- 4 August 2008
- Gepost door Ines Sylverans
VRIJDAG, Een dag om je prettig te voelen, om de 1000 m te lopen, mijn blog te lezen, een dag om van te houden… (Van Herman de Coninck via Gert naar mij)
Mooi gezegd van Herman, maar in realiteit lag dat toch wel even anders. Je kan zo van die ochtenden hebben dat je niks liever wilt doen dan je omdraaien en verder slapen (bij de ene komt dat al wat vaker voor dan bij de andere)en dat is nu net wat mij overkomt op deze vrijdagmorgen. Ondanks mijn ochtendblues zit ik om 9u toch braafjes achter mijn bureau in Antwerpen. Er heerst hier enige verwarring, want deze nacht is er blijkbaar een waterleiding gesprongen en er staat een deel van het gebouw onder water. Terwijl de anderen druk in de weer zijn met het beperken van de schade, kan ik op mijn plaats (die gelukkig gespaard is gebleven) doorwerken aan het documenteren van de testings die ik gisteren heb gedaan. We focussen ons vooral op hoe de fysieke voorraad is beveiligd, hoe we zeker kunnen zijn dat alle voorraadbewegingen in hun systeem correct worden geregistreerd en hoe ze hun voorraad waarderen.
Ik probeer intussen ook al eens te kijken naar de opdracht die ik in de komende week moet opvolgen. Het lijkt mij nog een interessante benchmark oefening: we hebben voor een overheidsinstelling berekend wat de kost is die zij per computerscherm binnen de organisatie betalen aan een IT bedrijf dat voor hen de ondersteunende diensten verzorgt. Nu gaan we dezelfde oefening doen bij andere vergelijkbare openbare instellingen en daarna deze cijfers naast elkaar leggen. Zo gaan we na of de structuur die er vandaag wordt gehanteerd voor IT ondersteuning wel de meest voordelige is en indien dit niet het geval is, hopen we een oplossing te bieden van hoe het anders zou kunnen.
Om 12u heb ik naar goede gewoonte een rammelende maag. Leen permitteert het zich om een uur daarvoor nog een meeting te plannen en het ziet er niet naar uit dat ze snel terug gaat komen. Sabine en ik zijn collegiaal vandaag en besluiten te wachten. Sabine is gelukkig echt op alles voorzien en heeft aperitiefhapjes in haar sjakosj zitten.
13u Terrasje met zijn drieën. Net wanneer we gedaan hebben met eten, toetert er een auto naar ons. Sabine (oeps, verklapt wie) kijkt direct om, want ze denkt natuurlijk weer dat dit is omdat dat ze er weer zo goed uitziet (wat ook wel het geval is hoor). Maar nee, het is één onze BAS (=Business Advisory Services) collega’s uit Gent die een dagje verlof heeft en langs ons terras passeert. Dit geeft mij (eindelijk, want ze waren er al lang op aan ’t wachten) de gelegenheid om alle lieve BASsertjes uit Gent te bedanken om mij zo vriendelijk in hun midden (als je de satelite office zo kan noemen tenminste 
)te ontvangen als ik eens een dagje in Gent kom werken. Dat is natuurlijk het voordeel van voor een groot bedrijf als Ernst & Young te werken: Er zijn kantoren over praktisch heel België verspreid en er is er altijd wel eentje bij jou in de buurt voor als je eens een dagje de files wil vermijden.
