- 17 October 2007
- Gepost door Stijn Hennebel
Vanmiddag hebben we met het bijna voltallig Axen team binnen ons project afgesproken met een andere Axenian. Deze laatste werkt op een project binnen de banksector. Bijna voltallig, omdat 1 iemand er niet bij kon zijn. Hij had ocharme een lunchmeeting. Zo noemen ze die dingen tegenwoordig. Eigenlijk kan je het gewoon vertalen als “dada middagpauze”. Maar gelukkig voorzien ze tijdens die meeting wel lekkere (en ik kan hierover meespreken) broodjes.
We zijn naar de pizzahut geweest. Pizza buffet is en blijft een aantrekkelijke formule. Het ene stuk na het andere naar binnenspelend, praten we een beetje over vanalles en nog wat. Deze ontspanning kwam eigenlijk goed van pas, want de ochtend was erg druk.
Er was een wijziging aan de design van een applicatie gepland die vermoedelijk ongewenste implicaties ging hebben op een andere applicatie. Dit moest zo snel mogelijk uitgeklaard worden met de verschillende betrokken partijen. In zulke situaties begrijp je maar al te goed dat het erg belangrijk is om goede documentatie te hebben over de verschillende applicaties en hun interacties. Aan de universiteit hechtte ik er eigenlijk niet veel belang aan. Ik bekeek het eerder als overbodig. Maar de IT-systemen in een groot bedrijf als deze, zijn vaak zodanig complex dat documentatie een must is.
In de namiddag was er opnieuw een klantenbezoek gepland. Een klant had moeilijkheden met onze online applicatie en we gingen hem even ter hulp snellen om alles ter plaatse duidelijk uit te leggen. Ginder bleek algauw dat het geen simpele klus zou worden. Na een korte analyse van de manier waarop deze klant werkt, bleek algauw dat hun huidige oplossing geen doenbare oplossing is. Ze was te tijdrovend. Samen met m’n collega hebben we onze creativiteit laten werken en een geschikte oplossing voor de klant uitgewerkt. De klant was hier erg tevreden over en als de klant gelukkig is, dan zijn wij dit natuurlijk ook. Om onszelf te belonen hebben we dan nog een 5-tal minuutjes in het zonnetje wat nagepraat, vooraleer terug richting kantoor te rijden.
- 10 October 2007
- Gepost door Luc Brouwers
Merkwaardig dat er zo weinig vrouwen voor consulting kiezen. Er zijn er wel maar ze blijven een minderheid, zeker op hogere niveaus. Nochtans hebben vrouwen dikwijls de juiste kwaliteiten om als consultant goed werk te leveren. Ze beschikken meestal over een goed ontwikkelde rechterhersenhelft wat ze toelaat beter met chaos en onzekerheid om te gaan. Ze kunnen zich ook beter inleven in de problematiek van de klant. Klanten zien ze meestal ook graag komen. Ze vinden vrouwelijke consultants minder bedreigend. Echt goede consultants slagen er ook in jarenlang contact te houden met hun klanten. Ook iets wat vrouwen van nature beter kunnen. Misschien zijn er minder vrouwen in consulting wegens de associatie met ICT. Agoria organiseert over dit onderwerp zelfs een seminarie begin november. Uit een studie in hun opdracht uitgevoerd blijkt dat jongeren bij ICT het beeld hebben van “Een slecht uitziende man, die helemaal alleen achter zijn computer zit in een gedemodeerd hemd of T-shirt en dit in een gesloten donker lokaal, ver weg van het zonlicht.“ In mijn team is dat gelukkig niet het geval. Twee derde van het team zijn dames die het zonlicht echt niet schuwen. Kijk maar eens op www.vacature.com/tv aflevering 2 en 4. Een leuk team dat zeker niet bestaat uit oude mannen die achter computers zitten in gedemodeerde hemden, buiten mezelf dan misschien.
