- 1 April 2008
- Gepost door Steven Descheemaeker, Consultant
Hallo beste lezer,
Enkele dagen geleden werd ik gecontacteerd door HR met de vraag of ik geen interesse zou hebben een ‘Blog’ te beginnen: je weet wel, een van de hypes tegenwoordig waaraan je absoluut moet meedoen om “in” te zijn. Het leek me een leuk idee wat informatie te geven over hoe het er bij Deloitte aan toegaat.
Hier gaan we dan.
Mijn naam is zoals je waarschijnlijk reeds zag Steven Descheemaeker: ik ben 26 jaar oud (en op 12 mei word ik 27 dus denk eraan!), en als hobbies heb ik muziek, golf, tennis, reizen en alles in verband met gastronomische verwennerij (wie niet?). Ik werk in de firma Deloitte, ondertussen 2,5 jaar (en het zal voornamelijk hierover gaan in de berichtjes die ik post…)
Eigenlijk vreemd dat HR mij contacteerde, want ik heb als student altijd wat afstand gehouden van Big 4 kantoren (je weet wel, onze concullega’s PwC, KPMG, Ernst & Young en wijzelf). Toen ik studeerde linkten veel studenten de Big 4 met stress, een absoluut verschrikkelijke work-life balance, en last but not least een “de ene zijn dood is de ander zijn brood” sfeertje. Niets voor mij dus.
Nu ik werk in de Big 4, zie ik natuurlijk de realiteit (zoals die geldt voor Deloitte) en ik moet zeggen dat vele cowboyverhaaltjes wat opgeklopt zijn. Het doet me enorm denken aan het gerucht/beeld van het “absoluut onmogelijke” dat in de secundaire school in mijn strot werd geduwd, over de unief. Besluit: Fel overdreven en je kan er best een leuke tijd beleven (veel mensen leren kennen, in veel verschillende omgevingen werken, goed gaan eten 
en jawel op tijd thuis zijn)
Ziezo, laten we het hierbij houden als eerste bericht. Wat ik eigenlijk leuk zou vinden is dat mensen me eens zouden mailen met reacties: mail me gerust op sdescheemaeker@deloitte.com Ik zal het antwoord op vragen of opmerkingen dan verwerken in mijn volgende berichten. Facebook/MSN users? Voeg me gerust toe via http://www.smartpeoplestarthere.be
- 18 March 2008
- Gepost door Jan Van Roost, Project Manager
Hallo, Deze week zal ik jullie laten meekijken in mijn agenda:
Al van kindsbeen af was ik gefascineerd door de elektriciteit, Vandaar ook de keuze voor de richting sterkstroom tijdens mijn studies burgerlijk ingenieur.
Vanaf het begin van mijn professionele loopbaan ben ik steeds actief geweest in energiesector, eerst in de productie en nadien in het transport van elektriciteit.
Sinds een klein jaar werk ik in het departement enterprise portfolio management (EPM) Waar we voornamelijk opvolging van projecten doen en ondersteuning en consulting leveren aan interne klanten.
Een ideale manier om in contact te komen met vele collega’s in verschillende disciplines met veel afwisseling, in een boeiende sector van alle tijden.
Vandaag, maandag zijn er voor een van de projecten waar ik de change en implementatie begeleid een reeks wederkerende opvolgingsvergaderingen.
Omstreeks 6u45u kom ik aan Diegem en bereid de vergaderingen die ik zal moeten voorzitten voor. Meestal zijn er op dit uur nog geen mails die ik de avond voordien nog niet heb kunnen lezen.
Nadien leg ik de laatste hand aan een risico analyse, dewelke ik morgen zal toelichten. Iets na 9u groet ik de andere collega’s die inmiddels zijn aangekomen.
Nog snel een rapporttering vergadering belegd voor volgende week en de eerste meeting kan beginnen. Onze eerst vergadering verliep vlot en constructief, enkele IT aspecten moeten goed opgevolgd worden.
Na de middag was er een implementatiemeeting, waar we de stand van zaken voor de komende weken op een rijtje zetten.
Later in de namiddag bekijk ik samen met een collega de detailplanning die ons leert dat we de timing goed zullen moeten opvolgen.
In de late namiddag stond er nog een opleiding over energietransport op de agenda.
Het is inmiddels 18u voorbij, ik kan me terugtrekken in mijn bureel om wat administratieve zaken af te handelen. Evenals de verslagen en actielijsten uit te sturen naar de collega’s en medewerkers.
19 u voorbij,
De werkdag is voorbij gevlogen, tot morgen!
- 26 February 2008
- Gepost door Peter Versmissen
Gegroet aan de enkelingen die de moed kunnen / willen opbrengen om zich door deze blog te worstelen.
Sta me toe om enkelen woorden te besteden aan mezelf: mijn naam is Peter en ik werk al sinds het gezegende jaar 1998 bij PwC. Voordien was ik professioneel student. Maw, ik heb dus steeds voor dezelfde firma gewerkt. Maar ondertussen ben ik toch al bij meer dan 44 andere bedrijven gepasseerd waardoor ik me toch wel een relatief goed beeld begin te vormen van de werkomstandigheden en cultuur bij andere firma’s.
Voila, iemand bij PwC is zo gek / sympathiek geweest om mij te vragen een ganse week een blog te schrijven. Volgens wikipedia is een blog: De auteur, ook wel blogger genoemd, biedt in feite een logboek van informatie die hij wil delen met zijn publiek, de bezoekers van zijn weblog . Wel, dat is dus exact wat ik ga doen: vanalles en nog wat neerschrijven, ongetwijfeld hoofdzakelijk over mijn weer ongemeend boeiende dag op het werk. Maar wees gerust, mezelf kennende zal ik af en toe ook wel eens over helemaal iets anders schrijven.