Nu denk ik eraan dat ik nog niks heb verteld over het hoe en waarom ik bij Ernst & Young ben terechtgekomen. Hoe? Door te solliciteren, jammer genoeg niet op één van die amusante rekruteringsweekendjes, maar gewoon op het kantoor in Brussel. Waarom? Eigenlijk was het niet echt een bewuste keuze om bij één van de Big 4 te gaan werken, het schrikte mij zelfs eerder af. Ik speel 4 keer in de week volleybal en er was geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht om dat de eerste jaren op te geven. Dus als je enkel de wilde verhalen van superlange werkdagen en een gebrek aan een sociaal leven als je daar begint te werken hoort, leek mij dat niet de ideale omgeving om te gaan werken. Daarbovenop kwam dan ook nog eens dat ik mij niet hele dagen zag zitten slijten tussen boekhouders. Gelukkig kwam toen een verhelderend telefoontje van Kristof (waarvoor ik hem nog altijd ongelooflijk dankbaar ben) die mij de werking en de activiteiten van Business Risk Services heeft uitgelegd. Hij speelde ook voetbal en kon mij verzekeren dat dit quasi perfect combineerbaar was. Nu, na 2 jaar dienst, kan ik bevestigen dat het inderdaad heel goed te combineren valt, zolang je van te voren maar goede afspraken maakt met iedereen. Er is 1 gouden regel en dat is dat het werk af moet zijn op het einde van de rit. Hoe je dit organiseert is voor een groot deel je eigen verantwoordelijkheid. En last but not least kan ik de uitspraak dat je geen sociaal leven meer zou hebben zelfs met klem tegenspreken. Herinner u hoeveel keer ik wel niet bijzonder leuke collega (al dan niet onder druk) heb moeten zeggen op deze 5 dagen.
Wohoow, genoeg met de reclamecampagne nu en weer over naar serieuze zaken. Hoe ziet een vrijdagnamiddag eruit bij Ernst & Young: Ongeveer hetzelfde als een voormiddag vandaag, met wel een dieptepunt bij mijn tweede bezoek aan het departement logistiek. Ik moest er slechts een uurtje aanwezig zijn, maar ik ben zeker 4 keer door de deur naar het magazijn gelopen. Niet 1, niet 2, niet 3, maar 4 keer heb ik het honende gelach en gegrinnik en gefluister (in de aard van: loop niet weer tegen de deur hé kinneke, of ook wel, pas op voor de verf) van het groepje mannen op middelbare leeftijd waar ik gisteren zo vriendelijk naar gelachen heb, moeten aanhoren. Na de 4de keer heb ik wel een deal afgesloten om er zeker van te zijn dat ik volgende week mijn eerherstel krijg.
16u. Ik heb genoeg van het gelach en besluit maar op kantoor verder te gaan werken of liever, de allerlaatste keer mijn dag op papier te zetten.
Ziezo, dit was het dan, niet alleen voor vandaag, maar ook voor alle andere dagen 
Ter afsluiting graag nog enkele mededelingen:
- Het is zeker de moeite om op mijn blog van woensdag reactie 7 te lezen. Als je je het nog kan herinneren zaten 2 collega’s van mij (Jan en Stijn) ingewikkelde dingen te doen in Pakistan die ik jammer genoeg niet verder kon toelichten. Jan heeft dit nu in mijn plaats gedaan! Applaus voor Jan en dankjewel en zeker gaan kijken!