Vanmiddag ben ik naar een klant gegaan om over IT governance te praten. Een erg populair onderwerp de laatste maanden. In mijn vorige functie als CIO van Ideal Standard Europa heb ik IT op een onconventionele manier ingericht volgens 3 dimensies. Enerzijds de lokale IT managers. Zij stonden in voor de geografische dimensie: jaarlijkse doelstellingen en evaluaties van hun mensen, onkosten, vakanties en ook de relatie met de lokale bedrijfsleider. In de tweede dimensie had je de competentieleiders. Elke competentieleider stond in voor één onderwerp, bv. finance, logistiek, productie, helpdesk, IT-infrastructuur. Zij hadden een coördinerende rol voor Europa waarbij zij instonden voor de ontwikkeling van kennis en beslisten over de toewijzing van mensen in hun vakgebied aan projecten. De derde dimensie bestond uit project managers. Zij waren van A tot Z verantwoordelijk voor een project. Meestal was een IT managers tegelijkertijd ook competentieleider of projectleider. Twee dimensies managen is gezond. Drie is teveel. Het model werkte perfect en heeft zijn resultaten afgeworpen. Vele bedrijven staan voor de uitdaging hun IT governance te veranderen. Fusies, overnames en outsourcing zijn niet verenigbaar met de oude hiërarchieën.
En ja, maandag ben ik inderdaad terug begonnen met fitness. Het viel zeer goed mee. Nadien voelde ik me een stuk beter. Zo goed zelfs, dat ik vandaag nog eens ben teruggegaan. Liever in de fitness dan in de files op de Brusselse ring. Tot een jaar geleden ging ik gemiddeld 4 keer per week. Dat moet weer mogelijk zijn. Gaat het lukken?
- 3 October 2007
- Gepost door Steve Meyns
Vandaag niet zo een goed begin van de dag: één van de developers ,Christel, is er niet en ze zal voor de rest van de week afwezig zijn. Help, mijn pairing buddy laat mij in de steek !
Scrummeeting. Voor mij staan user interface importprocedure op het programma , de mogelijkheden van reporting services voorstellen aan één van de developers en natuurlijk de afwezigheid van Christel opvangen – da’s al meer dan een fulltime job. Voor de rest geen nieuwe impediments. Dus iedereen aan ’t werk.
Een van de developers wordt geroepen voor een dringend probleem bij de selectietesten die vandaag plaatsvinden. Hij stelt vast dat oorzaak een veel terugkerende menselijke vergetelheid is. Hij ziet een oplossing met een trigger. Met een trigger gebeurt de input automatisch in een andere databank. Hij is overtuigd dat dit veel gemakkelijker te programmeren is en men is bovendien zeker van de uitvoering. Persoonlijk hou ik niet van overhaaste beslissingen over triggers omdat ze enerzijds een serieuze overhead kunnen vormen op de server en anderzijds de transparantie van de applicatie niet ten goede komt (business logica in de data layer). (Wil je mij alsnog overtuigen van triggers als de ultieme oplossing? Graag een reactie op de blog).
Na de middag werk ik verder aan de importprocedure, maar heb eigenlijk Christel nodig om een paar velden te verduidelijken. Bij gelegenheid toch nog eens het belang van documentatie op tafel gooien.
Ik laat de importprocedure voor wat ze is en begin snel aan mijn volgende taak voor vandaag nl voorstellen van reporting services aan één van de developers. Na mijn voorstelling is hij nu overtuigd om reporting services te gebruiken in zijn project en kan dus aan de slag.
Time to go home. Vanavond nog wat opzoekwerk ivm PDF viewers. We zouden graag een document tonen als pdf zonder men daarbij de standaard functionaliteiten (save, print etc) van de viewer kan aanklikken, maar enkel met een custom knop die “bevestigt”. (Ben jij die wizkid die hiervoor een oplossing heeft ? AUB reactie op de blog – mijn vriendin zal je eeuwig dankbaar zijn!)