Om eerlijk te zijn: de week is meteen al stevig begonnen. M’n agenda zet netjes vol met meetings waardoor van echt werk en zaken afronden niet veel terecht is gekomen.
07u30: Het is mijn gewoonte om vroeg te starten en zo minimaal last te hebben van files. Er zijn zo nog enkele collega’s die hetzelfde idee hebben, maar bovendien een pak meer discipline en karakter aan de dag kunnen leggen: sommigen staan op rond 5u, half 6 en zijn om 7u al op kantoor. Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat we ook anderen hebben die pas rond 10u komen binnengewaaid (vb. omdat ze eerst de kindjes naar school brengen).
Dit allemaal om te zeggen dat we behoorlijk flexibel met onze uren kunnen omspringen. Het credo luidt: zolang het goed is voor de klant en het werk maar gedaan is!
Bon, het eerste anderhalf uur is altijd een zeer productief moment (als ik voldoende wakker ben tenminste), dus heb ik er van geprofiteerd om de mails van donderdag en vrijdag door te nemen en de eerste meetings van de dag voor te bereiden.
09u00: Meeting rond Global Data Privacy Act. Naast de normale bezigheden vervul ik ook enkele interne rollen, vooral als IT Facilitator (coördinator) van onze Advisory groep (145 personen) en als Competence Manager voor het IT Effectiveness team (30 personen). In die eerste hoedanigheid woonde ik een meeting bij om te bespreken welke acties we moeten ondernemen om op een correcte manier, dus zoals door de wet voorgeschreven, met persoonlijke en confidentiële gegevens om te gaan. Resultaat: 4 to-do’s om op zeer korte termijn uit te voeren.
10u00: Naast een management team van 5 personen die 2-wekelijks samenkomen om het reilen en zeilen van het ITE team te bespreken, betrekken we 4x per jaar ook onze Principal Advisors (equivalent van managers in andere departementen bij PwC) in enkele operationele en management taken. Vandaag was het aan hen om te vertellen welke vorderingen ze gemaakt hadden voor hun specifieke verantwoordelijkheid. Het voordeel van onze groep is dat we ongeacht niveau of ‘rang’ vrij onze mening kunnen geven. Onze partner kan tegen een stootje en geeft er ook geregeld een terug.
Dergelijke meetings zijn het ideale forum om ideeën uit te wisselen, alternatieven voor te stellen en vooral ook om als groep over verschillende zaken te kunnen discussiëren.
Resultaat: volledige A4 met to-do’s (gelukkig niet allemaal voor mij).
12u00: Snel, snel nog wat mails doornemen en vooral wat ammunitie bij elkaar zoeken om onze partner met een gerust gemoed naar de wekelijkse partners meeting te laten vertrekken (daar komen onze big shots samen om Advisory te leiden). ’t Is te zeggen: dat vermoed ik toch, want ben er nog nooit op uitgenodigd en er hangt toch een zekere waas van mysterie rond. 
12u45: Een mens moet af en toe ook eens iets eten om deftig te kunnen functioneren, dus ben ik beneden nog snel met onze partner langs het bedrijfsrestaurant gepasseerd. Sinds vorig jaar organiseren we een ‘event’ met het ganse ITE team, waarbij we een halve dag serieus proberen te blijven (allerhande presentaties over de cijfers, recrutering, etc.) en ons vervolgens volledig laten gaan in plezante zaken. Vandaag heb ik met hem een aantal opties bekeken rond locatie, thema van de social activities, budget, etc. Het belooft weer goed te worden, maar ik kan er jullie niets over vertellen (er moest maar eens een collega meelezen).
Resultaat: 4 to-do’s die ik gelukkig kan delegeren
13u15: Sinds begin vorig jaar werken we met enkele mensen bij een grote Telecom firma in Nederland. Het doel was / is om een specifiek IT Security concept uit te werken dat zich zowel op het technische infrastructuur luik als op de organisatorische en procesmatige aspecten richt (IAM voor geïnteresseerden). Het laatste deel van deze opdracht houdt in dat we een implementatieplan moeten uitwerken om deze concepten in de praktijk om te zetten. Lijkt simpel, maar als je er aan begint, moet je er toch goed en uitvoerig over nadenken. Deze week moeten we een eerste serieuze draft aan de klant kunnen voorleggen. Vanmiddag heb ik nog kort enkele specifieke zaken besproken met collega’s die mij helpen om dit plan uit te werken (ik weet meteen waar ik dinsdag mee bezig ga zijn).
Resultaat: stress, stress, stress: morgen wil ik dit plan grotendeels klaar hebben (met timing, budget etc.)
15u00: Mijn voornaamste klant vraagt af en toe ook aandacht (terecht trouwens), dus ben ik naar centrum Brussel gereden voor een meeting met enkele belangrijke stakeholders. We hebben een audit rond project management uitgevoerd en zijn nu bezig om ons rapport gevalideerd te krijgen. Nu ligt de materie nogal gevoelig (er zijn een aantal zeer stevige observaties uit de audit gekomen). Het resultaat is dat ik samen met de Interne Audit Manager (mijn directe klant) vandaag een meeting heb gehad met 2 leden van het directiecomité om ons rapport toe te lichten en nota te nemen van hun mening.