- Dit weekend moet ik in Duinbergen beachvolleyballen dus moest je aan de zee zitten: alle supporters welkom (speciaal voor de Wil )
- Ik had jullie gisteren foto’s beloofd en aangezien die van het terras nog steeds niet op mijn pc staan en ik mij aan mijn beloftes houd, zal het ons team-event worden (bij de linkse geen commentaar, rechts is heel het Risk Advisory Departement):
- Een laatste vers om het af te leren (met dank aan Gert en opnieuw Herman de Coninck)
In mij knaagt er een diep gemis
Dat blijven duren zal
Zolang nog in dit tranendal
VRIJ-dag mij laatste blogdag is
- 1 August 2008
- Gepost door Ines Sylverans
Elke dag voor een lege pagina beginnen werkt de eerste 15 minuten demotiverend. Mijn belangrijkste bezigheid het laatste kwartier is dan ook geconcentreerd rondstaren. Gelukkig is er normaal dan de poëet Gert (leuke collega van de communicatiedienst), die mij een openingszin uit een gedichtje voorschotelt om mee te beginnen. ‘Normaal’ wil dus zeggen dat die er vandaag niet is en dat ik zelf mijn plan ga moeten trekken. Dus…
Goeiemorgen – morgen… Goeiedag (Nicole & Hugo, verder geraak ik niet op mezelf )
Ik sta op. Het is al 7u45 dus vandaag geen klachten over de wekker. Ik heb op de radio gehoord dat het vandaag de warmste dag van het jaar gaat worden, dus ik kies voor mijn bloemetjesrok (kwestie van mij te integreren in de natuur). Vandaag rijd ik terug richting Antwerpen, ik recapituleer voor wie de vorige dagen gemist heeft: lekkere broodjes (om de een of de andere reden denk ik altijd eerst aan eten), aangenaam terras, sauna in onze loft en voorraadprocessen. Mijn eerste werk als ik aankom is mijn mails checken, wat eigenlijk geen goede gewoonte is. Ik heb gehoord van iemand van de managers bij ons die een cursus over efficiënt tijdsgebruik heeft gevolgd dat je ’s morgens eerst je belangrijkste werk moet doen voor je naar je mails begint te kijken, want die kunnen je alleen maar afleiden van wat je de vorige dag al had gepland (als ze je echt nodig hebben zullen ze wel bellen trouwens). Nuttige tip dus!
Ik merk dat vanaf vandaag op Insight (ons intranet) een berichtje staat over mijn blog. Blijkbaar lezen er nogal wat mensen dit, want het is de eerste dag dat ik zoveel reacties krijg. Ik ben wel blij dat de mensen een beetje positief zijn en dus neem ik mijn tijd om hun mailtjes te beantwoorden.
Om 9u30 besluit ik om toch maar eens terug in de voorraadprocessen te vliegen. Mijn collega’s (alias 2handen op mijn buik)hebben gisteren de flowcharts gefinaliseerd, een risico- en controlematrix opgesteld en een eerste versie van een testplan opgesteld. Alle controles die we hebben geïdentificeerd op basis van gesprekken, moeten nu immers getest worden op hun efficiëntie en effectiviteit in de praktijk. Het testplan wordt voor review doorgestuurd naar Kenneth, de manager voor deze opdracht, of excuseer… senior manager (hij is net gepromoveerd). Een uur later mail van Kenneth met de reviewnotes voor het testplan. 5 minuten later telefoon (opnieuw Kenneth): “Inés, je zit toch bij XXX (=mijn overheidsklant), ik heb voor een andere audit daar nog enkele gegevens nodig. Is het mogelijk daar eens voor rond te horen?” Geen probleem. 30 minuten later telefoon (3 keer raden wie): “Inés, we hebben net het rapport besproken van een IT-audit bij XXX (=nog steeds zelfde klant)en er zijn een aantal zaken die we additioneel nog zouden moeten bekijken. Kan jij dit tussendoor opvolgen?” Geen probleem. En dan zeggen ze dat je pas van niveau manager die cursus voor efficiënt tijdsgebruik nodig hebt… :-)
Om 12u30 hebben we een validatie meeting van mijn vorige opdracht (ander proces, zelfde klant). Vandaar dat we extra vroeg mogen gaan eten vandaag (joepijei!). Het wordt een broodje met kip, ananas en cocktailsaus dat we buiten op een bankje gaan opeten. Het broodje op zich was ongelooflijk lekker, maar ik had mijn keuze niet aangepast aan onze locatie. Ik heb zo al problemen met proper te eten, laat staan een broodje boordevol lekkers opeten op een bank boven een witte bloemetjesrok! Maar ikzelf blijf gelukkig gespaard en het is enkel de grond die eraan moet geloven.