- 19 September 2007
- Gepost door Luk Van Tittelboom
Vanmorgen afspraak in de winkel van Kontich.
Omdat we bij Colruyt veel dranken verkopen worden deze uitgezet op pallet,hiervoor moet gewerkt worden met een “stapelaar”, dit is in feite een grote transpallet maar waarbij ook de mogelijkheid bestaat om palletten in de hoogte te gaan stapelen.
Om met zulk een machine te mogen rijden, moeten mensen in de winkel een brevet halen. Het is mijn taak om deze mensen een theoretische achtergrond te geven en daarna een aantal oefeningen uit te laten voeren.
Deze opleiding duurde een halve dag.
In de namiddag bezoek ik nog een tweetal andere winkels waar ik bezig ben met een aantal testen uit te voeren alweer in kader van het werk eenvoudiger te laten verlopen.
Omdat we, voor alles wat we doen, ook de mening willen weten van de mensen welke er het meeste mee geconfronteerd gaan worden, zorgen we ervoor dat deze ook bij het volledige project betrokken worden en gaan we ter plaatse.
Daarmee is deze dag alweer te einde.
Morgenvoormiddag ga ik naar de winkel waarvoor ik maandag een vergadering heb voorbereid.
Tot morgen,
Luk
- 12 September 2007
- Gepost door Peter Crabbe
Vandaag is, net zoals de meeste andere dagen op onze dienst een « dag van de klant ». Klanten zijn (in ons geval) de andere financiële instellingen wereldwijd (genre banken, verzekeringsinstellingen, pensioenfondsen, etc..) die (potentieel) een KBC service (lees: product) kopen.
Het gaat hier niet zozeer om een simpele spaarrekening (zoals U en ik er ééntje hebben), maar om een ganse waaier van interbancaire services, gaande van heel gekende (zoals internationaal betaalverkeer), over minder gekende (zoals aandelen, brokerage en custody), tot nogal onbekende gevallen (zoals collateral management). Wat dat allemaal precies betekent, is voor dit korte verslagje van minder belang (tenzij voor geinteresseerden, if so, let me know. Met wikipedia op het internet kom je trouwens al een heel eind, hoor. Ik spreek uit ervaring ;-)).
Klantenrelaties. Wat is dat eigenlijk? Hang je dan de godganse dag aan de telefoon? Ewel ja. Onder andere. Ik doe aan actieve prospectie van nieuwe cliënten en zorg ondertussen ook goed voor mijn bestaande cliënten (‘customer intimacy’, zoals dat tegenwoordig fijntjes genoemd wordt. Tja, what’s in a name.). Vergelijk het een beetje met privé vriendschappen: er kan er nog altijd ééntje bij, én de oude-getrouwen, ja, die wil je voor geen geld op de wereld kwijt natuurlijk.
Ik hang dus veel aan de telefoon. Maar in een vriendschapsrelatie moet je ook al eens de moeite doen om naar elkaar toe te gaan, om louter cyberrelaties te vermijden. Dus pak ik af en toe mijn koffers richting USA, Canada, UK of Ierland. (de verre bestemmingen met een mega-jetlag, genre China en Australië, laat ik wijselijk aan mijn collega’s over ;-))
(We hebben binnen onze dienst de wereldbol in tien stukken gehakt: zo is ieder van ons “manager” van zijn/haar eigen “area”. Onlangs vertrok een collega naar Bangladesh (compleet overstroomd) en vertrok een ander naar Midden-Amerika (weggeblazen door orkaantjes). Ik heb het altijd al gedacht: je moet toch een beetje een natuurliefhebber zijn om bij de bank van hier te werken, hé ;-))
Morgen zit ik (op cursus) bij KBC in het financiële hart van London.
Tot dan.