Eerlijk gezegd: altijd prettig om op de bovenste verdieping te komen (die er typisch weer helemaal anders / chiquer uitziet dan de andere, ‘normale’ verdiepingen). Dat kom je toch wel vaker tegen, maar bij ons is dat niet zo. De partners hebben uiteraard hun eigen bureau, maar werken wel tussen de mensen en gelukkig niet op een speciale verdieping. De ‘open door policy’ is bij ons zeker geen boutade, de deuren staan effectief open en iedereen is enorm toegankelijk en zal in de mate van het mogelijk tijd vrijmaken om een probleem of opportuniteit te bespreken.
18u00: Voila, deel 1 van de dag zit er op. Nu nog effe in de file naar Rumst voor een privé-afspraak… Die dus privé blijft.
20u00: Juist thuis gekomen en PC meteen terug opgezet. Het is iets te druk om vanavond rustig in de zetel te gaan zitten. Dus heb ik me nog op het budget voor dat implementatieplan geworpen en heb ik m’n tijd nog nuttig besteed aan een aantal admin taken (volgend uit onze 2-wekelijks management meetings). Voor degenen die zich zorgen zouden maken om mijn (of hun toekomstige) work-life balance: mijn vriendin zit de ganse week in het buitenland, dus heb ik het rijk voor mij alleen (… om te werken).
Oh ja en hoe kan ik het ook vergeten: ik had nog een blog te schrijven. Eerlijk gezegd heeft het wel z’n voordelen. Er zijn geregeld dagen dat ik ’s avonds thuiskom en niet meer weet waar ik overal mee bezig ben geweest (omdat het zoveel verschillende dingen door elkaar waren). Wel, deze week ga ik zeker vlotjes kunnen onthouden.
- 19 February 2008
- Gepost door Chris De Waele
De vakantiewens vervullen van meer dan 1,5 miljoen klanten, dat is wat we bij Thomas Cook jaar na jaar opnieuw trachten te verwezenlijken. Zelf ben ik aan boord gestapt in 1999. De komende dagen zal je alvast even kunnen meevolgen wat er momenteel zo allemaal leeft bij de Belgische marktleider in de toeristische sector.
Maar mijzelf misschien eerst toch even kort voorstellen. Chris De Waele, 32, woon sinds een tweetal jaar in het idyllische Zingem, een rustig dorpje ergens aan de voet van de Vlaamse Ardennen, val, momenteel toch, onder de categorie van de dinkies (double income no kids (yet)). Heb aan de Universiteit Gent gestudeerd, eerst een master toegepaste economische wetenschappen en vervolgens een manama meertalige bedrijfscommunicatie, 2 mooi complementaire opleidingen trouwens, zou ik zo weer overdoen. Hobby’s? Wandelen, poging tot Nordic Walking, lopen, squashen, fietsen, zwemmen, reizen (doen we veel te weinig), lekker gaan eten (doen we veel te veel)…
Sinds 1999 dus actief bij Thomas Cook.
Destijds daar begonnen als business analyst binnen de controlling afdeling, mooi inzicht verworven in de kostenstructuur van de onderneming en een aantal leuke projecten mogen voeren, zoals bijvoorbeeld het opstarten van de managementrapportering en kostprijscalculatie van het toen net opgerichte Thomas Cook Airlines, heel boeiend.
Vervolgens doorgegroeid tot treasury manager, zeg maar bankier van de groep, bankrelaties onderhouden, vreemde valuta indekken en onze cashposities beheren.
En sinds eind 2005 in dienst als “manager ticket sales & route development bij Thomas Cook Airlines Belgium” (yes, ik heb business cards op A4 formaat). Kort uitgelegd betekent dit dat ik insta voor de verschillende aspecten van de ticketverkoop van Thomas Cook Airlines, gaande van de dagdagelijkse pricing tot het optimaliseren van onze distributie- en communicatiemix; daarnaast, en dat is dan het tweede luikje van mijn - toegegeven veel te lange – titel, sta ik ook in voor het kritisch evalueren van de performantie van onze verschillende routes; zo coördineer ik onder meer ook de “zoektocht” naar nieuwe routes met potentieel.
Morgen ga ik daar ongetwijfeld nog wel wat dieper op in.
Een heel divers parcours dus al bij Thomas Cook. Maar dat maakt het boeiend. Veel bijleren. En je bekijkt alles telkens weer vanuit een andere invalshoek. En leuk om weten uiteraard dat jouw onderneming dergelijke interne doorgroeimogelijkheden steeds actief promoot!
De eerste werkdag van mijn blogweek dan. Vandaag al meteen hoog bezoek bij ons op de werkvloer. Een delegatie van de groepsdirectie van de Thomas Cook Group Plc, onder wie de nieuwe CEO, kwam immers afgezakt naar de Belgische Thomas Cook hoofdzetel hier in Zwijnaarde.
Deze ochtend kon je dan ook al vlug merken dat er een apart aangenaam-nerveus sfeertje hing in het gebouw (zoals bij kinderen op de vooravond dat de Sint komt?).
Op het programma stond onder meer een korte rondleiding in het gebouw evenals een korte toelichting van de groepsstrategie aan het Belgisch managementteam.
Wat al meteen opviel: de bureaus zagen er vandaag net iets meer opgeruimd uit dan op andere dagen (die twee dozen vol documenten die tot voor kort op mijn bureau stonden heb ik maar even vlug, tijdelijk weliswaar, in de kast gestoken – morgen tover ik die wel weer gewoon te voorschijn).
