- 16 May 2008
- Gepost door Natalie Verhasselt
Dinsdag was ik nog aan het boffen met het gemak om met de trein Brussel binnen te rijden. Ik vermoed dat ik een lichtelijk ander verhaal had gebracht indien ik gisteren of deze ochtend de trein zou genomen hebben. Een brand in een seinkast in Brussel Noord stuurde het volledige treinverkeer in de war. Toch zal ik ook in de toekomst maximaal de trein naar Brussel blijven nemen, want naast het vermijden van verkeersellende, en daarmee gepaard gaande stress en tijdsverlies, beperkt de trein toch een klein beetje mijn ecologische voetafdruk.
Deze ochtend was ik vroeg uit de veren. Na het klaarzetten van de boekentassen en het klaarleggen van de juiste outfit voor de kinderen wacht mij een heerlijk ontbijt (jaja, de geur van zelfgebakken brood). Een kwartiertje later spring ik in de auto richting Melle. Op het nieuws van 7uur in de wagen was er melding van een blikseminslag in een transfostation in Kortrijk, en in een verdeelpost in Anzegem, met stroompanne tot gevolg. Ik denk aan de Eandis collega’s die alweer druk in de weer zijn geweest om de schade te herstellen.
Vandaag zijn het sociale verkiezingen. De verkiezingen zijn voorafgegaan door een beperkte campagne: enkele mails met toelichting van de verschillende programma’s en affiches op de valvas. Het verloop van de stemming verliep niet elektronisch, maar nog met een rood potlood op papier. Hopelijk is het een groter succes dan de laatste ervaring bij de federale verkiezingen en kan er snel gekomen worden tot een constructief overleg tussen werkgevers en werknemers.
Nog even het verdere verloop van de dag toelichten: gependel tussen Melle en Merelbeke. Startend met een overleg met leveranciers en projectgroep Umix om een proces van marktmonitoring op te starten, gevolgd door een periodiek werkoverleg met mijn twee rechtstreekse medewerkers. Nadien een lunch in het bedrijfsrestaurant met medewerkers uit mijn afdeling (heb de update gekregen van Sara), om dan nadien een bespreking te hebben omtrent de communicatie en interactie tussen twee diensten. Vervolgens maak ik toch nog tijd om mijn mailbox te openen en bij te werken, dat laatste met middelmatig succes…
- 25 April 2008
- Gepost door Luc Brouwers
Na de gebruikelijke dosis e-mails, minstens 7 keer per dag in te nemen met de nodige koffie, had ik vandaag een interview met een partnerkandidaat, burgerlijk ingenieur, MBA, enkele jaren jonger dan ikzelf, iemand die een prachtig parkoers had afgelegd tot het bedrijf waar hij werkte zwaar moest herstructureren. Hij zou een aanwinst zijn voor Atos Consulting vooral wegens zijn ervaring die complementair is met de mijne. Het is altijd inspirerend om sympathieke, getalenteerde mensen te ontmoeten die je dan hopelijk op korte termijn als collega mag verwelkomen. Voor de meeste kandidaten bestaat het aanwervingsproces uit een interview met iemand van HR en mezelf. Voor partners en principals duurt dat proces wel een stuk langer. Zij worden ook geïnterviewd door een aantal General managers en HR managers. We trachten de aanwervingsprocedure van onze kant zo kort en efficiënt mogelijk te houden terwijl we de kandidaat zo goed mogelijk proberen te informeren, o.a. door hem of haar de kans te geven met collega’s kennis te komen maken. Uiteindelijk is de keuze om ergens te gaan werken voor een kandidaat een veel belangrijkere beslissing dan die van een onderneming om iemand aan te werven.
Vanmiddag had ik een lunchmeeting met de Belgische directeur van een distributiebedrijf en de interne SAP-programmamanager van het Nederlandse hoofdkwartier. De meeting begon gespannen. Rollouts van centrale systemen storen de lokale entiteiten en moeten goed begeleid worden. Tenslotte hebben medewerkers reeds een volle dagtaak. De rollout van het centraal SAP systeem komt er bovenop. Als er dan ook nog eens in normale omstandigheden onderbezetting is wordt het zeer moeilijk. Training en communicatie zijn nodig voor een vlotte implementatie. Interims kunnen op dat ogenblik de werkdruk eventueel wat verlichten. Deze begeleiding gebeurt liefst zoveel mogelijk door lokale mensen. Nederlanders creëren hier meer weerstand dan dat ze mensen motiveren om nieuwe manieren van werken te aanvaarden. Ze spreken geen Frans en zijn doorgaans te assertief. Bovendien verstaan ze niets van ons complex landje
Na de middag weer de nodige emails afgehandeld. Gelukkig had ik er tussendoor reeds enkele op mijn Blackberry gelezen en in de auto mijn voicemails afgeluisterd. Merkwaardig hoe we tegenwoordig continu in verbinding staan met elkaar. Mijn dochter van 16 heeft dat nog sterker. Als ze ’s avonds moet komen eten kan dat niet zomaar omdat ze tegelijkertijd met 25 kameraden aan het chatten is. Het is al erg met onze emails. Wat gaat het worden als deze Einstein-generatie in bedrijven aan de slag gaat? Gaan ze dan ook chatten? Het begint nu al bij ons op kantoor, via een bedrijfseigen toepassing. De jongeren onder ons doen maar al te graag mee. We zijn tegenwoordig bereid zelfs tijdens onze vakantie emails af te handelen en te telefoneren. Hoe deden we het vroeger ook weer? Op vakantie zonder GSM, zonder internetverbinding, zonder Blackberrry, gewoon genieten van een alpenweide en een frisse bergbeek, zonder zorgen, simpel en ontspannen.