- 5 September 2007
- Gepost door Barbara Wijnants
Oeps het is al 18u en de dag is weer voorbij gevlogen! Zeer uiteenlopende activiteiten vandaag. Vanmorgen begon de dag vrij rustig, maar al snel kwamen de e-mails en de daarbij horende opvolging me om de oren gevlogen. Dit, naast de “normale” tradingactiviteiten, de al geplande meetings en wat al op mijn to-do lijstje stond, maakte het heel druk.
Het begin van de maand betekent meestal de verwelkoming van een aantal nieuwe collega’s. Dit maal was het de beurt aan onze desk. Een trainee en een junior trader versterken ons team vanaf vandaag. We zullen ze hard nodig hebben gezien onze huidige expansie. De introductie gebeurde bij een korte lunch. Gelukkig zijn de nieuwe collega’s heel enthousiast en geïnteresseerd. Volgens mij, zullen ze er heel snel kunnen invliegen.
Maar nu even terug naar mezelf. Vanmorgen geboden op dagcapaciteit tussen Frankrijk en Spanje. Dit is een optie die ik kan kopen om elektriciteit te kunnen transporteren tussen deze 2 landen. Het is perfect mogelijk om het ene uur elektriciteit te transporteren naar Spanje en het volgende uur richting Frankrijk. De prijs richting Spanje bleek hoger dan verwacht dus kocht ik enkel een aantal nachturen. Hoe gaat dit verder in zijn werk? Nadat je capaciteit gekocht hebt kan je de energie fysisch kopen in het ene en verkopen in het andere land. Dit gebeurt ofwel via brokers (tussenpersoon tussen 2 tegenpartijen) of via landelijke energiebeurzen. Uiteindelijk bleek dat we de juiste beslissing genomen hadden om niet te veel capaciteit te kopen richting Spanje want de prijs in Frankrijk was hoger dan die in Spanje!!
Vanmiddag had ik een meeting met een aantal collega’s van de Portfolio Management en Analysedesk als voorbereiding op de “hedge committee” vergadering in Barcelona op maandag. Deze meeting houden we ongeveer 4 keer per jaar om de strategie te bepalen met als doel onze centrale in Spanje zo optimaal mogelijk te beheren. Ik moet nog een aantal slides maken over de evolutie van de Spaanse elektriciteitsprijzen en over de liquiditeit in deze markt maar dat zal voor morgen zijn.
Tussendoor had ik ook nog anderhalf uur Spaanse les, dus een rustige dag was het zeker niet….
- 29 August 2007
- Gepost door Bart Roman
Deze ochtend al carpoolend met Andy naar Daikin, dat betekent een halfuurtje langer slapen (halfzeven in plaats van zes uur). Rond acht uur zat ik aan mijn bureau: snel ff mijn mails gelezen, geen grote bijzonderheden. Daarna een korte meeting met Steven over het volgende project: vernieuwen van een deel van een bestaande assemblagelijn. Gisterenavond had ik een vergelijkende analyse van de 2 verschillende concepten doorgestuurd en ik wou ff zijn mening hieromtrent weten.
En dan het ernstige werk, op naar de MT-shop (prototypeshop): binnen een maand wordt er een nieuw toestel gebouwd op de R2-outdoor-lijn, de lijn waarvoor ik verantwoordelijk ben. MT-shop is momenteel bezig met het bouwen van een prototype en ik wou bepaalde assemblagehandelingen afstemmen met de manier van werken op de lijn. Hugo (Mt-shop), Peter (Design) en ik brachten het toestel naar de R2 gebracht, waar we dan samen met operatoren van de lijn de tests uitvoerden. Snel naar mijn bureau om de resultaten van de test te verwerken en te analyseren.