En een tweede punt dat opviel: er waren net iets meer heren met das in het gebouw te bespeuren dan op een andere doordeweekse maandag. De Thomas Cook cultuur laat zich immers typeren door een losse no nonsense mentaliteit, waarbij een open en directe communicatie centraal staan; stijve maatpakken en dassen horen daar normaalgezien nooit bij. Vandaag wel dus. Ok, shame on me, ik had vandaag speciaal voor de gelegenheid ook mijn felpaarse das aangedaan… (en daar valt geen sympathie voor een welbepaalde voetbalploeg uit af te leiden, want dan had die nu net rood moeten zijn…)
De presentatie door onze nieuwe group-CEO was rond 15u voorzien. Het managementteam diende echter al een kwartiertje op voorhand aanwezig te zijn. Met een dertigtal managers waren we ongeveer. Iets na drie uur kwam de groepsdelegatie de vergaderzaal binnen. Er volgde een korte begroeting. Tijdens die begroeting kreeg ik al meteen een opmerking over mijn Engels accent. “You have a very Anglo-saxon accent”, zo wist onze group-CEO mij te vertellen. “Pleased to meet you, Sir”, echt meer had ik nu ook niet gezegd.
Tijdens mijn opleiding aan de Universiteit Gent werd ik wel eens “Derrick” genoemd, omwille van mijn – toen nog - voortreffelijk Duits accent, opgebouwd na het veelvuldig bekijken van Duitse Krimis, over mijn Engels accent had ik, tot vandaag dus, nog geen opmerkingen gekregen. Ik ga er van uit dat een “Anglo-saxon accent” iets positief is?
Enfin, even terug naar de strategietoelichting. Wat volgde was een bijzonder boeiende uiteenzetting van wat voor ons als groep de komende jaren de strategische uitdagingen worden. Al vlug bleek dat onze Thomas Cook group-CEO een bijzonder gepassioneerd, getalenteerd en charismatisch man is, die het Belgische managementteam op een vlotte en boeiende manier doorheen de presentatie leidde. De man staat dan ook niet voor niets aan het hoofd van een multinationale onderneming met meer dan 30.000 mensen in dienst! Knap!
Als afsluiter van de managementpresentatie had de directie nog een korte vragensessie voorzien. Opnieuw een mooi voorbeeld van open communicatie, hetgeen door het managementteam, ondergetekende incluis, bijzonder werd gewaardeerd.
Om het plaatje van de eerste wekdag ten slotte volledig te maken:
8u45: handen heel even boven de radiator gehouden, deze ochtend immers opnieuw eerst mogen “ruiten krabben”, min 3 graden toen ik thuis vertrok, koud…, ondertussen alvast de weekplanning opgemaakt
9u30-12u: behandelen van diverse open punten: sponsoring gezocht voor onze Newsletter (zo kan u binnenkort ook weer eens iets winnen), nog een aantal details afgehaakt voor een beurs waar we binnenkort aan deelnemen (welkom op 15 en 16 maart op de Bed&Breakfast beurs op de Expo in Brussel), de stand van zaken gecheckt met één van onze reisagenten omtrent het actieplan voor onze nieuwe Marokkaanse lijndienst richting Oujda (had meer verwacht), een korte verkoopsopvolging met onze vertegenwoordiger in Istanbul (kreeg geen verbinding via skype), een nieuwe marketingtool voor “etnomarketing” naar de Turkse gemeenschap in België gecheckt (wellicht te duur, morgen nog even kort bespreken), nog een paar meetingverslagen afgewerkt, communicatiecampagne met de luchthaven van Rijsel gecheckt,…
12u-12u30: korte lunch in ons bedrijfsrestaurant
12u30-14u45: binnenkort lanceren we een nieuw product en een nieuwe website. Ik moet dringend de webteksten aanleveren. Heel even neem ik dan ook de rol van copywriter aan. Wordt deze week trouwens de rode draad in mijn dagtaak want zou vrijdag toch moeten af zijn.
14u45 – 16u15: bezoek van de Thomas Cook Group CEO en toelichting van de groepsstrategie
16u15: korte check van de verkoopscijfers (vandaag iets later, omwille van een technisch probleempje). Opnieuw goed verkocht het voorbije weekend, mooi zo Thomas Cook Airlines team!
16u20-18u30: nog een beetje verder gewerkt aan de webteksten. 18u30: writer’s block. En ik moet nog beginnen aan mijn eerste verslagje voor de Talentblog…
Tot morgen!
- 12 February 2008
- Gepost door Kathleenjanssens
Goeiedag allemaal tesaam, vandaag is het mijn eerste blogdag van de week en dit terwijl de zon in het weekend deed dromen van terrasjes en een welverdiende vakantie..
De werkelijkheid bleek vanmorgen al meteen anders te zijn. Radio één wist te melden dat de files op de E313 naar Antwerpen zo’n 3 kwartier vertraging zou opleveren. Wat ook bleek te kloppen..
Maar misschien beginnen met me even voor te stellen. Ik ben Kathleen Janssens, afgestudeerd als mijnbouwkundig ingenieur aan de KULeuven, en sindsdien aan het werk bij Arcadis. Eerst als projectmedewerker op de Hydronautafdeling (voor de leken: “hydronauten” staat gelijk aan het opstellen van modellen van ganse rioleringsnetwerken, op basis waarvan de dimensionering van nieuw aan te leggen leidingen en collectoren gebeurt).
