons maandelijkse overleg kunnen omschrijven..
En wat dan met de échte babbels ? De fun ?
Daarvoor hebben we onze maandelijkse spaarpot (waarmee elke maand een verjaardag doorgespoeld wordt op café ) en verder ook onze maandelijkse team-lunch (ergens in een buurt-restaurantje). Een mens kan niet altijd naar de bedrijfskantine gaan, hé!
En kijk, ik verneem vandaag dat we volgende maand met z’n allen zullen gaan ‘golven’. Golf spelen is ‘hip’ tegenwoordig. Ik zelf ken er geen ‘bal’ van , maar daar gaat mijn chef dus binnenkort verandering in brengen. Een zaterdagje ‘golf-initiatie’ op kosten van KBC. Why not? Of dat ook mijn klantenrelaties ten goede zal komen, zal de toekomst moeten uitwijzen natuurlijk. Maar ‘first–things-first’ : gewoon proberen goed te mikken met die club en vooral proberen om het gazon heelhuids achter te laten. We shall see ;-))
Even terug serieus nu. Na de vergadering van vandaag, werk ik nog snel een rapport af en ga daarna tijdig naar huis. Morgen ga ik klanten bezoeken in Dublin. Om 21u vertrekt mijn vlucht vanuit Zaventem (en ik moet natuurlijk nog ‘last-minute’ mijn valies bij mekaar ‘harken’). Cursus time-management ? Ach, laat maar. ’t Is nooit mijn sterkste kant geweest ;-))
Ziezo inpakken en wegwezen.
Tot morgen in Dublin!
- 13 September 2007
- Gepost door Peter Crabbe
Een mens kan nooit slim genoeg zijn. Er is altijd wel een eigenzinnige hersencel, die wil groeien (of die tenminste niet vroegtijdig wilt afsterven). En vandaag doe ik die (hersencel) een plezier met een vervolmakings-cursus bij KBC in Londen. Om 07u05 vertrekt mijn Eurostar vanuit Brussel-Zuid naar Waterloo-Station, hartje Londen. C’est parti.
Mijn job vereist kennis van een aantal zeer diverse afdelingen binnen de grote KBC groep. Da’s logisch, want in een klantengesprek moet je het ganse palet aan services kunnen bestrijken. Hoe meer haken, hoe meer vis, hé ;-))
Je moet natuurlijk wel iets zinnigs te vertellen hebben, dus vandaar een cursus af en toe.
Neem nu de services (lees: producten) van KBC-Financial Products. Geen kat die daarvan heeft gehoord natuurlijk. En toch zijn ze wereldbekend (in hun niche weliswaar). De ganse KBC Groep bestaat uit meer dan 300 vennootschapjes, die allemaal hun eigen ding doen en expert zijn in hun vak. Een mens zal het maar kunnen bevatten…(en zal de totale winst maar bij mekaar geteld krijgen op jaareinde ;-))
Geef toe, met ronkende productnamen als ‘credit derivatives’, ‘hedge funds’ en ‘collateral debt obligations’ kan je iemand doodslaan, maar weet iedereen wel wat het precies betekent? En wat de opportuniteiten en eventuele gevaren zijn? Ewel, dat mag ik vandaag vernemen bij KBC-Financial-Products, from the experts themselves in “The City”. Ongelooflijk hoe creatief de bankiers van tegenwoordig zijn. Neem nu een “fund-derivative” : hierbij wordt een simpele (hedge-fund-)investering gereconstrueerd a.h.v. (aandelen-)optiepremies : het gaat sneller, er komt minder administratie bij kijken en heeft fiscale voordelen. Typisch een voorbeeld van wat vandaag ‘Financial Engineering’ genoemd wordt. De ingenieur in mij haalt zijn hartje op!
21u30 : mijn trein komt aan in Brussel-Zuid. Een beetje een vermoeiende dag, maar mijn hersencellen zijn bevredigd. Thuis nog even alles samenvatten (zodat ik het morgen en daarna ook nog weet). Vanaf nu kan ik dus weer één onbekende vennootschap uit de grote groep toevoegen aan de lijst der gekenden. Allé hop, nog 299 te gaan…:-))
Maar dat zal voor morgen zijn (en later).
- 12 September 2007
- Gepost door Peter Crabbe
Vandaag is, net zoals de meeste andere dagen op onze dienst een « dag van de klant ». Klanten zijn (in ons geval) de andere financiële instellingen wereldwijd (genre banken, verzekeringsinstellingen, pensioenfondsen, etc..) die (potentieel) een KBC service (lees: product) kopen.