Daar kwam een telefoontje van de linechief van de R2-outdoor-lijn tussen: de wikkelaar aan het einde van de lijn had een technisch probleem (zo’n wikkelaar verpakt de afgewerkte toestellen voor ze naar het magazijn gaan). Samen met collega’s van Productie en Maintenance probeerden we de wikkelaar zo snel mogelijk weer aan de praat te krijgen: eerst foto’s genomen om het probleem in kaart te brengen, dan het toestel vrijgemaakt en opnieuw operationeel gekregen. Ik heb meteen contact opgenomen met de leverancier om samen de oorzaak van het probleem te achterhalen: a. Hoe kon dit gebeuren? b. Wat kunnen we doen om te voorkomen dat dit in de toekomst opnieuw gebeurt?
Intussen was het middag en dus tijd voor de lunch. Vandaag hadden we het gezelschap van een Italiaanse collega. Hij komt hier gedurende een week het reilen en zeilen binnen de chiller-productie observeren (chiller = grote, industriële airco). De opgedane kennis kan hij dan aanwenden om de productie in de Italiaanse vestiging te optimaliseren. We hebben van het zonnetje genoten tijdens ons uurtje lunchpauze en meteen wat gezeverd tussen collega’s. Moet kunnen, toch?
Kort na de middag kwam er telefoon van de linechief van de chillerlijn. Normaal gezien volgt mijn collega Nancy dit op, maar zij is met vakantie en ik ben haar backup. Ik ken de lijn niet zo goed als die waarvoor ik zelf verantwoordelijk ben, maar ik heb vorige week een snelcursus gekregen over de belangrijkste punten in de werking van de lijn. Ik heb geholpen waar ik kon en gelukkig raakte het probleem opgelost. Ik heb natuurlijk wel een mailtje naar Nancy geschreven, dan kan ze het na haar vakantie meteen verder opvolgen.
Op naar een nieuwe meeting, dit keer met Steven, een collega van Production Engineering Logistics, die met mij samenwerkt aan het project om het eerste deel van de R2-productielijn te vernieuwen. Hij bekijkt de logistieke kant van de zaak, terwijl ik de procesgerelateerde items voor mijn rekening neem. We overlopen de verschillende concepten en offertes nog een keer: Hoe worden de onderdelen vanuit DLC (Daikin Logistics Centre = magazijn) toegeleverd? Welke routes moeten worden gevolgd? Hoe gebeurt de opslag van componenten aan de lijn? Hoe worden de werkposten ingericht? Alles wat te maken heeft met de werking van de assemblagelijn wordt bekeken. Van de verschillende concepten wegen we de voor- en nadelen tegen mekaar af: Steven vanuit logistiek standpunt en ik vanuit procestechnisch standpunt. Ook het financiële plaatje komt aan bod: offertes worden met elkaar vergeleken, leveranciers opgebeld om uit te klaren waar bepaalde kosten precies vandaan komen. Alles moet immers binnen het vooraf bepaalde budget blijven. De beste kwaliteit voor een aanvaardbare prijs, daar streven we naar.
Om de dag af te sluiten, hou ik me nog een uurtje bezig met data-analyse. De aanpassing van zo’n assemblagelijn gebeurt immers niet zomaar: elke aanpassing moet verantwoord worden: Wat is de huidige cyclustijd en wat is de nieuwe? Wat is de impact op het gebied van de veiligheid voor de operatoren en van de kwaliteit van het eindproduct? Vandaag op tijd naar huis, dat is nog een van de voordelen van carpoolen, natuurlijk ;-).
- 27 June 2007
- Gepost door Jeroen De Brabander
Hey, ik ben dus Jeroen, die met een tijdelijke 10 extra IQ-punten :-). Net als Karel ben ik 5 jaar geleden als broekventje begonnen bij Edan. Ik ben er binnengerold naar aanleiding van een stageopdracht in het laatste jaar Handelswetenschappen. Ik bleef plakken en ben nu verantwoordelijk voor de tweede pijler van het BI/ECM team: het deel Enterprise Content Management.