Na enkele jaren ben ik dan de verantwoordelijke van de rioleringsgroep geworden. Momenteel ben ik ook coördinator van de afdeling infrastructuur van de Arcadis vestiging in Deurne. Binnen deze afdeling worden ontwerpen opgemaakt van wegenis- en rioleringswerken gaande van verkavelingen, gemeentelijke en Aquafin werken tot mastodont projecten zoals de heraanleg van de R1 in Antwerpen.
Buiten het werk verdeel ik mijn tijd tussen verschillende (non) activiteiten. Na een behoorlijk lange winterstop probeer ik terug mijn conditie wat op te krikken met te lopen (het lijkt wel meer op joggen, maar dat klinkt wat minder indrukwekkend, niet?). Daarnaast behoort ook niets doen tot mijn favorieten. Het komt er alleen niet zo vaak van.
En beter te catalogeren als passie dan als hobby, is er nog de KaVe (voor de leken: KV Mechelen, dé voetbalclub van Mechelen, al meer dan 100 jaar, etc etc.. ). Sommigen noemen het ook wel eens een obsessie. Maar daar ga ik helemaal niet mee akkoord! Wikipedia vermeldt: “Een obsessie is dwangmatig denken, een geestestoestand waarin een persoon bezeten is van een specifiek idee. Een persoon die ergens door geobsedeerd is, kan de gedachten niet uit zijn hoofd zetten, hoewel hij dit meestal wel wil.” En dat laatste is pertinent onwaar!
Ondanks het feit dat ik bij alle geel/rood gekleurde objecten aan “de Malinwa” denk en mijn weekendplanning in functie van de Kakkers staat, is er dus geen sprake van een obsessie.
Maar waar waren we gebleven? Juist ja, ik zou hier wat neerpennen over mijn werk/dag.
Mijn rol van coördinator houdt in dat ik me bezighoud met zeer uiteenlopende zaken. Planning van de medewerkers, projectopvolging, opstellen methodieken, secretariaat, offertes, externe contacten. Tussendoor probeer ik ook nog zelf wat ontwerpen op te maken.
Afwisseling genoeg dus, en dat is meteen een goede samenvatting van wat ik zoal doe: vanalles.
Vandaag betekende dat:
- 9.10 am: te laat op kantoor toegekomen (file), vervolgens emails gecontroleerd, interne planning opgevolgd en een hydraulische nota nagelezen.
- 10 am: commercieel overleg – waarbij alle offertes van de week de revue passeren. Mijn aandeel bestaat in de opmaak van de offertes voor een deel van de rioleringsdossiers voor de regio’s Antwerpen, Limburg en Vlaams Brabant. Deze week staan er 3 op de agenda. Wordt woensdag of donderdag dus vervolgd.
- 11 am: taartmoment. Vorige week ben ik nog maar eens een jaartje ouder geworden (de teller staat momenteel op 34), en dus heb ik de ganse bende hier op een caloriebom getrakteerd.
- 12 am: middagoverleg met enkele collega’s, waarbij discussie of probleempunten binnen de projecten worden besproken.
- 1 pm: een hoop ‘vanalles’ met mails, telefoontjes, afspraken rond planning. Planning is essentieel om de dingen vlot te laten lopen, maar op het moment dat ze is opgemaakt, is ze al achterhaald. Een tijdrovende bezigheid …
- 3 pm: eindelijk de tijd gevonden om aan één van mijn projecten te werken, de ontwerpnota afmaken zou moeten lukken… ondanks een aantal intermezzo’s.
- 6 pm: tijd om in te pakken. Nog niet beslist of het vanavond nietsdoen wordt of toch nog wat aan die ontwerpnota thuis werken. Maar dat vertel ik jullie morgen wel!
- 22 January 2008
- Gepost door Jan Simons
Zo, hier zijn we dan, mijn eerste blog entry. De komende 5 dagen krijgen jullie hier de kans om mijn schrijfsels te bekritiseren (waarom lees je anders iemand zijn blog ).
Hoe interessant het uiteindelijk zal worden, weet ik zelf nog niet. Ik heb namelijk niet echt een idee van wat ik zal schrijven. Ik zal jullie wel al direct vertellen wat ik NIET zal doen, en dat is schaamteloze reclame maken voor mijn bedrijf.
Ik heb gisteren een aantal entries van andere personen gelezen om een gevoel te krijgen wat de bedoeling is. De meesten zijn zeker de moeite om te lezen. Informatief, entertainend en goed geschreven. Als je hier graag over leest, raad ik je ze zeker aan.
Bij anderen kreeg ik echter het idee dat men een marketing persoon een promo tekst had laten typen, ipv een werknemer laten bloggen. Hier doe ik dus niet aan mee. Men heeft mij gevraagd om te bloggen over mijn werk/werkdag, en dat zal ik ook doen.
Laten we in elk geval maar eens beginnen bij het begin, en mezelf voorstellen. Mijn naam is Jan Simons. Ik ben 24 jaar, en ik werk bij Accenture Technology Solutions als SAP Consultant. Ik ben een nerd in de stereotype betekenis van het woord, en schaam me niet om dit te zeggen: ik ben veel met computers bezig, ik lees comics en strips en ik speel bord- en computerspellen. Het enigste dat mij nog onderscheidt van het stereotype “Amerikaanse filmnerd” beeld, is dat ik geen bril draag, en een normaal aantal sociale skills bezit. Daarnaast ben ik natuurlijk ook uitzonderlijk knap.