12u30 Validatie meeting met de bestuursdirecteur van logistiek. Het doel van zo’n meeting is om het rapport te bespreken met de geauditeerde: alle bevindingen en aanbevelingen worden overlopen en gevalideerd. Er kunnen nog steeds aanpassingen gebeuren, maar dit is in principe niet de bedoeling. De klant heeft hier ook de mogelijkheid om een antwoord te formuleren op de aanbevelingen en eventueel een actieplan op te stellen. Het ziet ernaar uit dat alles bijzonder vlot gaat verlopen aangezien hij enthousiast was over de samenwerking en het rapport. Een klein uurtje later is alles afgerond. Ik blijf bij de klant plakken, aangezien op het departement logistiek voorraad aanwezig is en ik de taak op mij heb genomen om hier een aantal testen voor te doen.
Als auditor is het belangrijk dat je vriendelijk bent tegen de mensen, zeker als je iets van ze nodig hebt. Ik neem dit zeer ter harte, maar daarstraks liep het bijna fataal af. Ik ben op weg naar het magazijn met mijn papieren en bic in mijn handen en met een stralende glimlach op het gezicht naar mijn rechterkant gericht waar een groepje mannen op middelbare leeftijd staat te kletsen, loop ik richting deur. Jammer genoeg gaat de deur naar de andere kant open dan ik had verwacht. Gevolg: hoofd tegen de deur, papieren tegen de grond en reputatie helemaal om zeep…
Om 17u heb ik de keuze tussen vertrekkenen en opgesloten worden. Ik kies optie 1, want als je op één dag een terrasje moet doen is het wel op de warmste dag van het jaar. Deze middag hebben we al afgesproken met een aantal collega’s om op het terras voor de deur iets te gaan drinken en mosselen te eten. Het was eigenlijk de bedoeling om een foto die ik met mijn nieuwe gsm heb getrokken online te zetten, maar jammer genoeg is mijn technologische kennis ondermaats en heb ik er geen flauw benul van hoe ik dat nu van mijn gsm hier op mijn scherm kan krijgen. Ik ga mij morgen informeren en dan beloof ik nog een foto: ofwel van het terrasje, ofwel van ons verkleedpartijtje op ons laatste teamevent
Er zijn wel een paar anekdotes van mijn lieftallige collega’s die ik jullie niet wil onthouden (let wel, op terras gezegd bij een frisse pint, maar aangezien het collega’s zijn beschouw ik dit als werkgerelateerd):
Eén van mijn twee handen (ik verklap niet de welke) vraagt aan de ober: “Hebben jullie misschien witte sangria?” Ober: “Nee, maar wel rode”. Hand: “Ah ok, geef dan maar nen Duvel.”
Zelfde hand: “Er rijdt een vrachtwagen achter mij en die zit de ganse tijd met zijn lichten te flikkeren. 5 minuten later ontploft er één van mijn banden. Ik zet mij langs de kant en die vrachtwagen stopt en vraagt: mevrouw, had je niet gezien dat ik met mijn lichten aan het flikkeren was? Er komt al de hele tijd vuur uit uw band.” S:”Jawel, maar ik dacht gewoon dat je vond dat ik er geweldig goed uit zag.”
De redenering van een vrouw…
- 31 July 2008
- Gepost door Ines Sylverans
Ines groet ‘s morgens de dingen…
Vanmorgen is dat naast mijn wekker, ook mijn laptop. Ik kom tot de jammere ontdekking dat ik gisteren in slaap moet zijn gevallen tijdens het schrijven van mijn blog. Geen langzame ochtendrituelen dus, maar een lichte paniek: ik kan de mensen toch niet een dag zonder mijn avonturen bij Ernst & Young laten zitten. Nog voor ik een stap uit mijn bed heb gezet, zit ik dus weer al achter mijn scherm, vastbesloten om in recordtempo een staaltje journalistiek te schrijven. In recordtempo is niet echt gelukt en of het een staaltje is geworden laat ik aan jullie over…
Om 8u30 kan ik dan toch eindelijk vertrekken naar mijn klant in Feluy (ergens in de buurt van Charleroi/Nijvel). Vandaag geen voorraadprocessen voor mij maar iets totaal anders: Contract Risk Services. Dit is naast onder andere interne audit/controle één van de 13 solutions die we binnen onze afdeling Business Risk Services verlenen. In een notendop wat dit inhoudt: Contractuele relaties tussen organisaties kunnen veel risico’s met zich meebrengen. Daarom moet er een goede controle zijn dat het contract door beide partijen consequent wordt nageleefd. Het komt erop neer dat je moet zorgen de anderen niet met te veel van je inkomsten gaan lopen.