Ik las deze morgen een artikel van Peter Hinssen in Vacature.com waarin werd geopperd dat zakenlui zich vaak blauw ergeren aan het onbegrijpelijke taalgebruik van IT’ers. Welnu, laat ik even extra moeite doen om te verklaren waar het bij ECM om draait 
… ECM bij Edan richt zich op de problematiek van het informatiebeheer in heel ruime zin. We geven antwoorden op heel variërende vragen als: hoe houd je de kennis van een bedrijf zoveel mogelijk in het bedrijf? Hoe breng je informatie uit verschillende systemen samen op een gebruiksvriendelijke manier met meerwaarde voor de mensen die ermee werken?
Onder de foto van Karel en mij staat plechtig de titel ‘Solution Architect’ … but what’s in a name? Business Consultant, Technical Consultant, Analist-Developer … Bij Edan timmeren we allemaal aan dezelfde weg: we bouwen samen oplossingen om de klant in staat te stellen efficiënter te werken en maken daarbij gebruik maken van IT tools en standaardtechnologie. Mocht ik de vrije keuze hebben, dan werd het de titel CEO : Chief Executive Optimist. (Laat we daar vooral geen stille ambitie uit afleiden :-))
Vandaag begint de dag grijs, om niet te zeggen: kletsnat. Eén per één zie je collega’s druipnat binnenkomen; een enkeling waagde het vandaag zelfs met de fiets te komen. Een klein beetje leedvermaak neem ik mezelf niet kwalijk want het is een belangrijke dag: er staan 3 sollicitaties op het programma. ECM groeit en dat zullen we geweten hebben. Steeds meer klanten zien het belang in van een intranet/extranet of internet toepassing (vaak een Portal genoemd) als onderdeel van informatiebeheer. We zijn daarbij in ijltempo op zoek naar zowel functionele als technisch geschoolde mensen.
Terwijl ik snel de CV’s doorneem, hoor ik rechts van me al een eerste vreugdekreet van een enthousiaste developer, die een of ander duister probleem uit de wereld geholpen heeft. Mooi, mooi … zo vroeg in de morgen :-).
Na het verlenen van wat interne support aan een developer ivm een PDA-applicatie (je weet wel: die GSM’s die net iets meer kunnen dan je eigenlijk nodig hebt) krijg ik een telefoontje van een Nederlandse klant met de vraag of hij extra resources op zijn project kan krijgen. Na een kleine evenwichtoefening stel ik tevreden vast dat dat mogelijk is. Om 10u staat een technische meeting gepland over hoe we als antwoord op een specifieke vraag van een klant tot een flexibele rapporteringsoplossing kunnen komen in Dynamics Ax. Niet echt mijn winkel, maar de uitkomst van de meeting is voor iedereen bevredigend.
Als afsluiter van het ochtendritueel buig ik me over de teamplanning. Heel eenvoudig uitgelegd is planning de activiteit waarbij je 101 puzzelstukjes in een puzzel van 100 probeert te krijgen. Een vorm van chaos management dus … Aan de andere kant besef ik al gauw dat wanneer planning zonder spanning verloopt, je als bedrijf eigenlijk niet goed bezig bent.
Rond de middag komt de geur van aspergesoep me uitnodigend prikkelen. Verse soep van Marjorie laat je niet zomaar staan; ik houd dus een korte pauze.