In de namiddag nog een flinke discussie met enkele verkopers. Zij zouden niet liever willen dan dat ze de beste consultants aan dumpingprijzen mogen verkopen. Dat heeft geen zin. Deze vraag is meestal het gevolg van machtige aankopers die hun eigen prijzen opdringen. Uiteindelijk levert niemand dan nog kwaliteit. Projecten falen wegens gebrek aan de juiste mensen. Enkele grote bedrijven beginnen zich nu te realiseren dat de macht van de aankopers tot gevolg heeft dat projecten drie keer zo lang duren en uiteindelijk veel meer kosten dan wat het met dure maar wel goede consultants zou gekost hebben. Bovendien komen de beloofde resultaten slechts veel later.
’s Avonds was er dan het feestje van Datanews bij Tour en Taxis. Prima eten en drinken, Gunter Neefs, Sofie, een Big Band, professionele presentatoren en een minister om de hoofdprijs uit te reiken. Waarom gaan we naar dit soort van evenementen? In de eerste plaats om te netwerken, doch je zit aan tafel tot half twaalf. Daarna heeft niemand nog tijd of zin in netwerken. Of doen we mee omdat de ganse sector - groot of klein - mee doet? De mensen van Datanews weten uiteraard wel waarom zij het organiseren…
- 18 April 2008
- Gepost door Peter Gobin
Beste fans,
Kan ik al van fans spreken? Het is nu toch al mijn vierde blog-dag, dus als jullie nu nog steeds deze tekstjes lezen, dan beschouw ik jullie als fans. Vandaag was ik nog ietsje later op het werk omdat de werken langs de snelweg er in geslaagd waren hun betonmachine zo te plaatsen dat de vrachtwagens er bijna niet langs konden. Resultaat: een erg trage file. Dit boeit jullie waarschijnlijk niet zo erg, en voor ik het weet ben ik mijn fan-base weer kwijt. Dus over naar de orde van de dag.
Zoals gezegd dus met enige vertraging aangekomen en meteen vergadering over de lay-out waar we maandag niet aan toegekomen waren. Dit was een nuttige vergadering hoewel er toch net iets te lang bij de elektrische implementatie van de veiligheden is blijven hangen, wat voor mij toch minder belangrijk was. Gelukkig kwam uit deze discussie dat 2 van de 6 elektrische kasten eigenlijk leeg zouden gaan zijn en dus weg konden, dat maakt voor mij het leven een stuk makkelijker. Aansluitend was het dan WOG (werk overleg groep), onze maandelijkse bijeenkomst van de constructeurs en hoofdconstructeurs waar onderwerpen worden behandeld die het dagelijkse reilen en zeilen van de afdeling beïnvloeden, aangevuld met interessante machinebouwpresentaties. Vandaag op het programma: Enkele ICT mededelingen over onze tekeningendatabase, een overzicht van nieuwe beschikbare cursussen, een presentatie over het versiebeheer waarvoor de procedure in de toekomst gaat wijzigen, een presentatie over een nieuwe manier om prijzen van machines en onderdelen af te schatten en tot slot hoofdconstructeur Marcel die het project kwam toelichten waar hij momenteel aan werkt. In de mechanische afdeling zijn we immers met een 50 tal personen zodat het moeilijk is een idee te behouden van wie aan welk project werkt. Daarom staat er elke maand iemand anders op het programma die zijn huidig project toelicht.
Vervolgens ging ik in volle vaart naar de kantine omdat donderdag friet dag is en je dan niet te laat mag komen, anders zijn de files te lang (het lijkt wel de middelbare school). Nog net op tijd kunnen stoppen voor ik met mijn neus tegen het hek van de gesloten kantine knalde. Blijkbaar was er enige onenigheid bij het bedrijf dat onze maaltijden verzorgt en was er een spontane staking. Ik was dus al bang dat het een hongerige namiddag zou worden. Gelukkig werd 20 minuutjes later afgeroepen dat de kantine toch open was gegaan, maar dat er geen warme maaltijden zouden zijn. Dus toch nog kunnen eten, al was het een broodje martino i.p.v. de verhoopte kalkoenfilet met lenteslaatje en frietjes. Deze namiddag allerhande eerder organisatorische dingen gedaan voor de verschillende projecten waar ik aan werk. Een lijst met reserveonderdelen opgevraagd bij een van onze leveranciers, enkele vergaderingen ingepland om ons technologie beleid op het gebied van mechatronica te plannen, de status gechecked van een turn-key project (Een project waarbij je een machine volledig extern laat ontwerpen en bouwen volgens specificaties). Een korte discussie met mijn coachende hoofdconstructeur gehad over de speling in verschillende soorten precisie geleidingen, nog even doorgewerkt aan het geheimzinnige project van dinsdag en waarschijnlijk nog enkele andere korte intermezzo’s waar ik nu even niet aan denk. Aan zo een versnipperde dag houd ik toch nooit het zelfde gevoel over als aan zo een meer samenhangende dag als gisteren. Bovendien leef ik met enige spanning omdat mijn vrouw en ik recent een huis hebben gekocht en morgen worden de sleutels definitief overgedragen. Maar maak jullie geen zorgen, dat is pas voor ’s avonds gepland, dus morgen zal ik jullie mijn verslag niet onthouden.