Hmmm dat bloggen blijkt nog zelfreflecterend te zijn. Ik wist bvb nog niet dat ik zo’n groot ego had …
Ik heb eigenlijk mijn hele leven al met computers gespeeld, en dat ben ik nooit ontgroeid. Zo ben ik dan ook bij ATS (Accenture Technology Solutions) terecht gekomen. ATS is de “technologische” tak van Accenture.
Waar Accenture zelf business consultants, met ook een goede technologische basis bezit, gaat ATS eerder voor mensen met diepe technologische kennis met ernaast wat business skills. Dit is dan ook direct hetgeen dat mij momenteel het meest aanspreekt: de kans om mij blijvend te verdiepen in technologie, en toch tegelijkertijd meeproeven van de businesswereld eromheen.
Toen ik pas begon te werken, was het eigenlijk alleen het technologische dat mij aantrok. Het business gedeelte schrok me zelfs eerder af. Ik had namelijk geen zin om 2 uur te vergaderen over (naar mijn mening) kleine en nutteloze details. Ik zag er het nut ook niet van in. Ik vond gewoon dat men wat minder nutteloze discussies moest houden, en vooral sneller en effectiever beslissingen moest nemen.
Ondertusen ben ik 2,5 jaar aan het werk, en ik heb mijn mening wel moeten bijsturen. De lange discussies zijn soms gewoon nodig om iedereen het nut van een bepaald detail uit te leggen. Er is namelijk niks belangrijkers dan dat iedereen op dezelfde lijn zit. Dit creëert een veel aangenamere werksfeer, en het elimineert een hoop mogelijke problemen.
Wat je gewoon zo snel mogelijk moet leren beseffen, is dat verschillende mensen verschillende meningen kunnen hebben, en ook een verschillende aanpak vereisen als je ze iets moet uitleggen. Het klinkt misschien enorm logisch, maar niet iedereen beseft dit direct.
Ik blijf natuurlijk wel een IT-man in hart en nieren. Ik ben er dus wel nog altijd van overtuigd dat het allemaal effectiever kan, en met een hoop minder woorden en meer daden.
Als iedereen nu gewoon maar luisterde naar mij, ging alles veel vlotter (daar is mijn ego weer ).
Zo zo, kijk eens waar we zijn geraakt … In het begin nog niet eens weten waarover ik zou schrijven, en toch eindigen met een semi-relevante tekst over Business - IT mensen. Wie had dat gedacht!! (ik in elk geval niet). Morgen toch maar proberen om effectief iets over mijn werkdag zelf te schrijven. Tot dan!
- 15 January 2008
- Gepost door Monique Dewaele
Dag allemaal! Mijn naam is Monique Dewaele en ik werk als IT-consultant, functionele analyst, assistent projectleider voor Unipartners. Momenteel ben ik aan de slag bij Pfizer.
Na 10 jaar als regentes wiskunde, fysica en scheikunde ben ik in de informatica gestapt, waar ik nu al zo’n 20 jaar in actief ben. Na het volgen van een opleiding bij IBM, ben ik begonnen als programmeur in RPG op S36, later op AS400. Naarmate mijn ervaring in het programmeren groeide, nam mijn interesse in het maken van analyses toe. Niets is boeiender dan om van ‘niets’ te starten en een heel project in elkaar te knutselen, of om in een bestaande toepassing te zoeken waar precies een aanpassing moet gebeuren.
Momenteel bestaat mijn job uit het schrijven van functionele analyses, die na goedkeuring van de gebruikers, in detail uitgewerkt worden, door mij of door een andere analist, en uit het begeleiden van programmeurs (hun vragen beantwoorden, proberen om hun enthousiasme op te wekken, zodanig dat ze zich ook bij het project betrokken voelen) en uit het uitvoeren van de integratietesten. Dat is voor mij het meest spannende moment: Werkt alles zoals ik het voorzien had?, past alles in elkaar?, loopt alles gesmeerd?, … Als alles uiteindelijk aan mijn verwachtingen voldoet en samen met de tevredenheid van de gebruiker, geeft me dat dubbel zoveel energie om aan een nieuw project te beginnen.
- 8 January 2008
- Gepost door Kinnie Dendas
Onlangs kwam ik een vroegere studiegenoot tegen met wie ik al jaren geen contact meer had gehad. Je kent dat wel: Getrouwd?, Kinderen?, Carrière? Toen ik zei dat ik bij Capco werkte vroeg ze of ik dan een topmanager ben ? Jammer genoeg (nog) niet maar het toonde wel aan dat Capco door de media-aandacht van de Topmanager wel aan naambekendheid heeft gewonnen, maar dat nog steeds maar weinig mensen weten wat Capco eigenlijk doet. Wel, hopelijk wordt dat deze week iets duidelijker.
Net ingecheckt en in mijn hotelkamer aangekomen. Ik werk momenteel als business consultant op een project in Parijs bij een grote Franse bank. Nog twee weken te gaan, we zijn in de opleveringsfase van het project beland en dan wordt het altijd wat warmer onder onze voeten. Het zullen ongetwijfeld lange dagen worden de komende weken. De Franse keuken en het heerlijke bed in het Sofitel maken gelukkig veel goed !
Vanochtend hebben we tijdens een lange teammeeting onze ‘final deliverable’ besproken en heeft iedereen duidelijke objectieven, verantwoordelijkheden en deadlines gekregen. We zijn met zijn zessen aan deze opdracht begonnen. We werken in team, maar iedereen kan toch voldoende zijn eigen ding doen.