Na de middag bereid ik een stuurgroep-projectmeeting voor. Op die vergadering met het bedrijfsmanagement van de klant motiveren we onze keuze voor een bepaalde software architectuur. Niet altijd een makkelijke opdracht omdat niet elke bedrijfstop evenveel voeling met IT heeft. Maar met de wijze raad over het ‘onbegrijpelijke taalgebruik van IT’ers’ in het achterhoofd moet dat zeker lukken. Tegen drieën vind ik tijd om verder te werken aan het de kennisdatabank van een grote klant, actief in de Benelux. Om 16u begint dan de solliciatieronde. De kunst om mensen in een klein uurtje al een beetje te kunnen beoordelen is niet eenvoudig. Ik leer dagelijks bij …
Morgen laten we opnieuw mijn fijne collega Karel op jullie los. Ongetemd en uitgeslapen mogen jullie van hem weer een haarfijne uiteenzetting verwachten in onberispelijk taalgebruik .. waarmee ik de druk op hem uiteraard niet wil opvoeren (of misschien een beetje :-))
- 20 June 2007
- Gepost door Isabelle Poels
Vandaag viel het me weer op dat ik al wel echt aan het integreren ben tussen de Nederlanders. Ik betrapte me daarstraks op het gebruik van typisch Nederlandse woorden. Ik begin mijn mails nu tegenwoordig met “hoi” in plaats van “hallo” bijvoorbeeld. Ook het vlaai trakteren vind ik nu al iets doodnormaals. Voor elke gelegenheid trakteren mijn collega’s hier op vlaai, en deze voormiddag was het weer zover omdat één van de nieuwste WH’s het zo goed deed. Dus heb ik me weer opgeofferd om ook een stukje mee te eten :-). Dit was niet de enige traktatie vandaag, want een collega van mij is vader geworden, dus beschuit met muisjes mochten ook niet ontbreken. Ik vind de suikerbonen van bij ons in België toch nog altijd iets lekkerder..
Maar nu iets meer over het echte werk vandaag! Vandaag eerst een algemene Defectivity project meeting. Ik heb nog wat meer een klare kijk op de zaak gekregen! Iedereen die er was, heeft zijn deel waar hij mee bezig is, voorgesteld. En er blijken interessante dingen tussen te zitten die ook voor het WH deel van pas kunnen komen (weer wat meer bijgeleerd). Sinds ik afgestudeerd ben en hier ben komen werken, heb ik al ontzettend veel bijgeleerd, maar ja wat wil je nu ook als je bij een hoogtechnologisch bedrijf gaat werken. Dit vind ik juist zo aantrekkelijk aan ASML. Tijdens deze meeting moest ik toch ook weer wennen aan het Engels van Aziaten. Daar is op zich niks mis mee, maar als je juist drie weken in Amerika hebt gezeten en je dan naar Engels met een uitgesproken tongval aan het luisteren bent, dan moet je je toch weer eventjes aanpassen. Na tien minuutjes ben ik het dan ook weer gewoon en lijkt het weer de normaalste zaak van de wereld.
Na de meeting heb ik me achter mijn bureau gezet. Ik moest voor de meeting van deze namiddag namelijk nog een document van Development kritisch nalezen. Bij een aantal dingen had ik nog vraagtekens, maar die zijn gedeeltelijk verhelderd na de vergadering van deze namiddag. Verder blijft het moeilijk om zomaar midden in een project aan te sluiten en onmiddellijk te kunnen volgen, maar we blijven proberen!
En dan weer van de ene meeting naar de andere, nu was het een defectivity escalatie meeting. Hier wordt besproken wat er juist bij de klant verkeerd gaat met betrekking tot defectivity en hoe zwaar dit bij hen doorweegt. Deze meeting woon ik voorlopig zonder enige inbreng bij, maar vooral om meer een gevoel te krijgen wat er nu eigenlijk leeft bij de klant op gebied van defectivity en hoe wij, als ASML daarmee omgaan. Maar ik heb juist te horen gekregen dat mijn inbreng hier de komende weken wel eens kan veranderen, want ik ga meer met de klanten zelf in contact komen! Ik heb hierover zojuist een telefoontje van de projectleider gekregen. Dus morgen meer hierover, nadat ik met mijn projectleider heb samengezeten om af te bakenen wat mijn extra taken zullen inhouden. Wordt dus vervolgd!