- 11 April 2008
- Gepost door Luc Lemmens
Hoi,
Ik begin eraan om 15.24 u en net zoals gisteren zal ik de technische dienst mee helpen bemannen tot vanavond 23.00 uur. Wetende dat de garages gemiddeld tot 18 uur open zijn (in Duitsland en Oostenrijk vaak wat minder lang, in Italië en Spanje wat langer), ligt daar mijn prioriteit: een stand van zaken opvragen over hoe de herstellingen verlopen. Zo’n dagelijkse update is onontbeerlijk om de klant gericht te kunnen assisteren. Geen geluk daarnet: een klant die besloot om ter plaatse de herstelling af te wachten (door de garage gisteren voor vandaag beloofd), zat vanmorgen om 7u al aan de ontbijttafel. Kwestie van zo vroeg als mogelijk naar de garage te kunnen om vervolgens haar wagen op te pikken en stande pede naar België af te reizen. Helaas, dat feest ging niet door. “Wegens staking bij het toeleveringsbedrijf afgelopen nacht geen wisselstukken ontvangen, dus geen herstelling mogelijk”, zo luidde de pijnlijke boodschap in de garage. Hoe lang die staking zal duren? Geen idee. Het hotelletje heb ik dan maar verlengd tot vrijdagochtend. Langer kan niet, want haar bijstandscontract voorziet slechts 2 nachten hotel. Duimen maar…
Intussen ook (het blijft een échte klassieker, staat al jààren in de panneoorzaak top 10) weer twee dossiertjes “verkeerd getankt” binnengelopen. Deze verstrooide chauffeurs bevinden zich doorgaans in Luxemburg… Inzonder wanneer de motor nadien nog een tijdlang gedraaid heeft en de wagen al rijdend de geest gaf, hangt de klant vaak een dure rekening boven het hoofd.
Verder weinig opzienbarende dossiers vandaag. Dat mag ook eens. Kan ik tussendoor wat mails lezen en beantwoorden. Tot dat koppeltje dat in Noord-Frankrijk tegen een loslopende hond knalde (zware schade, de hond kan het niet meer getuigen) terugbelde. Onverantwoord om met de wagen verder te rijden zo blijkt. Gezien de beperkte afstand van 180 km heb ik wagen en klanten maar onmiddellijk naar België gerepatriëerd.
Mijn dossiertjes in België lopen intussen allemaal van een leien dakje: één voor één worden ze ter plaatse gedepanneerd. En zo glijdt mijn shift stilaan naar z’n einde…maar plots nog eens stevig spul in mijn dossieragenda: een gezin, 2 volwassenen en 3 kinderen groot en op familiebezoek in Italië, staat vanavond met hun 4×4 voor de derde keer (in nauwelijks 2 dagen) met pech. Op de terugweg dan nog! Gepakt en gezakt en een volgestouwde koffer (inhoud: een rist levensmiddelen gaande van olijfolie en tomaten tot pasta, 2 Jack Russells en een oud maar nog functioneel televisietoestel). Voordien was starthulp telkens voldoende, nu wellicht niet, want gestrand op de snelweg. Diagnose van de klant: een oververhitte motor, want “het ding rookt als een schoorsteen” heet het. Dat voorspelt verdraaid weinig goeds.
Aan de collega die de nacht presteert om deze mensen uit de nood te helpen, want het is inmiddels 22.45 uur, dus mijn tijd is weer gekomen. Van de 5 lopende dossiertjes die ik aan hem overdraag zal het dossier in Italië de zwaarste kluif worden. Sleping, hotel, taxi, …zijn kennis van het Italiaans zal hem geheid van pas komen. In bocca al lupo wens ik hem dus maar!
Tot morgen!
- 4 April 2008
- Gepost door Steven Descheemaeker, Consultant
Hellow,
Hier ben ik weer, het is ondertussen de vierde blog-dag. Paasvakantie betekent zo goed als geen file, dus we zijn goed gezind 
Standaard-proces begin werkdag
Mijn standaard-proces van de werkdag begint: een koffietje genomen, mails gecheckt en rustig bedenken waar we weer zaten.
Werken
Juist, intercompany-transacties. De meetings van gisteren hebben me veel duidelijkheid gebracht. We zullen eens de situatie, zoals ik ze momenteel in mijn hoofd heb, in enkele procesdiagrammetjes vertalen. Dan leggen we het voor aan de project manager.
Mijn projectmanager heeft ondertussen feedback gegeven, en vroeg me aan te duiden of ik ook gegevensstromen (data flows) eraan kan toevoegen, en of ik daarna ook de pijnpunten aan kan duiden (wat risicovol is of niet efficiënt gebeurt). Als ik problemen heb met risico-analyses, ken ik wel enkele mensen van Deloitte Enterprise Risk Services (ERS) die ik kan contacteren. Samen nog op de unief gezeten trouwens. We zullen eens proberen se. Hij vraagt, wij draaien.