De mogelijkheid om verschillende opdrachten te krijgen bij verschillende klanten is een van de belangrijkste redenen waarom ik bij Capco begonnen ben. Capco is een consulting firma in de financiële sector. Kortweg houdt dat in dat onze klanten grotendeels banken zijn. Onze opdrachten zijn zeer uiteenlopend, van strategiebepalingen tot software-implementaties. Het project waar ik momenteel aan werk is een analyse die de alternatieven bekijkt van het huidige IT-platform voor clearing en settlement van opties en futures. Mijn vorige opdracht was op alle vlakken totaal anders. Het was een langetermijnproject bij een Nederlandse retailbank, waar we een volledig nieuw securities back-officesysteem hebben helpen ontwikkelen en implementeren. Ik heb een jaar aan dat project gewerkt in een groot team van ongeveer 20 externe consultants.
Voor Capco werkte ik bij The Bank of New York in Brussel. Ik heb er veel geleerd maar de leercurve als consultant is zoveel groter en sneller. Je steekt gewoon veel meer op als je regelmatig in een andere omgeving terecht komt. Bovendien is het bij Capco heel gebruikelijk dat je een opdracht in het buitenland krijgt, naar mijn mening een groot voordeel. Je krijgt de kans om een andere taal te spreken, een andere werkcultuur te leren kennen en als het meezit, kan je ook de toerist uithangen, ’s avonds of zelfs in het weekend. In Parijs zijn er bijvoorbeeld veel Belgische consultants die op een langdurig project werken, zij huren meestal een appartementje en zijn dan ook vrij om in het weekend te blijven.
Capco is een nog relatief klein bedrijf maar is wel wereldwijd actief met vestigingen in New York, Toronto, Londen, Parijs, Frankfurt, Amsterdam, Antwerpen en, niet te vergeten, Bangalore, waar software solutions offshore kunnen gebouwd worden. Werken voor een jong bedrijf – alhoewel we binnenkort toch al 10 jaar Capco mogen vieren – dat resoluut kiest voor expansie, is toch iets heel anders dan werken voor een grootbank. Ik voel me nu geen nummer, maar iemand die mee het verschil kan meemaken. Iedereen – van consultant tot managing partner – draagt de verantwoordelijkheid om kwaliteit te leveren, want enkel kwaliteit leveren kan meer opportunities creeëren en nieuwe klanten winnen.
Zo, tijd om een hapje te eten. Morgen blog ik weer vanuit Paris – La Défense. Tot dan !
- 4 December 2007
- Gepost door Stijn Verhulst
Dag 1 van deze blog, en ineens een beetje moeilijk, want bedenk me net dat ik geen standaardverslagje kan maken van een typische, zogenaamd gewone dag
We zijn met een team van goed 40 “interne controle” specialisten, waarmee we bij een brede waaier van klanten advies verlenen over de opzet van hun eigenlijke bedrijfsprocessen als over de onderliggende informatica-organisatie. Heel verschillende mensen langs onze kant overigens, en nog veel meer verschillende klanten, met projecten die meestal in samenwerking verlopen met andere PwC teams uit audit, advisory of tax.
Op een gewone dag zou ik m’n tijd ongeveer 50/50 verdelen tussen direct klantwerk en interne (HR) ondersteuning voor het team. Then again, ik kan me dus niet meteen m’n laatste gewone dag voor de geest halen … aangename gedachte !
07h15 – Thuis e-mail nakijken
Vannacht enkele e-mails van Bas ontvangen, die stilaan naar het einde van z’n uitwisseling met PwC Chicago gaat, met het bericht dat de verhuis terug naar België mogelijk enkele weken vervroegd moet worden. Vooraleer naar m’n eerste klant te vertrekken zorg ik ervoor dat Caroline, onze “Global Mobility” verantwoordelijke, alle details in handen heeft om de overgang vlot te laten verlopen … Caroline heeft ook niet al te veel gewone dagen denk ik, met in totaal ongeveer 150 expats in beide richtingen is er altijd wel iets aan de hand.
08h15 – Ter Hulpen, na een vlotte rit tegen de file in
Deze week voeren we een nazicht uit op de kwaliteit van het Interne Audit team van de klant. We verwachten geen problemen – heel professionele klant, ervaren interne audit – maar dit type review ligt altijd heel gevoelig, want hoe je het ook bekijkt evalueer je mensen op de kern van hun werk. De kick-off is goed voorbereid, in minder dan een half uurtje is het schema voor de rest van de week afgesproken.
Het klinkt misschien vreemd, maar ondanks het stempeltje met abstracte proces & informaticakennis dat we vaak opgekleefd krijgen, bestaat de essentie van ons werk erin vlot met verschillende mensen om te kunnen gaan, en in een goed aanpassingsvermogen te hebben omdat je onverwacht in totaal nieuwe situaties geplaatst kan worden. Eén van onze PwC partners verwijst graag naar Darwin : niet de grootste of de sterkste overleeft op lange termijn, wel diegene die zich het beste kan aanpassen aan nieuwe omgevingen.
De eerste 2-3 jaren krijgen onze nieuwe mensen weliswaar doorgedreven technische opleiding, maar daarna gaat alle aandacht naar goede interactie met klanten, binnen teams, met andere PwC werkgroepen, … en naar goede coaching voor de nieuwe juniors natuurlijk.