Het gaat hier niet zozeer om een simpele spaarrekening (zoals U en ik er ééntje hebben), maar om een ganse waaier van interbancaire services, gaande van heel gekende (zoals internationaal betaalverkeer), over minder gekende (zoals aandelen, brokerage en custody), tot nogal onbekende gevallen (zoals collateral management). Wat dat allemaal precies betekent, is voor dit korte verslagje van minder belang (tenzij voor geinteresseerden, if so, let me know. Met wikipedia op het internet kom je trouwens al een heel eind, hoor. Ik spreek uit ervaring ;-)).
Klantenrelaties. Wat is dat eigenlijk? Hang je dan de godganse dag aan de telefoon? Ewel ja. Onder andere. Ik doe aan actieve prospectie van nieuwe cliënten en zorg ondertussen ook goed voor mijn bestaande cliënten (‘customer intimacy’, zoals dat tegenwoordig fijntjes genoemd wordt. Tja, what’s in a name.). Vergelijk het een beetje met privé vriendschappen: er kan er nog altijd ééntje bij, én de oude-getrouwen, ja, die wil je voor geen geld op de wereld kwijt natuurlijk.
Ik hang dus veel aan de telefoon. Maar in een vriendschapsrelatie moet je ook al eens de moeite doen om naar elkaar toe te gaan, om louter cyberrelaties te vermijden. Dus pak ik af en toe mijn koffers richting USA, Canada, UK of Ierland. (de verre bestemmingen met een mega-jetlag, genre China en Australië, laat ik wijselijk aan mijn collega’s over ;-))
(We hebben binnen onze dienst de wereldbol in tien stukken gehakt: zo is ieder van ons “manager” van zijn/haar eigen “area”. Onlangs vertrok een collega naar Bangladesh (compleet overstroomd) en vertrok een ander naar Midden-Amerika (weggeblazen door orkaantjes). Ik heb het altijd al gedacht: je moet toch een beetje een natuurliefhebber zijn om bij de bank van hier te werken, hé ;-))
Morgen zit ik (op cursus) bij KBC in het financiële hart van London.
Tot dan.
- 11 September 2007
- Gepost door Peter Crabbe
Vandaag is m’n eerste werkdag na twee weekjes zonnige vakantie. En da’s altijd weer een ganse belevenis, zo’n eerste werkdag. Daar zijn zo wel een aantal redenen voor:
Primo: paswoorden…
Tja. Die moet je dus weer ergens gaan opdissen na zo’n lange vakantie. Een mens heeft tegenwoordig een gans excel-bestand nodig, vol met allerhande verschillende (en niet-synchroniseerbare) paswoorden van alle verschillende computertoepassingen. En die excel zelf ? Tja, die heeft natuurlijk op zich ook weer een paswoord, wat dacht je. En om aan je excel-bestand te geraken, moet je natuurlijk eerst toegang krijgen tot het bedrijfsnetwerk, met…jawel, nog een ander paswoord! En om het verhaal compleet te maken: als je op een superbeveiligde laptop werkt met zo’n automatic-destroy effect (te vergelijken met zo’n ontplof-koffertje bij Group4 waar bij diefstal verf op de inhoud wordt gespoten), dan heb je ook hier nog een apart paswoord nodig, om te vermijden dat je ganse excel-bestand compleet vernietigd wordt. Want dan ben je natuurlijk nog veel verder van huis. Ach, hoe de moderne mens lijden kan… Misschien moeten we voor de moderne mens dringend op zoek naar een geheugen-wonderpil ;-))
Secundo: e-mails…
Nog zo’n uitdaging op je eerste werkdag. Ik tel ze allang niet meer. Na een verlofperiode ziet het er gewoon zwart van (allé, “rood” op mijn scherm hier, maar da’s bijzaak). Ik heb mezelf de gewoonte aangekweekt om er niet in één keer door te razen, maar om elke ochtend en avond een uurtje emails te doorspartelen. Kwestie van tijdens de overige uren van de dag vooral nuttig werk te kunnen verrichten…
Tertio: feedback van collega’s…
Aha. Nu wordt het interessant. Even polsen bij de collega’s naar de straffe verhalen tijdens mijn afwezigheid : welke bommen zijn ontploft? Welke ‘stories’ hebben zich bij collega’s afgespeeld zonder mijn medeweten? Welke financiële crisissen heeft de bankwereld moeten uitzweten? En vooral: welke klanten hebben ons een compliment gegeven voor het goeie werk, of een blaam voor eventuele fouten. Want laat ons eerlijk zijn: de ‘klant’, daar doen we het toch allemaal voor hé? En die moet ik dus tevreden houden, zodat die volgend jaar mij ook weer zo’n zonnige vakantie betaalt.. ;-))
Tot morgen (voor het serieuzere werk).