Middagpauze
Altijd leuk, de middagpauze. Ik ben hier in Deloitte gekend als de uitzondering die graag koffie bij zijn broodje heeft. Dus deze keer heb ik weer een goede koffie genomen, en ik kan je zeggen dat het me smaakte. Ik bedenk dat ik misschien in de nabije toekomst eens ga lunchen met mensen van ERS. Misschien hebben ze wel een of andere checklist ofzo die ik kan gebruiken in de evaluatie.
Namiddag
De namiddag was iets drukker dan gepland, maar zo hebben we het graag. Procesanalyse is niet eenvoudig, maar we hebben ondertussen wel een grafische voorstelling over de ‘as is’ situatie (feedback verwerkt). Dat zullen we de volgende dagen moeten laten valideren door de betrokken partijen.
19.20u
Late dag vandaag. Ik vertrek naar de vriendin in Gent. Ze is ziekjes, dus ze zal wel wat hulp kunnen gebruiken.
- 21 March 2008
- Gepost door Jan Van Roost, Project Manager
Het eerste deel van de voormiddag doe ik aan telewerk, omdat ik niet onmiddellijk een vergadering heb. Zo kan ik het verkeer mijden en de reporting van onze portefeuille voorbereiden.
Momenteel zijn we vanuit ons departement EPM bezig om alle projectleiders en project owners te zien om de laatste stand van zaken over de risico’s en financiële opbrengsten van alle projecten up to date te brengen (de reporting). Deze oefening is noodzakelijk om in april een correcte en goed geïnformeerde arbitrage van alle lopende en op til staande projecten te kunnen houden.
Vlak voor de middag heb ik een eerst meeting met een van de Projectleiders. We vullen samen de risicoanalyse in, en proberen een zo goed mogelijk inschatting van de risico’s te bekomen.
Het grootste deel van de namiddag spendeer ik aan de opvolgacties en het afstemmen van mailcommunicaties voor de opleiding in het kader van de nieuwe IT tool voor het opvolgen van de werven en de planning van infrastructuurprojecten, waarover ik gisteren reeds berichtte, die we aan het implementeren zijn.
Morgen is het vrijdag, en daarna volgt een verlengd weekend … goede vooruitzichten.
- 29 February 2008
- Gepost door Peter Versmissen
Goeiemorgen, vandaag krijgen jullie met een fiere papa te maken. Vandaag was het oudercontact en ben ik uiteraard bij de juffen gaan luisteren hoe het met de kabouter gaat. Altijd prettig om te horen hoe je kind evolueert en zicht gedraagt in groep (als hij maar geen consultant wordt). 
Als een goede advisor moet je af en toe enkele stappen terug kunnen zetten om het project, het probleem of de situatie beter te kunnen overzien. Blijkbaar zit dat er al echt ingebakken, want ik heb het automatisch met deze blog gedaan en vastgesteld dat ik m’n werk misschien niet goed doe. Ik kan me voorstellen dat er enkele mensen bij ons rondlopen die het zouden appreciëren als ik iets meer over m’n werk bij PwC en Advisory zou vertellen.
Wel, vandaag hebben jullie het aan jullie been. Ik ga een poging ondernemen om te vertellen wat wij zoal doen. Eigenlijk wordt dat nog relatief eenvoudig om te doen. Vanochtend heb ik nl (net zoals dinsdag) een presentatie gegeven aan een deel van support staff. Jullie krijgen die info nu ook over jullie uitgestort.
Bij Advisory leveren wij (het woord geeft het al weg) advies aan klanten. Dat zijn vooral de hele grote firma’s, maar af en toe ook wel eens KMO’s. Dat advies mag je heel ruim interpreteren: wij hebben personen die zeer vertrouwd zijn met de bankwereld en de specifieke processen die daar van toepassing zijn, en anderen hebben daar weer een grondige kennis van en interesse in de publieke sector (gemeenten, federale overheden, Europese Commissie, etc.).
Naast deze specifieke sectorgroepen hebben we ook 2 teams bij Advisory die zich op een bepaalde expertise richten (in de ruime zin van het woord). FTE zijn mensen die met Finance & Treasury bezig zijn (wat mij betreft financiële spitstechnologie). Het andere team, ITE, is de groep waar ik deel van uitmaak.
Wij focussen ons op de wereld waar de CIO’s zich in begeven en dat heeft verschillende dimensies. Een IT departement levert diensten aan de rest van de organisatie en de CIO dient deze diensten zo effectief mogelijk af te stemmen op de wensen van zijn (interne) klanten. Daarnaast wordt er van de CIO ook verwacht dat hij z’n IT bende zo efficiënt mogelijk (dus kost effeciënt) laat functioneren. Standaardisatie, procesmatig werken & denken, cost control & reporting zijn problemen / uitdagingen waar zo’n CIO vaak mee te maken krijgt.
Ons team is zo georganiseerd dat we inzicht kunnen bieden in verschillende facetten van het takenpakket van de CIO’s.