10h02-07
Hmm, OK, niet alles loopt dus altijd op wieltjes bij ons : 5 minuten on-line en ook 5 problemen binnen. Ik ben een uurtje zoet met vergaderingen verzetten, laatste nazicht van een rapport, bevestigen van “Operational Risk Management” workshops, en nieuwe uitnodigingen voor onze interne “Knowledge Fair” over twee weken (daar worden projecten vanuit de hele firma voorgesteld, goede manier om mensen met specifieke expertise te laten kennismaken met wat andere werkgroepen in PwC zoal doen) … goede management assistants zijn goud waard, dit had me makkelijk een halve dag gekost zonder hen.
12h20 – Centrum Brussel
Werklunch met een klant in het centrum van Brussel, beetje te lang moeten wachten in het restaurant, maar leuke mix van info uitwisselen over het nieuwe project dat binnenkort bij hen start, en een gesprek over kinderen & ouders tegelijk.
Mehdi is de project manager aan onze kant – bedoeling is om in december nog een piloot-onderdeel af te werken, om dan in 2008 een volledige analyse van de boekhoudprocessen bij de klant te starten. Dit project zal moeilijk worden denk ik : het einddoel is weliswaar duidelijk genoeg, maar wat er allemaal bij zal komen kijken om er te geraken iets minder, vandaar de pilot aanpak. Mehdi is ook de geknipte persoon voor dit soort projecten : audit & boekhoudervaring in Marokko en de US, nu al enkele jaren in een adviesverlenende functie bij ons.
Heel aangename werksfeer bij deze klant overigens, helemaal niet bureaucratisch hoewel het een groot bedrijf is.
15h45 – Conference call
Conference call met enkele jongere mensen uit het US audit team van de klant uit Ter Hulpen, want zij vallen ook onder het nazicht. Er wordt niet veel nieuws gezegd, maar er is des te meer waardering omwille van de tijd die gemaakt is om naar hen te luisteren.
19h10 – Kantoor PwC, Woluwe (op weg naar huis)
Korte meeting om een presentatie voor te bereiden : het audit comité van een nieuwe klant wenst een “vranke” mening over de hun IT-infrastructuur. Olivier, een nieuwe auditmanager, heeft heel enthousiast een aanzet gegeven : goed nieuws, de presentatie afwerken zal nauwelijks extra tijd kosten. Snel de belangrijke e-mails uitfilteren voor morgenvroeg, deze blog afwerken, en nu nog naar een dineetje & even zinnen verzetten!
- 27 November 2007
- Gepost door Pol Vanbiervliet
Het week-end is zowel het einde als het begin van de week, vandaar dat ik daarmee begin. Als ingeweken Gentenaar en would-be pistier ben ik apetrots dat mijn vriend Iljo Keisse de Gentse zesdaagse gewonnen heeft, en dat ik getuige was van zijn exploten. Samen met een aantal vrienden bezochten wij ook het schitterend gerenoveerde Museum voor Schone Kunsten, dat zich aan de overkant van het Kuipke bevindt. Van koers met hot dogs naar de Britse kunst sedert 1750, het moet kunnen.
Mijn werkweek begint stilletjes op zondagavond waar ik de cijfers van de afgelopen week inkijk en mij voorbereid op de wekelijkse forecast. Iedere maandag om 9h30 bepreek ik met mijn ploeg hun prognose voor de week, de maand en het kwartaal.
Deze wekelijkse cijferoefening is vrij uniek en ik beschouw ze als een absolute “best practice”: op die manier houden wij de vinger aan de pols en zijn wij in staat zeer betrouwbare prognoses neer te leggen. Niet onbelangrijk voor een beursgenoteerd bedrijf!
Tot nog toe loopt het jaar schitterend. Hout vasthouden, en hopen dat de Belgische economie niet te lijden krijgt onder scepsis vanwege buitenlandse investeerders en klanten. Bij Cisco in Diegem komen heel wat buitenlanders langs, en ik krijg het steeds moeilijker om de Belgische situatie uit te leggen. Ik begin mij zorgen temaken…
Kort na de middag een conference call omtrent recrutering. Cisco groeit snel, zeker in België, en wij zijn dan ook permanent op zoek naar nieuw talent (M/V…). Naar schatting zijn er in België meer dan 10.000 vacatures in de ICT sector. Recrutering is voor mij een absolute top prioriteit, en ik zal steeds tijd vrijmaken om interessante kandidaten te zien, tot grote wanhoop van Martine die mijn agenda in goede banen probeert te leiden. Goed nieuws: wij zullen een dame aanwerven voor een commerciële functie. Het evenwicht vinden tussen M/V blijft een van de grootste uitdagingen in onze sector.
Het promoten en ondersteunen van diversiteit – en dat gaat veel verder dan M/V – is voor ons van strategisch belang. Verleden jaar hebben wij in de wedstrijd “Beste Werkgever van België” voor de 2° opeenvolgende keer de prijs van de Diversiteit gewonnen. Houden zo!
Later in de namiddag enkele 121’s (on to one) meetings met enkele sales managers.
Zij bevestigen de positieve business trend, en wat denkt u is hun voornaamste bekommernis? Juist, het aantrekken van bijkomend talent.
Vooraleer ik aan het bloggen ga nog een meeting omtrent iCity, het initiatief van de Vlaamse regering om een kennispool uit te bouwen op het vlak van draadloze steden. Ik kan zonder blozen stellen dat iCity een van de meest geavanceerde projecten is op wereldschaal. Misschien moeten wij iets minder bescheiden zijn …. Als bestuurder van iCity probeer ik mijn steentje bij te dragen.
Voila, blogdag nr één zit erop, en de file naar Gent is ondertussen opgelost.
Tot morgen.
Deze blogtekst in het Engels lezen? Dat kan!