We hebben recent een opdracht gedaan voor een bedrijf in de chemische sector. Ze hebben een deel van hun productie uitbesteed aan een ander chemisch bedrijf, dat nu maandelijks een bedrag voor het uitvoeren van deze diensten factureert. Er was discussie over het totale gefactureerde bedrag voor 2006-2007 en men heeft de hulp van externen (wij dus) ingeroepen om deze discussie af te ronden. Het grootste deel van het werk hebben we in de voorbije weken al kunnen afronden, maar er zijn nog een aantal openstaande zaken die we moeten onderzoeken voor er een finaal rapport kan worden opgeleverd.
Iets later dan verwacht (om welgekende reden) kom ik toe bij de klant en Kenneth, nog zo één van mijn leuke collega’s (ja, nu moet ik dat bij iedereen zeggen, want anders zouden ze nog een minderwaardigheidscomplex krijgen, hoewel dat dat bij Kenneth niet echt een risico is…), is alweer druk in de weer met zijn tabel van conversiekosten. Het is tot nu toe geen gemakkelijke opdracht geweest: in de eerste plaats is er veel specifieke terminologie binnen de chemische sector waarvan wij niet steeds op de hoogte zijn, in de tweede plaats gaat het om 2 bedrijven met soms tegengestelde verwachtingen en in de derde plaats hebben we ons beste Frans nog eens boven mogen halen.
12u Ik wil aan mijn broodje beginnen, maar moet nog wachten aangezien Kenneth nog in meeting is.
12u40 Kenneth is nog steeds in meeting, maar toch eet ik mijn broodje op wegens ongelooflijk veel honger en een grommende maag: een culinair dieptepunt, ze komen nog niet eens aan de enkels van de broodjes in Antwerpen.
13u40 Kenneth is terug en eet zijn broodje op: dat van mij smaakte al slecht, maar dat van hem is nu helemaal slecht na nog een uur in de warmte gelegen te hebben. Achteraf gezien is het dus een zeer wijze beslissing geweest van mij niet te wachten met eten…
Deze namiddag pendel ik heen en weer tussen ons computerlokaal en het bureau van mijn Waalse vrienden (hoofd financiën en boekhouders)met vragen, uitleg en nog meer vragen. Tegen 18u hebben we bijna zo goed als alle onderdelen van de kosten die gefactureerd moeten worden herrekend en begint het eindresultaat vorm te krijgen. Nog een laatste keer langs het bureau van het hoofd van de boekhouding om onze laatste bevindingen af te stemmen en een afspraak te maken voor de voorstelling van het rapport.
18u30 kunnen we vertrekken, Kenneth naar huis en ik ga nog ff langs kantoor om mij deze keer te focussen op het schrijven van mijn blog zonder onverwachte wendingen.
Ik zet nog even same-time op (onze interne msn)ter ontspanning voor ik weer aan die loodzware schrijfopdracht begin en tot mijn blijdschap zijn Jan en Stijn, 2 bijzonder leuke collega’s die momenteel in het verre Pakistan gegijzeld zitten, nog steeds online. Bij deze, dankjewel voor de ontspanning en nog veel succes met jullie ‘diagnostic review revenue assurance & fraud’ (meer uitleg kan ik er ook niet over geven).