Wij doen zeker geen grote implementaties, maar eerder de opdrachten waar er een link moet gelegd worden tussen het IT functioneren en de business zelf. Misschien blijft het nog altijd relatief vaag, dus even 2 concrete voorbeeld die hopelijk voor wat verheldering zorgen.
Bij KPN is men onderhevig aan allerlei regelgevingen, waardoor bepaalde processen anders moeten uitgevoerd worden, specifieke informatie bijgehouden worden of processtappen beter moeten worden gecontroleerd. Een weerkerend fenomeen bij deze regelgevingen is dat je als firma moet weten wat er met je kritieke data (en je centen) gebeurt. Aangezien elke firma nog steeds medewerkers (fysieke mensen) nodig heeft om de show draaiende te houden, betekent dit inherent dat je als firma moet weten tot welke informatie al die mensen toegang hebben (straffer nog, sommige firma’s weten überhaupt niet hoeveel mensen toegang hebben tot hun confidentiële gegevens). Sinds begin vorig jaar ben ik de mensen bij KPN aan het helpen om een persistent antwoord uit te werken voor deze problematiek. Eerst hebben we een (theoretisch) concept uitgewerkt dat door de organisatie moet gedragen worde. Dit concept behelst o.a. het uitwerken van een autorisatiemodel, het bedenken van een technische infrastructuur, maar vooral ook het evalueren van de impact op de organisatie van KPN (i.e. sommige zaken / functies zullen fundamenteel veranderen en processen moeten aangepast worden, en dat vergt uiteraard veel tijd en communicatie). Momenteel zitten we in de laatste fase: aangeven hoe dit ganse concept in de praktijk kan omgezet worden.
Een totaal ander project waar ik mee bezig ben, is het begeleiden van een audit rond project management. We stellen vast dat dit zeker niet naar behoren functioneert en hebben verschillende aanbevelingen uitgewerkt. Door onze nogal stevige observaties passeren we nu bij de voornaamste belanghebbenden (stakeholders) en zijn we van een pure audit geëvolueerd naar adviesverlening. Vele van de observaties betreffen namelijk fouten die vroeger in een vroeger stadium van het proces plaatsvinden (of zelfs helemaal niet gebeuren). Dus werken we nu via interviews en workshops een high-level visie uit om de klant aan te tonen hoe ‘demand management’ bij hen in de praktijk zou kunnen werken.
2 voorbeelden, 2 totaal verschillende problemen, telkens een uitdaging waarbij we naast een gezonde dosis boerenverstand ook beroep doen om specifieke experts om bijkomende ervaring toe te voegen aan het project.
Hopelijk heeft dat een klein beetje licht in de duisternis gebracht (alhoewel, is bij mij vaak nogal moeilijk te zeggen want ik snap m’n eigen uitleg soms niet)).
Aangezien het me zo nauw aan het hart ligt, wil ik nog even over een HR gerelateerde zaak uitweiden: coaching. Dat is oh zo belangrijk bij ons en zou echt hoog op ieders priority list moeten staan. Maar jammer genoeg moet ik vaststellen dat er, net zoals bij de meeste firma’s trouwens, nog ruimte voor verbetering is. Vooral eerlijke en terechte feedback blijkt soms moeilijk om te geven (een positieve boodschap verteert natuurlijk altijd gemakkelijker). Goeie coaching kost tijd en daar moet je in investeren. Als CM bij ITE probeer ik de collega’s daar ook steeds voor te pushen en ze merken dat het resultaten oplevert. Bij ons geen verrassingen, maar vooral een eerlijke boodschap waar mensen mee verder kunnen. Het levert ons tevreden staff op en de staff weet wat wij van hen verwachten, waar ze nog aan moeten werken, etc.
Om met een voorbeeld te eindigen van hoe het niet moet: Coach zegt tegen coachee: … je bent charmant en hebt steeds wel een antwoord klaar. Wat doe je daar nu mee.
Allé, morgen is weeral de laatste dag van de blog en van de week, ben benieuwd wat het nog voor ons in petto heeft.
- 22 February 2008
- Gepost door Chris De Waele
Bye bye Thomas Cook!
Day 4, what’s happening at Thomas Cook Airlines …
Ik ben geen vaste bezoeker van Vacature.com, neen, ik zeg dit niet omdat mijn werkgever, in de gedaante van soit human ressources, de directie of een mede-collega van het managementteam, met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid wel eens deze blogpost zou kunnen meelezen, maar nu ik hier al vier dagen de Talentblog mag bemannen (dankuwel daarvoor Vacature-team, wij doen dit na dag 4 nog steeds vol overgave en passie!) moet ik je iets bekennen: ik ben zonet op de Vacature-site op zoek gegaan naar mijn nieuwe droomjob, mijn nieuwe uitdaging! Net zoals Adam niet kon weerstaan aan de verboden vrucht die hem door Eva, nochtans subtiel, werd aangereikt, ben ik, na dag vier, geplooid voor het grove geld, the (male) flesh is weak, I’m sorry. Bye bye Thomas Cook! Bij deze wens ik je dan ook, louter informatief, alvast mee te geven hoe mijn droomjob-top 3, weliswaar op basis van huidige beschikbaarheden en nog in willekeurige volgorde, definitieve ranking volgt pas na een eerste verkennend gesprek, eruit ziet.