- 9 May 2007
- Gepost door Christophe Vergult
Internationale klanten zijn een zegen. Je leert heel wat door samen te werken met mensen die goed zijn in hun vak. Het houdt je scherp want de concurrentie is pakken groter. En het geeft je de basis voor een stevige portie ambitie. Wat we binnen InSites vertaald hebben naar onze BHAG, onze ‘big, hairy, audacious goal’ dat we in 2016 willen halen. Maar vroeger mag ook. Internationale klanten zijn een vloek. Zelden zitten onze contactpersonen in Brussel. SN Brussels Airlines, Thalys en Eurostar beginnen serieus hun boterham te verdienen aan InSites. Hetzelfde geldt voor Leaseplan.
Vandaag heb ik zo’n 6 u in de auto doorgebracht, van en naar Zeist, net boven Utrecht. We werken al een tijdje voor Heinz, vooral op concept tests van nieuwe productideeën. Samen met Filip, die account director is voor Heinz, gaan we langs bij 2 doorwinterde market researchers met een serieuze staat van dienst in FMCG. Niet de sector waarin ik het meest thuis ben. Maar de opzet van de meeting is om na te gaan wat InSites kan doen om Heinz te ondersteunen in hun (nog vrij embryonale) internet investeringen. Het gesprek gaat van workshops en consulting over internet strategie tot het meten van de impact van hun online campagnes. We blijven vooral stil staan bij web 2.0 research, of te wel onze verzamelnaam voor nieuwe online kwalitatieve onderzoeksmethoden die we momenteel ontwikkelen. Onderzoek gaat meer en meer over het observeren van personen, wat gelijkgestemden onderling bespreken, welke ervaringen ze uitwisselen,… Chat (dank u Windows Live Messenger) en online communities zijn daarvoor de ideale tools.
Ook al waren we door een wreed accident meer dan een uur te laat, de klant neemt zijn tijd. Gelukkig. 2,5u later stappen we terug in de auto. Eigenlijk opvallend. Filip en ik zitten op InSites aan hetzelfde eiland, maar tussen meetings intern en extern door is er weinig ruimte om van gedachten te wisselen. We kletsen bij over hotels met ratten in het noorden van Vietnam, en bespreken de organisatie van de groep van research assistants binnen InSites. Met Dirk hebben we er recent een kracht bij die qua kwantitatieve analyse sterk staat. Maar we moeten nog meer duidelijkheid creëren over afbakening van het takenpakket met de consultants en de manier waarop we de planning aanpakken. Deze morgen hadden we allebei ook een kort interview met 2 kandidaten voor dit team. We moesten nog even overleggen, en koppelen via telefoon terug naar Frank, die verantwoordelijk is voor rekrutering en selectie.
Het is niet altijd eenvoudig om voldoende bereikbaar te blijven voor klanten en collega’s als je vaak uit huis bent. Ik hoop toch dat ik niet de enige ben die daarmee sukkelt 
Gelukkig is er de GSM, bij mij een aftandse Nokia die maar geen dienst weigert. Maar als ik een voice mail bericht beluister over onze eerste ‘PGR’-klant hoor ik het ganse bericht glashelder maar niet de naam van de klant. Ik ben curieus. ‘PGR’ staat voor ‘Partcipation Generation Research’ en is een online community van early adopters van nieuwe media die we binnenkort lanceren. Het is de bedoeling om een aantal innovatieve marketeers samen te brengen waarvoor we via die community het belang en potentieel van nieuwe media en technologieën in een Belgische context willen doorgronden. We doen dit samen met ONE Agency. Morgen moet ik zeker Florence bellen om te weten wie de eerste is die instapt. Daarnaast ook nog nieuws van Clearwire. Zij bieden breedband internet via radiogolven aan en hebben te midden van de grote telecom-spelers het enthousiasme van een start-up. Je bent zeker dat je conclusies en aanbevelingen niet ergens blijven ‘hangen’ maar snel tot beslissingen zullen leiden.
Op kantoor nog snel mijn mails bekeken, en alle dringende zaken behandeld. Morgen voormiddag ben ik op bureau maar wil ik vrijhouden om meetings in de namiddag voor te bereiden