Voor ik het vergeet:
Beste Petra, jij had gevraagd of wij nog mensen zochten –> JAZEKER en wat je moest gestudeerd hebben: ik heb TEW gedaan, maar er zijn op onze afdeling mensen met verschillende diploma’s (licentiaat rechten, handelsingenieur, burgerlijk ingenieur,..). Moest je nog meer vragen hebben mag je mij altijd contacteren op ines.sylverans@be.ey.com ofwel kan je ook terecht bij careers@be.ey.com
Beste Wil, jij had een foto gevraagd van mijn beachvolleybalploegje –> NEEZEKER, ik mag nog iets privé houden hé
Nu haast ik mij naar het zwembad, want vanaf vandaag beginnen mijn voorbereidingen op 1/8e triatlon en binnen 4 weken moet ik in topconditie zijn. Ik ben zelf bijzonder benieuwd.
- 30 July 2008
- Gepost door Ines Sylverans
7u. Wekker. Te vroeg naar mijn mening. Ik ben gisteren de voor de laatste keer naar Pole Pole geweest en het was een succes. Na 2 keer snoezen denk ik aan wat mijn ouders mij altijd verteld hebben: ‘ ’s avonds grote mens, ’s morgens grote mens’ en niet te vergeten ‘ochtendstond heeft goud in de mond’. Met deze wijsheden in het achterhoofd “spring” ik uit mijn bed, klaar om eraan te beginnen.
Om 8u30 arriveer ik bij de overheidsklant na alweer een fileloze ochtend. Ik ga het de hele week blijven herhalen – fileloos - het is toch echt iets speciaals om in deze tijden nog zonder problemen in het verkeer op je werk te geraken en ik ben dankbaar voor elke dag die ik zo mag meemaken . Ik check eerst mijn mails en de site van vacature om te kijken of mijn blog daar intussen al te vinden is, zonder succes weliswaar. Een kwartiertje later komen Leen en Sabine (alias linker en rechterhand, kwestie dat jullie weten over wie ik het heb) ook binnen. Deze voormiddag hebben we een afspraak met de ICT-verantwoordelijke van de organisatie.
Zoals ik jullie gisteren verteld heb, zijn we bezig met een audit rond het voorraadbeheer. In een eerste fase van de opdracht voeren we gesprekken met de verantwoordelijken van alle diensten die een rol spelen in dit proces. De bedoeling van deze gesprekken is een duidelijk beeld te krijgen over wat er aan voorraad te vinden is in de organisatie en hoe men deze voorraad beheert binnen de verschillende diensten. Deze morgen zal het gaan over beheer van de voorraad aan PC’s, laptops en IT materiaal. Na 1,5 uur zijn we alweer heel wat wijzer geworden en keren we terug naar ons kantoortje bij de klant. Kantoortje mag ik het eigenlijk niet noemen, we hebben een hele zolderverdieping, inclusief salon en vergaderruimte ter beschikking. Bovendien krijgen we in de zomer rond het middaguur de saunafunctie er gratis en voor niks bij. Dit is heel wat meer dan een auditor gewend is .
Op weg naar onze loft, zo zal ik het dan maar noemen, hebben we het geluk de hoofdpoetsvrouw tegen het lijf te lopen. Dit was net de persoon die we nodig hadden, want ook van poetsproducten is er een voorraad. Er ontsnapt echt niemand aan onze vragen.
Met de informatie uit de gesprekken van gisteren en deze morgen zijn we in staat om het huidige voorraadproces voor een groot deel in kaart te brengen. Dit gebeurt aan de hand van flowcharts. Elke stap van het proces wordt uitgetekend, zo kunnen we in een latere fase gemakkelijk op zoek gaan naar waar de risico’s liggen binnen het proces en deze direct linken aan de juiste stap.
12u. Middag en tijd om te gaan eten. We zitten niet enkel vlakbij de lekkerste broodjes van Antwerpen, maar tegenover onze deur is ook nog eens een supergezellig terras… Aangezien het zonnetje schijnt is de keuze dan toch snel gemaakt. Jonas, ook één van die leuke collega’s, heeft zich intussen bij ons gevoegd met de goede reden dat er niet genoeg vrouwen op kantoor zaten en hij ons dus maar een bezoekje komt brengen. Terecht zou ik zo zeggen…
Wij werken ook in de namiddag..