(1) Eerste zekerhied: met mijn 5 jaar ervaring als controller ben ik zonder twijfel de geknipte persoon om de functie van “ervaren controller” bij Dujardin Foods in te vullen, voedingssector, productieomgeving, boeit mij wel, en lijkt me een job waarbij nog heel wat eigen inbreng verwacht wordt. Zal wel goed betalen zeker, want, uiteraard, voor minder doen we het niet, he! http://www.vacature.com/Jobs/DisplayVacancy.aspx?ID=889336)
(2) Ok, niet helemaal overtuigd, maar als ik dan toch moet verderbouwen op mijn treasury ervaring, is wellicht veel te laag gegrepen, maar vind eerlijkheidshalve niks anders vanavond http://www.vacature.com/Jobs/DisplayVacancy.aspx?ID=906604
(3) Misschien wel de meest boeiende, brand manager bij La Lorraine, toeval of niet, ik kom opnieuw in de voedingssector terecht, marktleider in productie en distributie van een ruim gamma van broodproducten en patisserie. Een eerste gesprek dringt zich op, met mijn commerciële ervaring van de laatste twee jaar… moet lukken! http://www.vacature.com/Jobs/DisplayVacancy.aspx?ID=902662
Je merkt het, 3 jobs waarvoor ik, gezien mij track record, perfect in aanmerking kom! Dujardin, “bedrijf x” (zou eigenlijk nooit moeite doen om voor een anoniem bedrijf te solliciteren), La Lorraine … , I’m your man, contactgegevens, voor een vrijblijvend gesprek, vrijblijvend op te vragen bij de Vacature redactie.
Maar eigenlijk, waarom zou ik veranderen van job? Ik werk in een dynamisch, boeiend en bloeiend bedrijf, allemaal jonge, toffe mensen om me heen, de meeste dan nog van de vrouwelijke sekse, reken zo’n 70%, ai, misschien leest mijn vrouw dit ook wel mee, een bijzonder sexy product, wie droomt nu niet van reizen, een heel open bedrijfscultuur, meer dan werken alleen, met de vele feestjes, informele drinks, sportactiviteiten, en, niet onbelangrijk voor jouw carrièreplanning, met reële doorgroeimogelijkheden. En ja, vergis je niet, er wordt wel degelijk hard gewerkt bij Thomas Cook, wat had je gedacht, meer dan 1,5 miljoen klanten vertrouwen ons jaarlijks hun vakantie toe, voor hen moet dit de mooiste tijd van het jaar worden, velen lopen immers al maanden rond met hun vakantieplan (ga naar…), hebben daar zelfs flink moeten voor sparen, zelfs lenen; het is dan ook onze plicht om van hun welverdiende vakantie een alles-naar-wens vakantie te maken.En daar gaan we nu net bij Thomas Cook met zijn allen voor (opdracht: zoek de 3 reclameslogans in deze paragraaf, en kleef er het juiste merk naast)! Maar, waarom zou ik verdorie een andere job zoeken, ik heb mijn droomjob! Ik ben een gelukkig mens! En da’s veel want vergeet niet dat je de meeste tijd doorbrengt op jouw werk. Ben jij nog wel zo gelukkig met wat je doet? Om deze sessie af te sluiten: de orde van de dag:
9u-10u: IT meeting (sorry, ik was te laat, pas om 10 na 9 op het werk toegekomen, slechte punten, is echt wel uitzonderlijk, heeft wellicht te maken met het late uur van mijn blogpost van gisteren), wekelijkse update sessie over het reilen en zeilen van onze website, welke aanpassingen wensen we door te voeren, wat kan beter aan www.thomascookairlines.com (jouw suggesties steeds welkom via de reactie-knop rechts onderaan deze post), belangrijkste conclusie van de meeting: we hebben te veel bezoekers en we kunnen de load niet meer aan, een luxeprobleem, maar toch, moet dringend iets aan worden gedaan
10u-10u30: korte check van de verkoopscijfers, mails checken en al onmiddellijk een aantal ervan behandelen,
10u30-13u: opleiding self-management (dankjewel Els, was uiterst nuttig), hoe doe ik aan time management, hoe optimaliseer ik mijn klassement, hoe doe ik een efficiënte opvolging van actiepunten, optimaal mailbeheer,… in my head it’s chaos, hier had ik reeds lang nood aan! Ben er zeker van dat een dergelijke opleiding anderen ook bijzonder veel kan helpen, misschien is dit ook wel iets voor jou? Contactgegevens van de charmante lesgeefster alvast te bekomen bij ondergetekende.
13u-13u30: opnieuw korte lunchpauze, broodjeslunch, zowaar met een collega aan tafel gezeten die mijn blogposts leest, er zijn er dan toch, alhoewel, eigenlijk was dat gisteren ook al het geval!
13u30-14u30: nog even vlug een paar groepsaanvragen behandelen, en dan heb ik ongetwijfeld nog een aantal zaken gedaan, maar die ontgaan mij nu eerlijkheidshalve volledig (het is dan ook al 1:51, voor de verduidelijking: in de ochtend!)
14u30-16u50: werkoverleg met mijn geliefd ticket sales team (na enkele maanden hebben beiden, nieuw in het team, zich toch al heel sterk ingewerkt in de airline business!), wekelijkse traditie, open punten even kort overlopen, nieuwe actiepunten kort toelichten, even luisteren of er bepaalde problemen zijn
16u50-17u30: korte evaluatie van de verkoop in Noord-Frankrijk, nog vlug een Nederlandse vertaling doorsturen naar mijn Franse collega voor een marketingcampagne van de luchthaven van Rijsel (je moet weten, de luchthaven van Rijsel heeft een slogan die luidt “… de Lille, c’est facile”, klinkt goed, maar mijn Franse collega had daar nu “…vanuit Rijsel, ’t is simpel” van gemaakt, gezien de dubbele betekenis van “simpel” vond ik dit nu niet zo geslaagd, vertaal een slogan nooit naar een andere taal, zorg voor iets compleet anders dat dezelfde lading dekt, wat het voor deze campagne uiteindelijk wordt lees je wel ergens in maart in de Belgische kranten)
17u30-22u15: managementopleiding aan het KISP in Gent, wekelijks op donderdag, bijzonder boeiend, verschillende teamactiviteiten, heel wat praktische oefeningen telkens in kleine teams, leiderschapsvaardigheden, teamwork, time management, innovatief denken, tussendoor wordt er een driegangenmenu klaargemaakt, netwerken met een resem boeiende mensen,… OK, toegegeven, eigenlijk volg ik gewoon een kookcursus aan het KISP, maar (1) je was er volledig mee weg, (2) mocht ik deze uitleg zo doen naar mijn werkgever toe dan zou ik ongetwijfeld mijn inschrijvingsgeld terugkrijgen (ter info: na aftrek van opleidingscheques kost dit ding mij nog steeds 90€, dus elke vorm subsidie meer dan welkom) en (3) alle gekheid op een stokje, het is wel degelijk zo dat dit helpt om de hiervoor vermelde managementcapaciteiten te oefenen. @ My team, Maaike, Thierry en Nick: onze aardappelsoep (excuseer, Parmentiersoep, klinkt veel chiquer niet) was vanavond overheerlijk!
23u-01u45: wederom een laatavondsessie om dit verslagje, tussen het surfen en het youtuben door (sorry, Milk Inc video’s zitten opvragen, met de headset op weliswaar, kwestie van niemand wakker te maken), te kunnen beëindigen…
Maandag krijg je nog een laatste update van het Thomas Cook Airlines front…
Tot dan?
- 15 February 2008
- Gepost door Kathleenjanssens
Beste bloggenoten,
Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen.
8 am: thuis de computer opgestart en onmiddellijk aan het werk gegaan.
Aangezien ik niet ver van huis naar een vergadering moest was het veel efficiënter om twee uurtjes thuis te werken in plaats van alweer in de file te staan. Af en toe eens thuis werken heeft sowieso zijn voordelen, je kan ongestoord werken, niemand die iets komt vragen, geen telefoons.
10 am: een offerte gaan toelichten bij één van onze belangrijkste opdrachtgevers. De bespreking verliep vlot, dus met een goed gevoel de vergadering geëindigd.
De klanten van Arcadis kan je indelen in twee grote groepen: enerzijds privé opdrachtgevers, waaronder verschillende multinationals, maar ook kleinere bedrijven en anderzijds de verschillende (Vlaamse) overheden.
Het werken voor beide klanten is wel wat apart. Privé opdrachtgevers verwachten veel service en kwaliteit geleverd in zeer korte termijn (invuloefening: T…is M… – geen prijs aan verbonden wegens te makkelijk!.)
Omgekeerd dienen de projecten voor overheden een hele procedure te doorlopen en dat kan soms enkele jaren duren. Sommige projecten worden ook voor (on)bepaalde tijd stilgelegd, en moeten dan met spoed terug opgestart worden, afhankelijk van de beschikbare budgetten en/ of politieke beslissingen.
12 am: terug naar kantoor, en onderweg nog een broodje gaan halen in de allerbeste broodjeszaak van Deurne (adres op aanvraag). Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar de discipline om elke dag opnieuw boterhammetjes te smeren….die heb ik niet. Een bron van jaloezie! Collega’s met netjes gestapelde boterhammetjes in een ecologisch verantwoorde verpakking, aangevuld met een lekker stukje chocola, een yoghurtje en wafel voor tussendoor… En dat elke dag opnieuw!! Ik verdenk ze ervan s’ morgens de brooddozen van hun kinderen mee graaien. Ofwel een zéér liefhebbende vrouw/manlief te hebben.
Voor alle duidelijkheid, ik eet veel broodjes..
1 pm: terug aan het werk.. Weinigs bijzonders over te vertellen, tenzij ik jullie misschien de regels van het ontwerp van rioolstelsels zou toelichten. Zal ik? Toch maar beter niet, want als mensen me enkele jaren geleden vroegen wat mijn werk inhield, antwoordde ik meestal iets in de zin van “ik bereken riolen”. Foto’s had ik moeten nemen. Niemand die zich er iets kon bij inbeelden (riolen zitten tenslotte onder de grond), en nog minder mensen die ook maar het vermoeden hebben dat het ook wel boeiend kon zijn.
Nochtans! Het heeft wel iets als je een eenvoudige, maar niet evidente oplossing kunt bieden voor een overstromingsprobleem. Nog belangrijker is natuurlijk dat je geen overstromingen creëert.