Gisteren heb ik de commentaar gekregen dat het lijkt of wij enkel in de voormiddag werken aangezien ik daar mijn dag gestopt was. Ik kan jullie verzekeren dat dit niet het geval is, de enige reden was tijdsgebrek gisterenavond. Daarom zal ik vandaag ook zeggen wat ik in de namiddag gedaan heb.
Boordevol zonne-energie, kunnen we om 13u op weg naar onze volgende afspraak rond voorraadprocessen. Hetzelfde scenario als in de voormiddag: zoveel mogelijk te weten komen en later uitwerken in een flowchart. Na ons interview hebben we afgesproken op ons kantoor van Ernst & Young in Antwerpen om verder te werken. Er is veel volk aanwezig in de open space vandaag en dat zorgt altijd wel voor enige animatie, zeker nu iedereen toch een beetje zijn kritiek moet geven over mijn dagboek. Al een geluk zijn ze over het algemeen nog heel positief… Fiew!
In de loop van de namiddag hebben we de eerste versie van de flows klaar en kunnen we beginnen brainstormen over de risico’s die we hier nu aan kunnen koppelen, over de controles die deze risico’s afdekken en een mogelijk testplan voor de audit. Dit neemt de rest van de namiddag in beslag. Morgen hopen we een eerste draftversie van onze risico- en controlematrix klaar te hebben.
17u45. Vandaag moet ik op tijd stoppen. Om 19u moet op het veld staan om te trainen voor de beachvolleybal. Ideaal weertje om in het zand te gaan ploeteren en één van mijn trainingspartners heeft sangria beloofd na de training dus ik zie het alweer volledig zitten .
23U30. Terug van de training en eindelijk tijd om te bloggen!
Ik mag vooral niet vergeten de mensen te bedanken die hebben gereageerd op mijn blog… Lodewijk, het lijkt net of ik jou ook al jaren ken en ik wil dolgraag mijn ervaringen als intern auditor met jou uitwisselen. Voor meer info over mijn liefdesleven zal ik wel eens een ander blog opstarten .
- 29 July 2008
- Gepost door Ines Sylverans
Wacharme! En ik ben uitgekropen!
Ik kon mij geen betere omschrijving vinden voor het gevoel dat ik op deze maandagmorgen had toen ik mijn bed uit kwam na 9 dagen Gentse Feesten. Toch ben ik met mijn beste been uit bed gestapt en na een frisse douche was ik klaar om erin te vliegen. Ondanks de hevige regenval, leken de goden mij toch goedgezind te zijn vandaag: werken in St-Niklaas op de E17, maar geen file te bespeuren. Nu kan ik mij weer herinneren waarom ik mijn vakantie al heb opgenomen en op weg ben naar mijn werk terwijl de helft van België op vakantie is…
Ik zal mij misschien eerst even voorstellen: Ik ben Inés Sylverans, 24 jaar jong en 2 jaar in dienst bij Ernst & Young. Dit is één van de 4 grote auditkantoren, beter bekend als de ‘Big 4’ (de 3 andere namen ga ik jullie besparen ). Ik werk als senior auditor bij de afdeling Business Risk Services. Zoals de naam het al zegt, houden wij ons voornamelijk bezig met bedrijfsrisico’s (interne audit, interne controle, contract risk services, risicoanalyse, etc.). Wat dit juist inhoudt, gaat de komende dagen hopelijk iets duidelijker worden. Ik ga namelijk elke dag iets dat op een dagboek lijkt met jullie delen. Ik voel mij net een beetje “Sarah” (voor wie dit niet kent, een novelle die onlangs op het scherm is geweest, maar intussen afgelopen is). Ik ga jullie echter niet lastig vallen met mijn liefdesleven (hoewel dit ook interessant zou kunnen zijn), maar wel met mijn avonturen op de werkvloer.
Vandaag staat er om 9u een kick-off meeting op het programma voor een interne audit bij een overheidsklant. Dankzij de fileloze ochtend ben ik een half uur te vroeg op mijn bestemming: voldoende tijd dus om mijn yoghurtje op te eten en mijn voorbereidende documentatie nog eens door te lezen. Om 8u55 arriveer ik tegelijk met mijn 2 bijzonder leuke collega’s, Sabine en Leen (alias mijn linker en rechterhand voor de komende weken), bij de klant. Het doel van deze meeting is in de eerste plaats het opzet van de audit meer in detail met de klant te bespreken: wat zijn de doelstellingen, hoe gaan we te werk, wat kan de klant van ons verwachten, wat verwachten wij van hen. Aangezien ik hier de komende week het gros van mijn tijd aan ga besteden, zal ik jullie hier eveneens iets meer van op de hoogte brengen:
· Doelstelling van de audit:
- Analyse van het huidige voorraadsysteem + uittekenen van het voorraad proces
- Kijken waar het mis kan lopen = risico’s identificeren binnen dit proces
- nagaan of er controles zijn geïmplementeerd die deze risico’s afdekken
- nagaan of de aanwezige controles zo effectief en efficiënt mogelijk werken
- tekortkomingen binnen het proces in kaart brengen
- aanbevelingen en verbeteringsvoorstellen formuleren
· Hoe gaan we te werk: zie volgende dagen
· Wat kan de klant van ons verwachten: een stel gemotiveerde mensen die
- regelmatig over de vloer zullen komen met gemakkelijke en soms minder gemakkelijke vragen;
- samen met de klant naar de best mogelijke oplossing zoeken om de geïdentificeerde risico’s af te dekken;
- die aan het einde van de opdracht een rapport zullen afleveren dat enige meerwaarde biedt aan de werking van het voorraadsysteem.
· Wat verwachten wij van de klant: volledige medewerking en een beetje van hun kostbare tijd.
Nadat dit inleidende gesprek, krijgen we een eerste rondleiding in het magazijn en wordt ons al een groot deel van het proces uitgelegd. 3 uur later (uitzonderlijk lang voor een openingsmeeting moet ik er wel bij vertellen)kunnen we terug op weg naar ons eigen kantoortje bij de klant met een hele boel informatie. De verwerking hiervan zal voor de namiddag zijn, want mijn maag is al meerdere minuten aan het grommen.
Het is al enige tijd geleden dat ik nog bij deze klant heb gezeten en op minder dan een steenworp verwijderd van ons kantoor liggen de beste broodjes van Antwerpen op mij te wachten. Het is dan ook evident dat ik ondertussen al heb nagedacht over welk broodje ik ga nemen, kwestie van tijd te winnen als het eindelijk zover is . Het is maandagmiddag, dus het gedroomde gespreksonderwerp aan tafel zijn de avonturen van in het weekend. Hier ga ik verder niet over uitweiden, want dat doet mij aan mijn plannen van vanavond denken en het feit dat ik dringend naar huis moet vertrekken. Anders kan Ruben nog lang aan het station staan wachten (waarvoor nu al mijn excuses).
Ik dacht dat ik moeite ging hebben met zo’n blog te vullen een hele week, maar ik heb zo’n licht vermoeden dat het veel minder lastig is dan ik verwacht had. De tijd vliegt als je je amuseert zeggen ze en nu blijkt het nog waar te zijn ook!
Bon, genoeg gezeverd voor vandaag want er staan nog belangrijke zaken op de agenda: de dag van de lege portemonnees = de 10e en laatste dag van de Gentse Feesten (als semi-Gentenaar moet ik ook hier weer van de partij zijn).
Quality in everything we do, om het in EY termen te zeggen .
Groetjes en tot morgen voor meer leesplezier!