6 pm: de werkdag is weer voorbij. Opvallend vlot verkeer! Zouden er dan zovelen onder jullie de feestdag van de Heilige Sint Valentijn vieren? Speciaal voor jullie:
“For this was on seynt Volantynys day,
Whan euery bryd comyth there to chese his make”
‘Want dit was op Sint Valentijns dag
Als elke vogel zijn maatje komt kiezen’
- Geoffrey Chaucer, 1382 -
- 25 January 2008
- Gepost door Jan Simons
Vandaag is het donderdag, en dan moet ik altijd terug denken aan mijn eerste project. Daar gingen we elke donderdag middag in de McDonalds eten. We hadden deze dag zelfs omgedoopt tot McDonderdag.
De reden waarom ik er nog steeds aan denk, is omdat het tot nu toe mijn leukste werkervaring is. Ik prijs mezelf ook gelukkig dat mijn eerste werkervaring in zo’n goede omgeving was. Een groot deel van de skills die ik nu nog dagelijks gebruik, heb ik geleerd van de mensen op dit project.
Daarnaast vond ik het ook gewoon leuk. Mijn eerste project had even goed een vervelend project met irritante mensen kunnen zijn. Wie weet had ik dan al lang ontslag genomen.
Alle projectleden waren ook zeer gemotiveerd, geïnteresseerd in het project, en bereid om hard te werken. De meer senior personen in het team wisten zeer goed waar ze mee bezig waren. De junior mensen (waaronder ik toen ook nog) kregen zo de kans om enorm veel te leren.
Iedereen kon het ook heel goed met elkaar vinden. Het was simpelweg leuk om met deze mensen samen te werken, en tijdens de werkuren werd er altijd plezier gemaakt. Het “Accenture als 1 team bij de klant” gevoel was er ook sterk aanwezig.
Zelfs de managers hebben toegeven dat ze zelden een team hadden gezien waarin iedereen zo gemotiveerd was, en zo goed kon samenwerken.
Het project was een SAP-migratie. En als (toen nog) SAP leek gaf me dat de kans om me volledig onder te dompelen in de techniek van een SAP systeem. Van het datamodel, de performance tuning, de coding, tot aan de administratie en nog vele andere zaken toe, ik heb van elk technisch onderdeel mogen proeven. Deze kennis komt natuurlijk allemaal van toepassing in mijn huidige Release Management rol.
Het was ook wel een zeer ambitieus project. De materie was redelijk complex, en het datavolume was ook niet te onderschatten. Hiernaast was de planning nogal krap. Dit resulteerde dan ook snel in lange werkdagen, en occasioneel wat weekendwerk. Maar zoals ik zei, meestal hielden we sfeer er wel in. Het harde werk is dan allemaal niet zo erg.
Zoals ik gisteren al aangaf, is mijn huidig project volledig anders. Deze keer zit ik niet in een project rol. Ik werk eigenlijk rechtstreeks voor de klant in een dienstverlenende rol.
Een project heeft altijd een deadline en doelen om naartoe te werken. Mijn huidige rol heeft dit minder. Er is bvb geen duidelijke einddatum. Het is simpelweg een rol die constant opgevuld moet worden.
Ik mis het eigenlijk wel een beetje, om echt te werken naar een doel toe, om iets af te krijgen.
Ook zit ik niet meer samen met andere Accenture personen. Begrijp me niet verkeerd, ik heb allemaal toffe mensen rondom mij, en ik kan goed met hen opschieten (natuurlijk moet ik dit schrijven, stel dat ze hier lezen ). Maar ik moet toch toegeven dat ik het teamgevoel een beetje mis.
Dit teamgevoel krijg je volgens mij alleen als je in een project zit, als je samen naar hetzelfde doel moet streven, en als je elkaar moet helpen om succesvol de deadline te halen.
Och misschien mis ik wel gewoon de McDonalds op donderdag. Er is hier namelijk geen enkele McDonalds in de buurt te bespeuren. Een McDonderdag is dan ook moeilijk om te introduceren.
Er ligt wel Een Pizza Hut in de buurt, maar zeg nu zelf, hier kan je geen leuke naam van maken: Pizzadonderdag? Kom op zeg, dat klinkt helemaal niet goed. Het beste wat ik kan verzinnen is Donderhutdag, en dat trekt eigenlijk ook nergens op.
Het lijkt misschien onnozel, maar simpele zaken, zoals bvb elke donderdag naar de McDonalds trekken, helpt om de groepssfeer te versterken.
Zo zie je je collegae eens buiten de werkplek. Het is toch net dat ietsje anders. Je ziet elkaar in een andere omgeving, en dan gedragen mensen zich ook anders. Je leert elkaar beter kennen.
Zelfs al is het louter smiddags buiten het bedrijf gaan eten, het helpt effectief om een goede groepssfeer op te bouwen.
Ik moet wel toegeven, het komt je gezondheid niet altijd ten goede. Ondertussen is het nog steeds donderdag, en ik heb nog altijd geen McDonalds gegeten. Gezond voel ik me wel, maar trek in fast food heb ik ook. Tijd om af te sluiten, en wat fast food te zoeken.
